Nuuskommentaar: 9 Januarie 2017

 Kom ons bou!

 

Daar is vandag genoeg rede om moedeloos te raak. Die nuus se daaglikse dosis van korrupsie, wanbestuur en straffeloosheid lei tot negatiwiteit en pessimisme oor die toekoms. Mense voel tereg bitter oor die wanbesteding van hul hardverdiende belastinggeld, oor die onbevoegde regering en oor die dubbele standaarde met rassesake.

 

Die gevaar is dat wat in die land gebeur, ʼn mens só negatief kan maak dat ons nie meer lig vir die toekoms sien nie. Hierdie toekomsloosheid word dan aan ons jongmense oorgedra, wat op hul beurt dan ook hoop vir die toekoms verloor. Moedeloosheid lei tot magteloosheid wat verlammend op almal inwerk. Negatiwiteit voel dalk geregverdig, maar dit bring nie oplossings nie; dit tap net energie.

 

Afrikaners se geskiedenis was egter nog altyd ʼn verhaal van krisisse wat oorkom word, en nie een van ondergang daardeur nie. Ons het nog altyd ons geskiedenis gemaak, en is nie net déúr die geskiedenis gemaak nie. Ons historiese suksesresep was nog altyd “skeppende vernuwing volgens beproefde waardes”. President Kruger se laaste boodskap was nie dat die beste uit die verlede net behou moet word nie, maar dat ons daarmee ʼn toekoms moet bou.

 

Die skeppende energie waarmee ons historiese krisisse nog altyd oorkom is, spreek van vindingryke kulturele ondernemingsgees eerder as ʼn moedelose aanvaarding van die onafwendbare “werklikhede”. Die sleutel hiertoe was nog altyd ʼn begeesterde verantwoordelikheidsbesef en ’n sin vir dringendheid. Afrikaners het dinge nie net aan die staat oorgelaat nie, maar sterk gemeenskapsorganisasies gebou om ons doelwitte te bereik. Ons het nie net gewag dat dinge self beter word nie – ons het dinge self verbeter. Die geheim was dat ons nie net bly hoop het die see word kalmer nie; ons het sterker skepe gebou. Ons sit nie net en wens nie; ons werk met werklikhede.

 

Dít was die kulturele kapitaal waarmee ’n land opgebou is, deur skole en universiteite, dorpe en stede, banke en maatskappye, en kerke en hospitale te bou. Natuurlik leef ons nou in ander tye, maar die basiese beginsels bly dieselfde: hou moed, neem verantwoordelikheid, begin met die werk, en hou aan, hou vol en bou op. Die afgelope jaar het weer gewys dat ons voorouers se opbougees nog in ons is. Neem nou maar die twee verhale van Afrikaans. Die een gaan oor die staat se afbreek van Afrikaans in ons universiteite, skole en die openbare sektor. Daarteenoor gaan die ander oor die opbou van Afrikaanse instellings soos Pretoria FM, Akademia, Maroela Media, Afrikaanse kuns en musiek, en nog vele meer.

 

Die afbreek- en oorvatkultuur onderliggend aan die aanval op Afrikaans en Afrikaners se kulturele bates gaan nie die voorstaanders daarvan help nie. Kyk maar hoe dit by die meeste histories Afrikaanse universiteite, dorpe en stede gaan. Daar het nog niks blywends tot stand gekom deur af te breek nie. Beskawings kom tot stand deur opbou, nie deur afbreek nie.

 

Kom laat ons dus nie mekaar moedeloos praat nie. Die verlede gaan nie terugkom nie, die hede gaan nie weggaan nie, en die toekoms gebeur nie vanself nie. Kom ons bou!

 

Nuuskommentaar: 10 Januarie 2017

Trump internasionale beleid realisties

 

Indien ’n mens die hoofstroommedia in Amerika volg sal jy maklik oortuig word dat Donald Trump se voorgenome internasionale beleid sonder enige fokus is.

 

Die waarheid is egter dat ’n duidelike internasionale beleid wat ou gewoontes ignoreer en uiters realisties na die ware kwessies van die tyd en na Amerika se rol in die wêreld kyk, besig is om binne die Trump-kamp te ontwikkel.

 

Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Amerika se groot stryd teen die kommunisme en die Sowjetunie die groot dryfveer agter Amerikaanse internasionale selfvertroue. President na President van Eisenhower tot Obama het eers die kommuniste en na die val van die Sowjetunie die Russe as vyand nommer een bly beskou ten einde die Amerikaners se drang na ’n gemeenskaplike vyand te bevredig.

 

Rusland is egter lankal nie meer die grootste bedreiging vir Amerika nie. Ekonomies hou lande soos China, Indië en selfs Mexiko weens swak arbeidspraktyke en die manipulasie van hul geldeenhede baie groter bedreigings vir Amerika in. Op die terrein van veiligheid word Amerika baie meer deur Moslemterrorisme en onwettige immigrasie as deur Rusland, Kuba en ander vyande uit die middel van die twintigste eeu bedreig.

 

Donald Trump se keuse van Rex Tillerson as minister van buitelandse sake is ’n duidelike sein oor hoe Trump internasionale verhoudinge gaan bedryf. Tillerson word as een van die briljantste bestuurders en internasionale ekonomiese strategiese denkers in die VSA bestempel. Met sy aanstelling is dit duidelik dat Trump ’n baie sterk fokus op ekonomiese aangeleenthede gaan hê. Die beskerming van Amerikaanse bedrywe, werkskepping en billike internasionale handel bly van Trump se sterkste fokusareas.

 

Tillerson werk reeds vir dekades in die oliebedryf en het regoor die wêreld deur die bou van sterk verhoudinge, goeie onderhandelingsvermoëns en ’n goeie begrip van geopolitieke veranderinge, Exxon Mobil se posisie versterk en uitgebrei.

 

Hy is die afgelope dae sterk gekritiseer weens sy goeie verhouding met Vladimir Putin van Rusland en ander Russiese politici en sakelui. Die realiteit is egter dat Tillerson se pragmatiese houding jeens Rusland heeltemal sin maak wanneer die ou politieke strategieë van die twintigste eeu begrawe word en daar met realisme na die uitdagings van die een-en-twintigste eeu gekyk word.

 

Die Trump-kamp se aandrang op die vervanging van Rose Gottemoeller as adjunkhoof van die Noord Atlantiese Verdragsorganisasie is ook die afgelope tyd deur die media gekritiseer. Die realiteit is egter dat Amerika te veel geld onnodig op NAVO spandeer terwyl NAVO ’n uiters beperkte bydrae tot Amerikaanse veiligheid lewer.

 

Indien Amerika se internasionale beleid op die bevordering van sy eie ekonomiese en veiligheidsbelange en ook op ’n veiliger, billiker wêreld gefokus is, dan moet Amerika minder op kammabedreigings uit Rusland fokus en eerder immigrasie uit Moslemlande en die Derde Wêreld beperk en aktief Moslemterrorisme teenwerk. Konvensionele oorloë in die Midde-Ooste bied geen oplossing. Die herstel van bande tussen Amerika en Midde-Oosterse volkere en die bevordering van billikke ekonomiese kanse, in plaas van Amerikaanse imperialisme is ’n veel beter oplossing. Die huidige Trump internasionale beleid mag nog heelwat gate in hê, maar lyk toenemend meer realisties as die afgelope paar Amerikaanse presidente s’n.

Nuuskommentaar  – 11 Januarie 2017

Digitale uitdagings vir die radiowese

 

Van ons ouer luisteraars sal nog onthou hoe die kortgolf op die radio kort-kort ingespan moes word, soos wanneer ’n mens na deurlopende krieketkommentaar wou luister, of selfs na radio-uitsendings uit die buiteland, of selfs die ruimte. Die gereelde stasies is op mediumgolf geluister.

Sedertdien het FM behoorlik nes geskop, maar ’n nuwe generasie, digitale radio, loer reeds oor die horison.

Noorweë sal nie sommer as ’n land beskou word wat vooruitgang teenstaan nie, maar dié land se regering se planne om van 11 Januarie vanjaar af FM te begin uitfaseer en teen die einde van die jaar met digitale radio te vervang, lok kwaai weerstand uit. Tot 66 persent van die bevolking wil niks weet nie.

Daar is talle voordele aan digitale radio, soos dat dit tot agt keer meer kanale as FM kan huisves, maar die klankkwaliteit is ongeveer net soveel beter  as wat FM beter as Mediumgolf was.

Van die besware teen die oorskakeling is dat baie mense nog dekodeerders moet aanskaf, en vir die sowat 2 miljoen eienaars van motorradio’s is dit ’n groot bykomende uitgawe. Dit hou weer ’n veiligheidsrisiko in, omdat noodwaarskuwings oor die radio aanvanklik veel minder mense gaan bereik.

Verskeie ander Europese lande hou die situasie in Noorweë fyn dop voor hulle self die sprong maak.

Verskeie van die groter radiostasies in Nederland saai reeds digitaal uit, maar daar is nog geen sprake van om FM-radiostasies van die lug te haal nie.

’n Radiostasie wat kan aanpas by nuwe tegnologie sonder om luisteraars te verloor, is goed onderweg om ’n wen-stasie te wees. Daar is natuurlik baie ander faktore wat ’n rol speel, soos die kwaliteit van dit wat oor die lug uitgesaai word.

Maar die tegnologie bly uiters belangrik. Dink maar aan die opgewondenheid toe Pretoria FM die eerste keer oor die internet uitgesaai het, en dus internasionaal gehoor kon word.

Moderne tegnologie maak dit moontlik dat ‘n omroeper, nou vanuit ’n ateljee in sy eie huis in Gauteng, daagliks ’n program regstreeks oor ’n radiostasie in die Wes-Kaap kan uitsaai.

In die erg kompeterende wêreld is dit belangrik dat alles wat met ’n radiostasie geassosieer word – van sy omroepers tot programinhoud asook die kwaliteit van die klank, van die beste moontlike gehalte moet wees.

Nie almal kan dit bekostig om vir bykans alles wat in Afrikaans uitgesaai word of op die internet beskikbaar is, op te dok om ingelig te bly nie.

Maar solank daar ’n radiostasie in Afrikaans is wat nie vir kwaliteit vir enigeen terugstaan nie, so lank sal sy luisteraars goed ingelig bly oor wat belangrik is om te weet.

 

Nuuskommentaar: 12 Januarie 2017

Is die einde van liberale demokrasie in sig?

 

Oor minder as twee weke sal Barack Obama nie meer die president van Amerika wees nie. Teen Maart sal die regse Partij voor de Vrijheid in Nederland die grootste party wees en teen Mei sal twee regse kandidate mekaar die stryd aansê in ’n presidentsverkiesing in Frankryk. Teen September sal die Alternatief vir Duitsland in Duitsland die beste prestasie vir ’n regse party in enige verkiesing in dié land sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog behaal.

 

Die fout wat baie politieke kommentators maak is om hierdie en talle ander politieke verskuiwings wat die afgelope paar jaar in veral Europa begin plaasvind het, as net ’n blote skuif na regs af te maak. Die Amerikaanse paleokonserwatiewe skrywer, Pat Buchanan, skryf egter onlangs dat die politieke verskuiwing in Europa en Amerika eerder die einde van liberale demokrasie voorspel.

 

In baie opsigte is die verval van liberale demokrasie in die Weste reeds voorafgegaan deur soortgelyke tendense in ander wêrelddele. In Rusland, Turkye, China, Egipte en die Filippyne is daar groot steun vir sterk, byna outoritêre leiers.

 

Die wyse waarop miljoene kiesers in Amerika talle ou politieke idees oorboord gegooi het om vir Donald Trump te stem, is nog ’n voorbeeld hiervan. Ook in lande soos Pole en Hongarye is effens meer outoritêre regerings met sterk populistiese leiers baie gewild.

 

Terwyl Amerika en Europa gedink het dat die val van die Sowjetunie, die Arabiese Lente en die verwydering van diktators soos Saddam Hoesein en Muhammar Ghaddafi tot liberale demokrasie in Oos-Europa, die Midde-Ooste en ander Derde Wêreldlande sou lei, het die teenoorgestelde egter gebeur. In Oos-Europa en die Midde-Ooste kies burgers toenemend vir sterk leiers wat die homogene kultuur en waardes van die lande in stand wil en kan hou.

 

Westerse lande kan nie anders as om dieselfde pad te stap nie. Die sekularisering van die afgelope paar jaar saam met massa-instroming van immigrante uit arm, meestal Moslemlande het ’n nuwe bestaanskrisis vergelykbaar met die krisisse wat tot die Eerste en Tweede Wêreldoorloë gelei het, veroorsaak.

 

In lande soos Nederland, Frankryk en nou selfs Duitsland soek dieselfde mense wat nog onlangs liberale demokrasie byna tot staatsgodsdiens verhef het, verandering en spesifiek die soort verandering wat tot die behoud van identiteit, kultuur en godsdiens aanleiding sal gee. In Frankryk staan die linkse Sosialistiese Party geen kans dat sy kandidaat eers tot die finale rondte van die presidentsverkiesing sal deurdring nie. Franse sal in Mei tussen ’n regse en nog meer regse kandidaat vir president kies. Wie ook al verkies word, sal waarskynlik immigrasie teenwerk en die Franse kultuur en taal beskerm.

 

In Nederland en Duitsland sal regse partye so goed doen dat die politieke agenda vir die volgende vier jaar heelwat sal verander met immigrasie, identiteitskwessies en die toekoms van outonome state binne Europa wat waarskynlik op die voorgrond sal wees.

 

Vanjaar sal die internasionale politiek gekenmerk word deur meer en meer leiers wat hul rug op die liberale demokrasie wat reeds misluk het, sal keer en wat werklikheidspolitiek op die terreine van handel, immigrasie, internasionale konflik en die beskerming van grense sal beoefen. Die toekoms van die Weste sal vanjaar bepaal word.

 

Nuuskommentaar: 13 Januarie 2017

Die 8 Januarie-verklaring maak voorbrand vir ‘n vrouepresident

 

President Jacob Zuma se 8 Januarie-verklaring tydens die ANC se 105de verjaardagviering het baie kritiek ontlok. Opposisiepartye sê dit was ‘n blote herhaling van vorige verklarings en bevat niks nuuts nie. Sy belofte dat grondonteiening versnel sal word, het ‘n mate van kommer geskep, maar gelukkig bied wetgewing steeds genoeg van ‘n veiligheidsnetwerk om ‘n totale grondroof soos in Zimbabwe te voorkom. Die president het faksievorming en korrupsie uitgelig as die hoofredes vir die verdeeldheid in die ANC, maar dit was net ‘n afgewaterde napratery van ander senior leiers. Adjunkpresident Cyril Ramaphosa het darem vertel hoe houers vol geld in motors se bagasiebakke gehou word om steun op ANC-konferensies te koop.  Dit het ook geblyk dat die verjaardagviering hoofsaaklik bygewoon is deur party-ondersteuners wat met busse aangery is. Die gebruik van die kleinerige Orlando-stadion in Soweto pleks van die reuse-FNB-stadion verklap ook die ANC se voorgevoel dat hy nie ‘n reuse-opkoms verwag het nie. Die president het wel een opmerking in sy verklaring gemaak wat nie vantevore gesê is nie.  Hy het met verwysing na oud-ANC-president Oliver Tambo se ideale gesê, vroue is onontbeerlik in die algehele bevryding van die Suid-Afrikaanse samelewing.

Volgens Zuma moet die ANC-Vroueliga toesien dat dié bevrydingsideaal verwesenlik word. Dit is glo al manier waarop die onderdrukkende patriargale stelsel verbreek kan word. Interessant dat die Vroueliga het juis ‘n dag voor die verjaardagpartytjie aangekondig dat Dlamini-Zuma die liga se voorkeurkandidaat vir die ANC se volgende opperleier is en hopelik ook die volgende president van die land. Waarom wil die president sy tweede vrou, met wie hy 16-jaar getroud was, so graag in die warm stoel sien? Sy het immers tydens die geskiedkundige Pietersburg-konferensie haar steun aan oud-president Thabo Mbeki toegesê. Daar moet in gedagte gehou word dat Nkosazana Clarice Dlamini-Zuma ‘n gesiene lid van die Zoeloevolk is. Dié etniese groep beskou hulleself as verhewe bo ander volksgroepe – veral die Xhosas waaruit Zuma se twee voorgangers spruit. Haar naaste teenstander, Cyril Ramaphosa, is ‘n Venda wat nie hoë aansien onder die Zoeloes het nie en ook net ‘n minderheidsgroep in die ANC verteenwoordig.  Dit is ook onwaarskynlik dat Jacob Zuma vervolg en tronk toe gestuur sal word as die ma van vier van sy kinders aan bewind is. Boonop bestaan daar steeds ‘n hegte vriendskap tussen hulle al moes sy hom by geleentheid hof toe sleep omdat hy nie onderhoud betaal het nie. En dan praat die huidige president van faksievorming as een van die redes vir die ANC se dreigende skeuring terwyl hy dit onderling aanmoedig net om sy eie bas te red!

 

Nuuskommentaar: 16 Januarie 2017

Groot aanslag op Afrikaanse skole wag in 2017

 

Die skooljaar het nog nie behoorlik afgeskop nie en dit lyk of ouers en leerlinge in veral Gauteng hul maar vir ’n jaar vol hoofbrekens kan voorberei.

Die gebrek aan deeglike beplanning deur Panyaza Lesufi, omstrede LUR vir onderwys in die provinsie, en die oënskynlik onbevoegde kaders in sy departement, het tot gevolg dat daar in die eerste week van die nuwe skooljaar vir bykans 60 000 leerlinge nie plek in skole is nie.

Die groei van die skoolstelsel in Gauteng weens onder meer verstedeliking en migrasie van leerlinge uit ander provinsies soos Limpopo, Mpumalanga en Noordwes is die afgelope paar jaar ’n kopseer wat nou in ’n geweldige krisis ontaard het.

Statistieke in die provinsie spreek boekdele en dit gaan enige mens se gesonde verstand te bowe waarom die regering nie vroeër ingegryp en meer skole begin bou het nie.

In 2015 was daar meer as 1,9 miljoen leerlinge in openbare skole in Gauteng. In 2016 het dit toegeneem tot oor die 2 miljoen. Wat dié situasie nog meer skokkend maak, is dat daar in die ooreenstemmende tyd net drie nuwe skole in die provinsie gebou is.

Onderwyskenners en demograwe waarsku reeds jare dat Gauteng die spreekwoordelike tydbom geword het omdat die provinsie deur mense oorstroom word wat na werksgeleenthede en ’n beter toekoms op soek is. Dit is algemeen bekend dat die metropole sukkel om dienste aan die groeiende getal inwoners te lewer. Daarbenewens het dit bykans onmoontlik geword om die groeiende getal leerlinge in die provinsie in skole te huisves. Daar is na raming net 8,8% van die land se openbare skole in Gauteng wat 16,6% van die totale leerlingtal van 12,3 miljoen moet akkommodeer.

Terwyl die chaos om leerlinge in skole te plaas aan verskeie faktore soos migrasie en verstedeliking toegeskryf kan word, kan Lesufi se omstrede plan om alle leerlinge aanlyn in te skryf nie buite rekening gelaat word nie. Dié stelsel was uit die staanspoor gedoem en het ’n legio van probleme tot gevolg gehad. Een van die faktore wat dié stelsel byvoorbeeld nié in ag geneem het nie, is dat alle ouers en leerlinge nie noodwendig toegang tot die nodige tegnologie gehad het om aansoeke in te dien nie. Dit sal interessant wees om te weet hoeveel van die sowat 60 000 leerlinge wat nog nie geplaas is nie, nie toegang tot die aanlyndiens gehad het nie.

Hierdie negatiewe scenario in die breë hou veral ernstige gevolge vir Afrikaanse, en in die besonder enkelmedium Afrikaanse skole, in Gauteng in.

Lesufi het die afgelope paar jaar geen geheim daarvan gemaak dat presterende Afrikaanse skole met ’n eie kultuur, etos en verantwoordbare bestuurspraktyke vir hom ’n steen des aanstoots is nie. Lesufi spreek homself gereeld uit oor die behoefte wat hy het dat dié skole moet transformeer ten einde die samestelling van die land se demografie te weerspieël.

Afrikaanse ouers en onderwysers kan hulle maar vir ’n baie moeilike jaar voorberei. Groot wysheid en geduld sal aan die dag gelê moet word om te verseker dat Afrikaanse skole in staat bly én gehou word om gehalte-onderrig te lewer. In die opsig sal ouers, leerlinge, beheerliggame en personeel van skole hande moet vat om te verseker dat in die beste belang van suksesvolle skole opgetree word en dat nie aan die nukke en grille van onderwysamptenare toegegee word nie.

 

Nuuskommentaar: 17 Januarie 2017

Ondersteun mekaar

 

Die jaar is reeds volstoom aan die gang met leerders wat reeds teruggekeer het skool toe.

2017 gaan beslis ‘n jaar wees met baie moeilike uitdagings op verskeie platforms. Dit is onvermydelik dat ons almal geraak gaan word deur kwessies waarby ons nie direk betrokke is nie, en waaraan ons dikwels niks kan verander nie.

 

Sulke kwessies wat ons omstandighede raak lei tot verhoogde spanning, juis omdat ons min of niks aan die oorsaak van die situasie kan doen.  So kan die politieke situasie negatiewe finansiële gevolge vir huishoudings inhou, terwyl stakings en studentebetogings weer ons kinders se verdere studie kan ontwrig, om maar twee scenario’s te noem.

Verhoogde spanning gaan gepaard met ‘n legio simptome en aksies wat deel is van ons daaglikse realiteit.

 

Dit is juis waarom elke gesin nou reeds die keuse moet maak om mekaar in 2017 te ondersteun in alle omstandighede en meer so in situasies wat meer spanningsvol, onbeplan en buite ons beheer is. Om binne die veilge grense van ‘n gesin te wees, waar mense mekaar onvoorwaardelik ondersteun met begrip en genade, bied ‘n vesting van hoop, vrede en liefde.

 

Die jaar kry spoed en kort voor lank steel die alledaagse sleurwerk  kosbare familietyd.  Neem daarom nòù reeds aksie – beplan doelbewus om familietyd in te ruim so gereeld as moontlik.

 

Navorsing toon dat gelukkige paartjies fisies gesonder is en dat die uitwerking van spannig minder is, waarksynlik omdat daar ondersteuning is.  Kinders uit gelukkige gesinne presteer beter op skool omdat daar sekuriteit en geborgenheid by die huis is.

Liefde is ‘n kernbehoefte van elke mens en om iewers te behoort waar liefde en veiligheid is, is ‘n voorreg wat nie almal ken nie, iets wat beskerm en gekoester moet word deur diegene wat wel hierdie voorreg ken.

Die raamwerk van ‘n gelukkige gesin is ook ruimte waarbinne gesinslede vlerke kry; ‘n gesin se inspirasie, ondersteuning en motivering wek vertroue en groter waagmoed om méér te doen, groter te doen, beter te wees.

 

Gryp elke geleentheid aan om hierdie voordeel vir jou geliefdes te gee – om die positiewe verskil te wees wat jou maat of kind vandag nodig het.  Niemand weet wat more kan gebeur nie – leef daarom voluit in vandag asof daar nie ‘n more bestaan, leef sò saam met jou gesin dat elke dag ‘n kosbare herinnering inhou. Leer jou kinders om dankbaar te wees vir ‘n gesin, herinner jouself daaraan om dankbaar te wees vir jou maat en gesin. Dankbaarheid maak ons afhanklik en hou ons nederig.

 

Dit vandag jou keuse om 2017 te omhels, van elke uitdaging ‘n geleentheid te maak.  Hou die verhoudings in die gesin kerngesond, staan saam teen elke storm, deel in mekaar se vreugde en oorwinning, om aan die einde van die jaar dankbaar terug te kyk en te sien in watter groot seën die gesin gedeel het.

 

Nuuskommentaar: 18 Januarie 2017

Leisels oorgee

 

Afrikaleiers is bekend daarvoor dat hulle dikwels weier om mag oor te gee. `n Goeie voorbeeld is die president van ons buurland, Zimbabwe, Robert Mugabe. Nog `n voorbeeld wat tans afspeel is in Gambië waar die voormalige president, Yahya Jammeh weier om die leisels oor te gee. Hy het die verkiesing op 1 Desember teen Adama Barrow verloor. Aanvanklik het Jammeh erken dat hy die verkiesing verloor het, net om later met hofprosedures te begin om die uitslag te betwis. `n Tyd gelede het lede van die weermag selfs die land se verkiesingskommissie se kantore beset en almal behalwe die voorsitter verplig om die gebou te verlaat. Jammeh het intussen aangedui dat hy eers sal uittree nadat die hofsaak aangehoor is.

Verskeie staatshoofde het reeds probeer om Jammeh te oortuig om uit te tree. Dit sluit in Ellen Johnson-Sirleaf van Liberië, John Mahama van Ghana en Muhammadu Buhari van Nigerië. Die laer huis van die Nigeriese parlement het selfs `n meerderheidstem uitgebring dat Jammeh asiel in Nigerië moet kry, waar hy sy lewe sonder vrees vir vervolging kan voortsit. Alles pogings om stabiliteit in die Wes-Afrika land te verseker.

Bykans twee jaar gelede het Jammeh aangekondig dat Gambië voortaan `n moslemstaat is. Barrow het reeds aangedui dat hy die besluit van Jammeh sal omkeer sodra hy amptelik as president ingehuldig word. Dié inhuldiging moet op 19 Januarie plaasvind maar die kanse daarvoor is skraal. Jammeh klou steeds aan die mag.

Die manier waarop Jammeh die mag verkry het verklap baie. Hy was die leier van `n staatsgreep wat Gambië sedert 1994 regeer. Nou is hy self deur die Afrika Unie se veiligheidsraad gewaarsku dat daar ernstige gevolge sal wees indien hy versuim om die mag oor te gee. Die Afrika Unie het ook aangedui dat hulle hom na Vrydag nie meer as Gambië se president sal erken nie. Vredesmagte in Senegal en Nigerië is op `n gereedheidsgrondslag geplaas sou Jammeh van die weermag gebruik maak om mag te behou. Daar kan sekerlik gevra word waarom die hof nie net Jammeh se aansoek aanhoor en uitspraak lewer nie. Ongelukkig kan Gambië se hooggeregshof op die heel beste as disfunksioneel beskryf word en met die vorige hofverskyning het slegs een van die vyf hooggeregshofregters opgedaag. Gedurende die middel van 2016 het Jammeh die helfde van die regters afgedank.

Alhoewel die meerderheid staatshoofde wat betrokke is by die aangeleentheid hulle bes doen om stabiliteit te verseker en `n vreedsame magsoorgang te bewerkstellig ontstaan daar `n bepaalde vrees dat Afrikaleiers nie sommer afstand doen van mag nie. Die afgelope plaaslikeregeringsverkiesing het ons gesien dat opposisiepartye koalisies kan vorm om die ANC se mag te breek. Alhoewel daar aanvanklik voorbeelde van ontwrigting was is daar nou `n nuwe munisipale regering in kleiner munisipaliteite asook groter metrorade soos Pretoria, Johannesburg en Port Elizabeth. Dit sal `n groot toets vir die ANC wees sou hulle in die 2019 algemene verkiesing minder as 50% van die steun geniet. Sal hulle bereid wees om afstand te doen van die mag of gaan hulle soos Jammeh in Gambië daaraan klou? En indien dit die geval is gaan ons buurstate se staatshoofde die inbors van Ellen Sirleaf Johnson en John Mahama toon of gaan ons uitgelewer wees aan die ingryping van Robert Mugabe?

 

Nuuskommentaar – 19 Januarie 2017

Is die groterwordende kloof in Suid-Afrika werklik?

 

Kort-kort lees ons in koerante, of hoor ons oor die radionuus dat stellings gemaak word dat rassespanning in Suid-Afrika aan die toeneem is. Trouens, as gevolg van hierdie opvatting het die regering verlede jaar ’n veldtog teen rassisme gehou, met ’n dag waar pres. Jacob Zuma selfs ’n openbare toespraak hieroor gehou het – maar ’n afskuwelike gemors daarvan gemaak het.

Daar is veral twee opvattings oor waar die skynbaar groterwordende kloof vandaan kom. Die een kant blameer die regerende ANC, en veral die optrede en uitsprake van Zuma.  Die ander kant gebruik die apartheidsverlede as knooppunt van redes wat wissel van die natuurlike uitwerking van die sosio-ekonomiese verskille, diep historiese persepsie wat onder meer die blaam op Jan van Riebeeck en kolonialisme plaas, die rol wat etniese selfbewustheid moet speel of nie speel nie, die rol van rasgedrewe geweldsfilosowe soos Franz Fanon en in hibridevorm plaaslik voortgesit deur Steve Biko se nalatenskap asook die inbinding van restourasie – ’n wydlopende en gelaaide term waarvoor ’n rasbewustheid ’n voorvereiste is.

Die wêreld het ’n neutedop geword, en daarom sal dit wat in een land voorkom, dikwels in die een of ander gedaante ook in ander lande manifesteer.

Dit is byvoorbeeld ontstellend opvallend hoeveel ideologiese en retoriese raakvlakke daar tussen die studente-onluste in Suid-Afrika en die VSA gevind kan word. Wanneer die twee verskynsels naas mekaar bestudeer word, is dit amper of ’n mens van een geheel praat – asof die opgestapelde woede van die Amerikaanse Black lives matter-veldtog die opstande in Suid-Afrika daagliks telefonies voed. Ironies sien verskeie Amerikaanse universiteite die oplossing in die skep van etniese koshuise of gange in koshuise, ’n konsep wat byvoorbeeld aan Kovsies se eertydse kultuurkoshuise herinner wat op versoek van swart studente ingerig is, maar later, na ’n kantelpunt in getalle bereik is, as boos verwerp is.

In Nederland het dié kwessie pas weer publisiteit gekry. Anders as in die Joop den Uyl-era, is dit nie weer Suid-Afrika wat onder die vergrootglas geplaas word en swartgesmeer word nie, maar Nederland self. Die koerant Trouw plaas ’n onderhoud met Will Tiemeijer van die Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid oor die verskynsel van kloofvorming in die Nederlandse samelewing.

Die verskynsel van kloofvorming word erken, maar daar bly ’n skugterheid om die baba by die naam te noem. Die argument is dat hoe meer die media en ander instellings hieroor kwytraak, hoe meer beïnvloed dit die mense se denke, en word die persepsie van die probleem groter as die probleem self.

Is dit goed of sleg dat iets na die ope kom? Met fopnuus wat daagliks deur onder meer die sosiale media mense die war instuur, soms as deel van regerings se slim propaganda, is dit noodsaaklik dat so ver moontlik nie doekies met ware feite omgedraai word nie, want as wanpersepsies eers posgevat het, is almal in tamatiestraat.

Teen dié tyd sou Zuma se adviseurs en ander hom lank reeds ingelig het hoe sy godsdiensuitsprake diep klowe slaan. Dat hy volhou daarmee toon dit pas hom goed.

Maar as jy tegelykertyd ’n donkie en ’n tier ry kom daar ’n breekspul – ’n uitgerekte breekspul in Suid-Afrika.

 

Nuuskommentaar: 20 Januarie 2017

Watter rol wil China in die wêreld speel?

 

Die meeste Chinese glo vandag nog in die gesegde dat jy eerder die sneeu voor jou eie deur moet wegvee voordat jy bekommerd raak oor die ryp op jou buurman se dak.

 

Terwyl die wêreld onseker is oor wat ’n Trump-administrasie vir hulle gaan inhou, hoe die talle oorloë in die Midde-Ooste en Afrika gaan uitspeel en hoe die invloed van die immigrasiekrisis, Brexit en die verval van die politieke konsensus wat na die Tweede Wêreldoorlog ontstaan het, Europa gaan verander, moet die opkoms van China nie misgekyk word nie.

 

Slegs ’n paar eeue gelede was China nog die grootste ekonomiese ryk in die wêreld. Dié magtige ryk het egter tydens industrialisasie in die Weste, stelselmatig agteruit begin boer. Die aanslag op die ryk Chinese kultuur wat met Mao se opkoms in 1949 ’n hoogtepunt bereik het, was die finale spyker in die een magtige Chinese ryk se doodskis.

 

Dekades van verval en agteruitgang het tot grootskaalse armoede en agterstande in China aanleiding gegee. Die afgelope twee dekades het dinge in China egter begin verander. Die land se kommunistiese regering het talle vryemarkbeginsels sy eie begin maak en die kombinasie van goedkoop, ongereguleerde arbeid en ’n groot internasionale mark vir goedkoop produkte het meegebring dat Chinese industrieë teen ’n vinnige tempo onwikkel het en dat honderde miljoene mense binne enkele jare uit armoede gelig is.

 

Die media berig gereeld oor China se betrokkenheid in Afrika en hoe Chinese maatskappye eiendomme in die VSA, Europa en ander wêrelddele opkoop. Kommer oor Chinese imperialisme of selfs ’n soort Chinese kolonialisme word gereeld geopper. Wil die Chinese regtig die wêreld oorneem soos wat mense soms vir mekaar langs die braaivleisvuur probeer oortuig?

 

Die realiteit vandag is dat die Chinese steeds ’n volk op soek na ’n nuwe identiteit is. Die huidige regering het wesenlike binnelandse kwessies waarmee hulle moet handel en beskou internasionale deelname steeds as ’n luukse. Die sterk Chinese selfbeeld van drie of vier eeue gelede bestaan nie meer en in die Chinese regering se poging om daardie selfbeeld te herwin sien ons toenemend streeksagressie en ’n vertoon van militêre mag soos wat die onlangse krisis in die Suid China-see bewys het.

 

Die Chinese regering probeer alles in hul vermoë doen om te verhoed dat ongelykhede, korrupsie en die steeds ernstige armoedekrisis in groot dele van China tot opstande onder hul burgery lei. Terselfdertyd probeer hulle nasionalisme aanblaas deur in die Verre Ooste hul spiere te bult.

 

Of China egter werklik ’n bedreiging vir ander lande inhou is onseker. Professor Shi Yinhong van die Renmin Universiteit in Beijing sê dat hy vyf jaar gelede nog gedink het dat Chinese agressie geen bedreiging is nie, maar dat hy vandag onseker is.

 

Terwyl binnelandse uitdagings die Chinese regering nog vir lank gaan besig hou, sal een van die belangrikste internasionale vraagstukke van 2017 moet handel oor die toekomstige rol van China in vrede en in konflik en tot watter mate veral Westerse lande nou reeds daarvoor moet voorberei.

 

Nuuskommentaar: 23 Januarie 2017

Politieke Skietgoed

 

Dit maak sin dat drukgroepe daarop aandring dat die regering miljoene dokumente uit die vorige bedeling moet vrystel. Hulle meen dit is die enigste manier om vas te stel of geld op ‘n onbehoorlike manier na banke en maatskappye gekanaliseer is. ‘n Reddingsboei wat die eertydse Reserwebank aan Absa – eers Bankorp en nou Barclays – toegestaan het, is tans die middelpunt van ‘n aansienlike klomp moddergooiery.

Thuli Madonsela het die saak ondersoek, maar kon nie haar verslag vrystel nie weens ‘n tegniese probleem. Die nuwe Openbare Beskermer is net bereid om te sê dat die verslag uitgelek het. Sy eis dat Absa meer as twee-miljard rand terugbetaal. Dit is onduidelik of sy haar voorganger se verslag aangepas of gewysig het en Madonsela wil ook niks sê nie. As die miljoene dokumente van die ou NP-regering wat in argiewe gebêre word, blootgelê word, kan dit natuurlik ook bewys dat daar geen ongerymdhede was nie. Dit is nogal vreemd dat daar nie eers ‘n studie van die tersaaklike dokumente gemaak is voordat die vorige regering en Reserwebank sommer van korrupsie beskuldig is nie.

Die ANC-veteraan, Maria Ramos, is die groepshoof van Barclays Afrika en was die hoof uitvoerende beampte van Absabank. Sy is getroud met die voormalige ANC-politikus Trevor Manuel, wat lank die Minister van finansies was. Albei het ‘n skoon rekord en Ramos is boonop ‘n lid van die Wêreldbank se Ekonomiese Adviespaneel. Absa het sy verpligtinge voortspruitend uit die finansiële hulp deur die Reserwebank in 1995 nagekom. Die Davis-paneel wat in 2000 deur die Reserwebank aangestel is, het ook bevind dat Absa se aandeelhouers nie onbehoorlik bevoordeel is deur die Sentrale Bank se ingryping nie en dat daar dus nie gronde vir restitusie teen Absa is nie.   Teen dié agtergrond begin dit te lyk asof die voorlopige verslag nie uitgelek het nie, maar doelbewus aan die media gelek is. Dit is ook nie die eerste keer in die nuwe Openbare Beskermer se kortstondige termyn wat sy van politiekery verdink word nie. Sy het met die intrapslag gesê staatskaping is nie vir haar ‘n voorkeursaak nie, maar om die armes en die sukkelendes in die land by te staan. Dit herrinner nogal sterk aan die Zuma-retoriek wat ons nou al jare verduur. Ongelukkig kom daar selde iets van dié beloftes. Die nuwe OB besef blykbaar ook nie dat geld wat weens korrupsie verlore gaan, nog minder hulpbronne bied om die werklike behoeftiges en slagoffers te help nie. Sy kan nie gelykertyd die Openbare Beskermer en die Staatsbehoeder wees nie.

 

Nuuskommentaar: 24 Januarie 2017

Te min skole vir te min gemeenskappe, mnr Lesufi

 

Die Gautengse LUR vir Onderwys, mnr Panyaza Lesufi, het sedert die begin van sy ampstermyn geen geheim van sy antagonisme teen Afrikaners en Afrikaanse skole gemaak nie.

Die aanslag wat tans teen Afrikaanse skole, waaronder die hoërskole Montana en Overkruin, geloods word , illustreer dit.

Mnr Lesufi maak ook geen geheim daarvan dat hy Afrikaans enkelmedium skole as Verwoerdiaanse-nalatenskap beskou nie en die erfenis met mening wil vernietig nie.

Ander skoolmodelle of opvoedkundige instellings, of dit nou godsdienstige- , gemeenskaps- of korporatiewe skole is , sal mettertyd seker ook mnr Lesufi se argwaan wek.

Dit is vir mnr Lesufi en ANC-kaders gemaklik om gemeenskapsinstellings te teiken en met belastinggeld tot hulle beskikking transformasie af te dwing.

Mnr Lesufi en die ANC-ideologiste moet egter kennis neem dat dinge verander.

Die opvoedkundige , Prof Richard Bates, bespreek van die veranderinge in  ‘n artikel ‘The Politics of civil society and the possibility of change’.

Die opkoms van die burgerlike samelewing blyk volgens hom een van die veranderinge in die wêreld te wees.

Volgens Bates en ander is die burgerlike samelewing daardie lewensruimte tussen die gesin en familie aan die een kant en die orals indringende staat en korporatiewe wêreld aan die ander kant.

Dat die Burgerlike sameweling as tussenruimte gewild raak word toegeskryf aan drie oorsake:

Eerstens dat gemeenskappe self verantwoordelikheid wil neem en self wil organiseer en dat die staat so begrens word.

Tweedens leef die burgerlike samelewing nie met ‘n kompetisie-  ; wen – en die heersersmotief voor oë nie, maar plaas die burgerlike samelewing of gemeenskappe die klem op gesprek, onderhandeling en begrip vir die meervlakkigheid van die samelewing.

Derdens streef die burgerlike samelewing na samewerking in die gemeenskap in plaas van die versplintering van die individu of oorheersing deur die staat .

Boonop bevind die burgelike gemeenskap haar tussen die regse poging, wat die invloed van politiek wil inkrimp en die vrye mark bevorder, en aan die ander kant die linkse en liberalistiese benadering wat onderwys wil gebruik om sosiale transformasie te bevorder ter wille van sogenaamde sosiale geregtigheid.

Of mnr Lesufi ‘n ingeligte gesprek oor diversiteit van die werklikheid wil voer of wil onderhandel ter wille van die voorspoed van Suid-Afrika, haar mense en ál haar gemeenskappe, is te betwyfel.

En of  mnr Lesufi hom aan statistiek en deeglike berekening sal steur is ook te betwyfel.

Dalk moet mnr Lesufi en ANC-ideologiste weer kennis neem van die 2014- Opvoedkundige statistiek wat in Maart 2016 gepubliseer is.

Volgens dié verslag het Gauteng in 2014 oor 2070 (tweeduisend-en-sewentig) skole beskik; Limpopo oor 3929 (drieduisend-nege-honderd-nege-en-twingtig) en die Oos-Kaap en Kwa-Zulu Natal onderskeidelik oor 5554 (vyfduisend-vyfhonderd-vier-en-vyftig) en 5915 (vyfduisend-vyfhonderd-en-negentien) skole.

Opvallend is dat die gebrek aan skole in Gauteng geleentheid bied aan privaatskole, want in verhouding met die ander provinsies beskik Gauteng oor 650 (seshonderd-en-vyftig) privaatskole, Kwa-Zulu Natal oor 236 (tweehonderd-ses-en-dertig) en die Oos-Kaap 187 (honderd-sewe-en-tagtig).

Mnr Lesufi se aanslag teen die Afrikaanse gemeenskappe van Suid-Afrika blyk nie net uit pas met ‘n diverse werklikheid nie,  dit blyk mnr Lesufi en die ANC het eenvoudig te min skole gebou.

 

Nuuskommentaar – 25 Januarie 2017

Broei hier ’n nuwe vorm van internasionale terreur?

 

Die nuus dat die Turkse owerhede ’n Oesbekistani gearresteer het in verband met die aanslag op ’n nagklub langs die Bosporus in Istanbul, is interessant. Vroeër is berig dat ’n verdagte Oegjar uit China gesoek word.

Die Islamitiese staat het vroeër aanspreeklikheid vir die aanval geëis.

Tot onlangs is daar uiters selde van die die Oesbekistani’s gehoor, omdat die staat Oesbekistan tot die uiteenval van die USSR, deel van die Sowjet-Unie was. Van die Oegjare verneem ’n mens eintlik net af en toe as daar terreur gepleeg word om groter outonomie of onafhanklikheid van China te verkry.

Die twee groepe is egter onderling verwant, en val beide onder die sambreel van die Turkmene. Die Turkmene is ’n groep, hoofsaaklik Moslem, wat uit ongeveer 170 miljoen mense bestaan. Dit sluit die Turke van Turkye in, hoewel die Turke self ’n onderskeid tref tussen hulself en die Turkmene. Trouens, daar woon ’n minderheid Turkmene in Turkye.

Die Turkmene praat sowat dertig tale. Hulle is dominant in verskeie state, waaronder Turkmenistan, Oezbekistan en Kazakstan, asook in verskeie Russiese republieke.

Minderhede Turkmene woon ook in ander lande, soos Sirië en Irak. Hulle word gewoonlik nie eens in die literatuur wat oor die Turkmene handel genoem nie, maar ons is gereeld deur die Unrepresented Nations and People’s Organisation (UNPO), waarvan die Afrikaner ook lid is, van die Siriese Turkmene se lot op hoogte gehou. Nie dat dit juis die hoofstroommedia gehaal het nie, tot ’n Turkse vegvliegtuie ’n Russiese bomwerper afgeskiet het wat Turkmeense teikens in Sirië gaan bombardeer het.

In Irak woon sowat 3 miljoen Turkmene wat hulself as derde grootste entiteit, naas die Arabiere en die Koerde, wil laat erken. Hul geskrifte is egter nou erg hatig teen die Koerde gemik, wat glo Turkmeense grond steel en by die semi-outonome Koerdistan inlyf. Erge wandade deur die Koerde  word beweer.

Uit die literatuur is dit duidelik dat daar oor die Turkmeense lande en minderhede in ander lande  ’n stroom is wat ’n vorm van eenheid nastreef. Hoe groot die stroom is, is moeilik om te bepaal. Die oorgrens-Turkmeense terreur, soos in China, is elders ook nie noodwendig aan onderlinge simpatie te wyte nie. Terreur vanuit Afganistan in Oezbekistan is vermoedelik meer gekoppel aan die Islamitiese leerstellinge van die Taliban en die Islamitiese Staat.

Die probleem is dat Turkmene wêreldwyd óf as minderhede erg onderdruk word, óf in hul eie lande nog nie veel van demokrasie beleef nie. Dit bied ’n geil teelaarde vir die verspreiding van die radikale Salafistiese Islam. Die Islamitiese Staat en die Taliban verspeel ook geen kanse om hul verderflike saad so te saai nie.

Dit is die moeite werd vir die wêreld om ’n ogie te hou, anders kan nog skokkende voorvalle soos dié in die nagklub voorkom.

 

Nuuskommentaar: 26 Januarie 2017

Fees van die Europese regses

 

Marine le Pen, moontlik Frankryk se volgende president, het die naweek tydens ’n beraad in Koblez, Duitsland, van partye wat algemeen in die media as regs-populitiese beskryf word, gesê met Brexit en Donald Trump se verkiesing tot Amerikaanse president is ’n nuwe wêreldorde ingelui. Maar is dit heeltemal so eenvoudig?

Die naweek se sogenaamde “teenberaad” van “ekstreem regse Europese partye” in Europa het onder meer ten doel gehad om die omvang wat die regse front op die kontinent reeds aangeneem het wêreldkundig te maak. Hierin is grootliks geslaag ongeag die feit dat die media se aandag grootliks op die inhuldiging van die nuwe Amerikaanse president was. Die media-aandag is juis deels te wyte omdat die Amerikaanse presidentsverkiesing op ’n moontlike wêreldwye swaai na regs kan dui, maar ook omdat verskeie van die regse Europese partye wat tot onlangs eintlik net randpartyjies was, stem begin dik maak by die stembus. N-TV haal Le Pen soos volg hieroor aan: “Nach dem Brexit-Votum und dem Wahlsieg Trumps sehen sie eine Wende gekommen. Nationalisten seien nicht mehr nur Randgruppen.” (Na die Brexit-referendum en die verkiesingsoorwinning van Trump sien u dat daar ’n wending gekom het. Nasionaliste is nie meer randgroepies nie.)

Meer as ’n duisend afgevaardigdes het die kongres bygewoon, maar die media-aandag was uitsluitlik op die leiers.

Duitsland, Nederland en Frankryk gaan vanjaar stembus toe, en in elkeen van hierdie lande word verwag dat die regs-populiste ’n deurbraak in eie reg sal maak. Marine Le Pen se kanse om tot nuwe Franse president verkies te word, lyk selfs goed. Wilders se PVV kan moontlik met die Nederlandse verkiesing die grootste persentasie stemme op hom verenig, terwyl die AfD moontlik vir die eerste keer genoeg stemme kan trek om die minimum-drempel vir verkiesing tot die Duitse parlement te kwalifiseer.

Verskeie van Europa se bekendste regse leiers soos Geert Wilders (Partij voor  Vrijheid) van Nederland, Le Pen (Front National) van Frankryk, Frauke Petry (AfD) van Duitsland het hul opwagting by die beraad in Koblenz gemaak. Trouens, die mees bekende leiers het sommer saam opgedaag. Die leier van die Italiaanse Lega Nord, Matteo Salvini, was teenwoordig, asook verteenwoordigers van die Oostenrykse FPÖ.

Milde nuusdekking was daar wel, maar heelwat daarvan sou in Suid-Afrika as politiek gelaai beskryf kon word. Heelwat koerante het wanneer hulle oor Wilders se teenwoordigheid geskryf het, hom eers geïdentifiseer as persoon wat onlangs aan haatspraak skuldig bevind is (maar nie gevonnis is nie). In Le Pen se geval is daarop gewys dat haar pa vir rassehaat, xenofobie en anti-semitisme gevonnis is.

Die Nazi-Duitse term, “Lügenpresse” is weer ingespan om die media mee te beskryf. Verskeie media-instellings is toegang tot die verrigtinge geweier omdat hulle volgens die organiseerders hulle in die verlede aan onetiese gedrag skuldig gemaak het. Die Duitse uitsender, ARD, het self gedreig om hof toe te gaan hieroor.

Die atmosfeer was oor die algemeen opgewek, grootliks voortspruitend uit Donald Trump se verkiesing tot Amerikaanse president, Brexit en die opkoms van regse partye wat tot onlangs nog net as randpartytjies in Europa bestaan het.

Die “Lügenpresse” het op hul beurt die deelnemende partye beskryf as anti-Islamities, ver-regs, anti-immigrasie, ’n strategie om die reuse getalle immigrante te keer wat een van die hoofbesprekingspunte was, Euroskepties en regs-populisties. Betogers (daar was sowat 3 000) het plakkate met die strekking van fascisme vertoon.

In die toesprake het die leiers ook heelwat aandag geskenk daaraan dat die partye werk daarvan moet maak om hul assosiasie met onaanvaarbare sake, soos die Nazisme af te skud.

Die pous het Europeërs ook in ’n koerant-onderhoud gemaan om versigtig vir populistiese leiers te wees, en die voorbeeld van Hitler genoem. Hy was egter versigtig om in hierdie stadium Trump by sy vermaning te betrek, en gesê hy wil eers sien hoe die nuwe Amerikaanse president regeer.

Wilders  het op sy beurt by die kongres gesê “kerke is ’n onderdeel van die elite.”

In dié stadium lyk dit of die partye rede het om tevrede te wees. Le Pen meen ’n nuwe wêreldorde het aangebreek wat deur Brexit ingelei is. Wilders stel dit soos volg: “Mijn vrienden, we leven op dit moment in historische tijden. De mensen uit het Westen worden wakker. Ze werpen het juk van de politieke correctheid af. Ze willen hun vrijheid terug hebben, ze willen hun nationale soevereiniteit terug, en wij, de patriotten van Europa, zullen het instrument.”

Sommige waarnemers meen egter dat juis omdat die deelnemende partye so erg op hul lande se eie nasionalisme fokus, die partye se waarde om mekaar te help nie veel wyer strek as reklamewaarde nie. In die nasionalistiese konteks het elk in sy eie land unieke vraagstukke om op te fokus.

 

Nuuskommentaar: 27 Januarie 2017

Linkse onverdraagsaamheid en die opkoms van die nuwe verkramptes

 

Die Amerikaanse president, Donald Trump, se inhuldigingstoespraak moes Vrydagaand kompeteer vir mediadekking met `n paar betogers wat die polisie uitgetart het terwyl hulle plakkate met anti-Trump slagspreuke rondswaai. Die polisiemagte het die situasie professioneel ontlont en Trump se presidensiële konvooi kon deur die strate van Washington DC beweeg. Die volgende dag was daar egter weer protesoptogte waaraan duisende vroue regoor Amerika aan deelgeneem het. Weereens was die rede vir hulle ongelukkigheid Donald Trump.

Sedert sy verkiesing het verskeie bekendes hulle ongelukkigheid oor hierdie verwikkeling uitgespreek. Die sangeres Miley Cyrus het haar emosionele ineenstorting op kamera vasgelê en dit op YouTube geplaas, Meryl Streep het `n toespraakgeleentheid by die Golden Globes misbruik om Trump te kritiseer en Madonna het gedreig om die Withuis op te blaas. Natuurlik bestaan daar iets soos vryheid van spraak en natuurlik is dit heeltemal aanvaarbaar om deur middel van protesaksies te wys hoe ongelukkig jy met `n bepaalde gebeurtenis is. Dit is egter onbillik om `n presidensiële termyn te veroordeel nog voor die president by die withuis ingestap het.

Die kritiek op Trump se verkiesing en die onverdraagsaamheid wat daarmee gepaard gaan is `n toenemende verskynsel onder diegene wat hulself links in die politieke spektrum posisioneer. Daar is woede as `n demokratiese verkiesing lei tot `n president waarmee hulle nie tevrede is nie, daar is woede as `n konserwatiewe meningsvormer genooi word om `n universiteit toe te spreek of daar is woede as `n winkelsentrum besluit dat badkamers slegs vir twee geslagte voorsiening maak – mans en vroue.

Die verskynsel van die tipe onverdraagsaamheid is egter nie tot Amerika beperk nie. In Suid-Afrika kom dit voor as jy nie inskakel by wat as die politieke norm gesien word nie. Een van die kenmerke van linkse onverdraagsaamheid is `n absolute weiering om ander se standpunte in te sien of selfs ruimte te laat vir oortuiging. `n Goeie voorbeeld hiervan is die sangeres wat verby Orania ry en nie die moeite doen om uit te vind hoe die gemeenskap funksioneer en waaroor dit gaan nie. Sy stop slegs om `n foto voor die bord wat aandui dat jy nou in Orania is te neem met haar twee middelvingers in die lug. Geen ruimte vir debatvoering nie en geen bereidwilligheid om ander se standpunte aan te hoor nie.

In 1966 spreek die voormalige koerantredakteur en akademikus, dr Willem de Klerk `n SABRA-jeugkongres toe waar hy van die terme verlig en verkramp gebruik maak. Die verkramptes is diegene wat onverdraagsaam is teenoor verandering, ander se standpunte en enige gebeure of uitlatings wat nie versoenbaar is met hulle eie baie beperkte manier van dinge sien nie. Dit sal interessant wees om te sien na wie dr De Klerk vyftig jaar later as die verkramptes verwys.

 

Nuuskommentaar: 30 Januarie 2017

Obama-nalatenskap lyk toenemend minder rooskleurig

 

Toe Barack en Michelle Obama verlede Vrydag met ’n helikopter vanaf die inhuldigingsgeleentheid van die nuwe Amerikaanse president, vertrek het, kon historici begin om Obama se agt jaar as president te beoordeel.

 

Obama het tydens sy twee termyne as Amerikaanse president bekend gestaan as ’n charismatiese persoon wat as Amerika se eerste swart president goeie verhoudinge met die land se tradisionele bondgenote kon handhaaf, terwyl hy die wêreldbeeld van Amerika plek-plek versag het.

 

Wanneer historici vorige Amerikaanse presidente probeer beoordeel, is dié presidente wat groot inisiatiewe geloods en suksesvol deurgevoer het, gewoonlik dié wat as sterk historiese figure na vore tree. Franklin Roosevelt word vir die “New Deal” onthou, Lyndon Johnson vir die “Great Society” en Ronald Reagan vir sy konserwatiewe “Reagan Revolution”. Elkeen van hierdie drie twintigste-eeuse Amerikaanse presidente het vir goed of vir kwaad die Amerikaanse regering en samelewing volgens ’n duidelike plan en visie getransformeer.

 

Wat is Barack Obama se nalatenskap en kan hy volgens een groot idee of visie gedefinieer word? Oor die afgelope paar dae het talle historici reeds probeer om Obama te begin beoordeel. Die probleem is egter dat hy slegs onthou word as eerste swart president of hoogstens vir sy omvattende mediese hervormingsprogram, Obamacare. Ten spyte van ’n duidelike progressiewe visie van sosiale transformasie wat Obama tydens sy eerste presidentsveldtog verkondig het, het baie min daarvan werklikheid geword.

 

Andrew Bacevich, ’n professor in geskiedenis en internasionale verhoudinge by die Universiteit van Boston sê dat die Obama-presidentskap binne die historiese veranderinge wat die wêreld die afgelope paar jaar beleef het, gesien moet word. Die val van die Berlynse Muur in 1989 en die einde van die Koue Oorlog, het tot geweldige selfvertroue onder Amerikaners gelei. Amerika het gedink dat hul laaste groot teenstander verslaan is en dat die land nou die onbestrede wêreldleier geword het.

 

Tydens die periode tussen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die einde van die Koue Oorlog was Amerika se internasionale beleid egter meer gereeld rampspoedig as wat die meeste Amerikaners wil erken. Die Koreaanse Oorlog en die oorlog in Viëtnam het tot die dood van duisende jong Amerikaners gelei, terwyl die voordele vir Amerika beperk of selfs totaal afwesig was. Amerika se kernwedloop teen die Sowjetunie het byna tot ’n vernietigende kernoorlog gelei.

 

Na die val van die Berlynse Muur het Amerika met nuwe selfvertroue sy imperialistiese rol in die wêreld voortgesit en die Obama presidentskap kan grotendeels as ’n voortsetting hiervan beskou word. Wat Bill Clinton en beide Bush-presidente begin het, is deur Obama in Oos-Europa, Libië, Sirië, Irak en Afganistan voortgesit.

 

Die Obama-presidentskap sal oor jare van nou af op internasionale terrein eerder onthou word vir mislukte alliansies in Sirië, die katastrofiese verwydering van Moeammar Ghadaffi in Libië en die verdere verswakking van verhoudinge met Rusland. Binnelands het Amerika vandag die laagste ekonomiese deelnamekoers in 36 jaar met miljoene Amerikaners wat opgehou werk soek het. Rasseverhoudinge is swakker as toe Obama president geword het en die regeringsburokrasie, oormatige regulasies en staatskuld het in omvang toegeneem.

 

Obama sal onthou word as ’n vriendelike, charismatiese leier, maar nie as iemand wie se visie en drome ooit werklikheid geword het nie.

 

 Nuuskommentaar – 31 Januarie 2017

Om meer as net mense te bevry

 

Namate Irakese magte die stad Mossoel van die Islamitiese Staat herower, word dit al meer duidelik dat bevryding nie maar net ’n staatkundige perspektief het nie. Dit handel ook oor ’n breë front van menswees, en die reg om eie opvattings te hê.

Die spilpunt hiervan is die Universiteit van Mossoel, wat eens ’n baken was om die land te voed met idees van ’n vrye gemeenskap, en waar vakke soos Politieke Wetenskap as net so waardevol geag is as opleiding in tegniese rigtings.

Nadat Isis die kampus oorgeneem het, is vroue dadelik beperk tot slegs opleiding in gesondheidswetenskappe. Klaskamers van vakke wat mense leer om te dink is in bomfabrieke omskep, terwyl verskeie laboratoriums ook moes plek maak vir die vervaardiging van terreurprodukte.

Die beeld wat gebruik word is dat Isis die kampus uit die 21ste eeu terug in die donker eeue geslinger het.

Dit val nogal vreemd op, as in ag geneem word dat Islamitiese lande juis by tye die toon aangegee het met die ontwikkeling van wetenskap, wiskunde en filosofie.

Die bevryding van die kampus is met oop arms deur studente en personeel ontvang. Daar word  baie hard gewerk aan die herstel van die universiteit se beeld wat hy van veral 1990 af kon opbou, en wat as enjinkamer vir Irak kon dien.

Geen lid van die Suid-Afrikaanse publiek kan verkwalik word as sy persepsie van Suid-Afrika se universiteite is dat die Fees Must Fall-veldtog met dieselfde ywer as Isis in Irak, ’n stropingsmentaliteit aan die dag lê. Die indruk word boonop geskep dat die eis dat van ’n sogenaamd koloniale leerplan na ’n Afrikasentriese leerplan oorgeskakel word ook ’n terugwaartse stap behels.

Sou dit nog blyk dat hulle die Afrikasentriese leerplanne wil skoei op die ou Egiptiese beskawing, of selfs die latere opvoedkundige tradisie van Timboektoe, was dit een ding, maar dis duidelik die fokus is eerder op ras geskoei, en op ’n klomp vaaghede afgestem.

Suid-Afrika is deel van die wêreld waar mededinging al sterker word. Om standaarde te gaan verlaag en irrelevanthede te gaan leer om die uitsakkoers te verlaag, beteken gewoon dat Suid-Afrika nog verder op die mededingingsindeks gaan terugsak. Eilande  van uitnemendheid gaan met meer en meer met wantroue begroet word en ’n gees van toe-eiening voed. Die ingesteldheid van uitnemendheid is soos die teenpool van die obsessie vir middelmatigheid – of selfs algehele afwesigheid van standaarde.

Die Irakse studente wys reeds hoe bevrydend dit is om uit die versmorende greep van teruggryp na die Donker Eeue te kan ontsnap. Die belhamels hier mag nie toegelaat word om die land agteruit te laat boer, en die eilande van uitnemendheid te verongeluk nie.

Maar dan moet die opstokers se gedagtes ook eers bevry word van diegene wat onder die vaandel van restitusie hul inhaligheid voed deur ander van hul hardverworwe bates te wil ontneem.