Nuuskommentaar: 28 Maart 2017

Ouerskap

Is daar ‘n titel wat groter verantwoordelikheid dra as ‘ouer’?

Om lewe te gee, bly ‘n wonderwerk. Dit verander ook jou persepsie van liefde en sorg – vir altyd. ’n Mens wonder dikwels of so baie kinders verwek sou word indien ouers werklik die verantwoordelikheid, wat daarmee gepaard gaan, vooraf sou besef.

Meeste regdenkende volwassenes wil die beste ouers vir hul kinders wees, of so reken ons. Tog het die nuus die laaste maande gereeld berig oor die mishandeling en verwaardlosing van weerlose kinders, onwelvoeglike blootstelling en selfs die ‘weggooi’ en ontvoering van ‘n eie baba.

Die feit is egter dat dit gebeur in gemeenskappe waarin goeie, regdenkende mense woon. Dis haas ondenkbaar dat enige vrou haar dag-oue suigeling soos ‘n lappop op ‘n ashoop weggooi! Dat ‘n man wat moet beskerm juis aanrand, verniel, verwoes. Dit laat mens stom van magtelose ontsteltenis.

Hierdie is uiterste gevalle is ongelukkig nuuswaardig vanwee die brutaliteit, die onmenslikheid en die feit dat dit sosiaal onaanvaarbaar is.  In geen gemeenskap mag sulke optrede ooit verskoon word nie, ongeag die rede of verweer.

Maar helaas is daar in meeste gesonde gemeenskappe sogenaamde ‘normale’ ouerhuise waar kinders op minder sigbare manier ly.  ‘n Kind wat voortdurend blootgestel word aan ouers wat nie in liefde en vrede kan saamleef nie, ‘n kind wat voorwaardelik, op grond van prestasie of gedrag, liefde bewys word; ‘n kind wat net materiele liefde ken omdat ouers emosioneel en/of fisies afwesig is. Wat is dìt anders as mishandeling? Selfs ‘n gebrek aan reels, dissipline en opvoeding met grense, ontneem ‘n kind die sekuriteit van ‘n veilige omgewing.

Kinders wat binne die raamwerk van reëls, respek en dissipline grootword ken die veiligheid binne daardie grense.  Kinders is geen ouer se besitting nie – hulle word ons net geleen. Geen kind mag ooit ‘n pion wees in ‘n magstryd tussen ouers nie.

Is jy ‘n ouer? Hoe lyk die vrug van jou opvoeding? Die grootste vreugde van ouerskap is om met jou volwasse kinders ‘n vriendskap te deel gebou op jarelange respek, vertroue, liefde, aanvaarding en herinneringe om ‘n leeftyd te hou. Indien enige aanpassings gemaak moet word om hierdie vreugde te ken, is daar geen beter tyd as NOU want ouerskap is ‘n voorreg en vreugde, nie ‘n reg en straf nie.

 

Nuuskommentaar: 27 Maart 2017

Neo-kolonialisme

Die koloniale debat het weereens vlamgevat in Suid-Afrika.

Die Wes-Kaapse premier en voormalige DA-leier, Helen Zille, se Twitter-boodskap oor die land se koloniale geskiedenis is reeds ou nuus.

Die veldbrand in die sosiale media duur egter steeds voort en dit begin al hoe meer lyk asof, wat ʼn sinvolle debat kon wees, ontaard het in die steniging van ʼn boodskapper.

Wat die klipgooiers uit die oog verloor is dat Afrika ʼn maklike teiken vir enige land met koloniale versugtinge is. Die geskiedenis vertel die verhaal. Die betrokkenheid van die Britte, Franse, Duitsers, Portugese, Russe, Kubane, Belge en selfs Italianers in die kontinent se geskiedenis kan nie weggewens word nie.

Mens sou dink dat die mense van Afrika hul les geleer het. Koloniale betrokkenheid is ʼn parasitiese vennootskap wat min voordeel vir die sogenaamde gasheerland inhou. Of dit nou grondstowwe, landbouprodukte of nedersetting is, die koloniale moondheid het ʼn eensydige agenda.

Die versuikerde omhulsel van dié bitter pil het in die geskiedenis weinig voordeel vir Afrika ingehou. Hoewel infrastruktuur en in sommige gevalle onderwysstelsels daarby gebaat het, is ons gelaat met vreemde kulturele gebruike, mislukte regeringstelsels en vreemde tale.

In die jongste tyd word die ANC-regering se korrupte regime telkens gekoppel aan die Indiese Gupta-gesin se pogings tot staatskaping. Die broers se betrokkenheid is egter nie die grootste gevaar wat Suid-Afrika in die gesig staar nie.

Die Sjinese se verklaarde beleid jeens Afrika hou ʼn baie groter bedreiging vir die kontinent in. Die rooi golf van neo-kolonialisme spoel reeds soos ʼn tsunami die afgelope dekade oor Afrika en die inwoners is maar net te gretig om die golf te ry.

Die gebroke ekonomieë wat die vorige vlaag van koloniale besetting agtergelaat het is dors vir die finansiële voordeel wat Sjinese betrokkenheid in Afrika bring. Dit is soos daardie geduldige kredietkaart of gemene geldskieter wat teen die einde van die maand kruideniersware koop.

Die ANC wat in ʼn groot mate nog in die Koue Oorlog leef, sien Sjina skynbaar as ʼn verlosser wat hulle gaan red van gevaarlike Westerse invloede. Sjinese betrokkenheid is as’t ware ʼn wonderpil om hulle eie politieke bloedarmoede te genees.

Die afgelope dekade het Sjina se direkte investering in Afrika van 491-miljoen dollar tot 14-komma-7-miljard dollar toegeneem. Die Sjinese nuusagentskap, Xinhua, (SJIN-WHA) spog openlik dat Sjina tientalle hospitale en honderde skole op die kontinent kom bou het. Die agentskap maak die Weste se waarskuwings aan Afrika oor neokoloniale besetting af en sê dié lande is net bang hulle eie selfsugtige belange word in gevaar gestel.

Suid-Afrikaanse politieke ontleders het die afgelope jare telkens daarop gewys dat Sjina se betrokkenheid ter plaatse gevare inhou.

Daar kan volgens hulle geen gelyke vennootskap wees nie, want die jongste geskiedenis het bewys dat Sjinese sakeondernemings geneig is tot korrupsie. ʼn Sjinese werksmag word ingevoer om sleutelposisies in industrieë te vul met geen kennisoordrag aan die plaaslike arbeiders nie. En die goedkoop produkte wat vervaardig word ondermyn Afrika om sy eie industrieë te ontwikkel.

Terwyl die ANC hulle vaardigheid met Sjinese eetstokkies opskerp, word ons land vir die soveelste keer uitverkoop.

 

Nuuskommentaar: 24 Maart 2017

Die afdraende pad is voorhande

Dit was met skok en ontnugtering dat die land verneem het van die inbraak by hoofregter Mogoeng Mogoeng se kantoor. Wat uit die staanspoor geblyk het, is dat die diewe presies geweet het waarna hulle soek. Vyftien rekenaars met sensitiewe inligting soos regters se woonadresse is met militêre presisie uit die afdeling vir menslike hulpbronne gesteel. Ander waardevolle items is net so gelaat. Die opposisie het dadelik vingers gewys na die Departement van Staatsveiligheid, wat natuurlik enige betrokkenheid ontken.

Die feit dat die gewaagde inbraak so gou na die Grondwethof se uitspraak in die Sassa-debakel plaasgevind het, het ‘n sterk vermoede laat ontstaan dat die diefstal daarop gemik was om die land se hoogste hof die skrik op die lyf te jaag. So asof die howe gewaarsku word om nie die wetgewende en uitvoerende gesag in die land teen te gaan nie.

Hoe vergesog dit ookal klink, moet dit gesien word teen die agtergrond van die ANC se plan om die presidensie in ‘n soort oppergesag te omskep. ‘n Magsentrum wat die staat se beskikbare geldbronne na sy eie goeddunke aanwend sonder inmenging van die Tesourie. Die feit dat regters se persoonlike inligting nou in die openbare domein is, is skrikwekkend. As dié gegewens in die verkeerde hande val, kan regters afgepers word om uitsprake te lewer wat die staat goedgesind is. Die regering en die ANC het al soveel keer bloedneus in die land se howe gekry, dat dit nie onmoontlik is vir onderduimse regeerders om op dié manier hulle wil af te dwing nie. Die ondersoek is in die hande gelaat van die hoogste polisiegesag, maar selfs dit is ‘n skrale troos aangesien die hooggeregshof pas besluit het dat die aanstelling van die Valkehoof onwettig was.

Watter versekering is daar dat die polisie nog vertrou kan word? Daar is al dikwels gesê dat die Nasionale Vervolgingsgesag en die Valke-eenheid blote marionette van die regering is. Die groot vraag is egter wie die politieke poppespel beheer? Dit bring die kantoor van die president onder verdenking. Net hy het genoeg mag om al die toutjies te trek – veral as senior kabinetslede hulle samewerking gee.

Daar is dikwels voorspel dat die maande in die aanloop tot die ANC se leierskapskonferensie aan die einde van die jaar, uiters gespanne gaan wees. Niemand het egter verwag dat die onafhanklike regbank tot die uiterste beproef gaan word nie. Die howe is al toevlug vir die land se burgerlike organisasies, opposisiepartye en gewone Suid-Afrikaners om reg en geregtigheid te laat geskied. As hierdie onafhanklikheid wegval deur staatsmanipulasie, kan daar net sowel ‘n militêre staatsgreep afgekondig word. Die geskiedenis het geleer dat ‘n land so dikwels deur rewolusionêre magte oorgeneem word, net vir die einste magte om teen hulle ondersteuners te draai as hulle teenkanting kry. Is dit wat tans in sonnige Suid-Afrika gebeur?

 

Nuuskommentaar: 23 Maart 2017

Geert Wilders die ware wenner van Nederlandse verkiesing

Verlede Donderdagoggend het die internasionale media dit uitbasuin: Populisme het ’n bloedneus in Nederland gekry. Die sittende eerste minister, Mark Rutte van die vryemark gesinde, VVD, is op CNN, BBC en in koerante van New York tot in Berlyn as die groot oorwinnaar wat regse nasionalisme ’n bloedneus gegee het, beskryf. Angela Merkel het haar vreugde uitgespreek dat Nederland nie sy rug op die Europese Unie gekeer het nie. Politieke kommentators het na ’n lang nag waartydens die byna 13 miljoen stemme getel is, glimlaggend ontleed hoe Nederlanders die voortou geneem het met die verwerping van ekstremisme, nasionalisme en identiteitspolitiek.

Wat het regtig verlede week in Nederland gebeur? Het Nederlandse kiesers die Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders verwerp? Het Nederlanders hul rug op identiteit gekeer en ten gunste van minder grense en meer magte aan die Europese Unie gestem?

In ’n land waar 28 partye aan ’n verkiesing deelneem, 13 setels wen en die grootste party slegs 21% van die stemme kry, is dit onmoontlik om eenvoudige gevolgtrekkings oor die uitslag te maak.

Mark Rutte verdien krediet. Hy sal waarskynlik binnekort tot ’n derde termyn as eerste minister van Nederland aangewys word. Dit op sigself is reeds ’n uitsonderlike prestasie. Sy party het wel 8 setels minder gekry, maar waarvoor Rutte die meeste krediet verdien is die meesterlike wyse waarop hy tydens die verkiesingsveldtog met slim retoriek teen massa-immigrasie en teen meer magte vir die Europese Unie na regs beweeg het om uiteindelik letterlik honderde duisende stemme by Geert Wilders weg te vat.

Vir maande het Wilders se PVV in die peilings voorgeloop. Oor die afgelope drie maande het beide die regerende VVD en die Christen-Demokratiese Appél van Sybrand Buma egter na regs beweeg en talle standpunte van Wilders hul eie gemaak om sodoende veld te wen. Die bekende kommentator Jelte Wiersma skryf in Elsevier dat Wilders die groot wenner van die verkiesing is. Hoewel die PVV swakker gedoen het as wat die peilings voorspel het, het hulle van 15 tot 20 setels gegroei en het hul stemtotaal van 950 000 tot 1,3 miljoen toegeneem. Die belangrikste element van Wilders se oorwinning lê egter nie in die aantal stemme en setels wat die PVV gewen het nie, maar wel in die wyse waarop die PVV die agenda van die Nederlandse verkiesing beïnvloed het.

Kwessies soos immigrasie, die invloed van die Islam op die Nederlandse kultuur, wat Nederlandse identiteit vandag behels, die belangrikheid oor grense en die soewereiniteit van EU-lidlande, was hooftemas tydens die verkiesingsveldtog en is bykans almal temas wat deur Wilders en sy PVV op die voorgrond geplaas is. ’n Meerderheid van Nederlandse partye het meer skepties oor die Europese Unie geraak en groot partye soos die VVD en CDA het sterk uitsprake teen massa-immigrasie gemaak.

Nederland het verlede week na regs beweeg, nie net weens die vyf setels wat die PVV bygekry het nie, maar ook weens die wyse waarop Wilders talle partye om hom na regs gedwing het. Wilders sal nou die hoof opposisieleier van Nederland wees. Enigiemand wat dink dat hy die verkiesing verloor het of dat die verkiesingsuitslag ’n verwerping van die PVV se standpunte is, sal baie naïef wees

 

Nuuskommentaar: 22 Maart 2017

Watter onderwys gaan die leiers oplewer?

In Suid-Afrika is vier skoolgaantipes: Staatskole, wat vir hierdie bespreking na die skole met Model C-wortels verwys, privaatskole, tuisskolers en leersentrums.

Afrikaanse staatskole, en sommige Engelse staatskole soos die tradisieryke Boy’s en Girls High-skole, lewer nog oënskynlik goeie onderwys. Die verswakkende uitwerking van die sosialistiese staatskurrikulum bring verlaagde standaarde, al is die onderwys toegewyd. Dit tersyde, is die groot getalle van hierdie skole kenmerkend, en is dit massaproduksiefabrieke met oulike tradisies en dikwels goeie dissipline, maar wat massaprodukte lewer.

Privaatskole strek oor ‘n wye spektrum, en volg vanweë die regering se opdringerigheid dikwels ook staatskurrikulum in een of ander vorm, direk of soos IEB, maar met die massa-gerigte kenmerke. Waar privaatskole kleiner klasse en/of meer unieke aanbiedings lewer, en soms soos onder Christene ‘n duideliker karakter het as staatskole, is daar meer geleentheid vir indiwidualiteit en kultuurvorming.

Tuisskolers se verskeidenheid is natuurlik so wyd as die indiwidue daarby betrokke, en sal dus noodwendig meer indiwiduele verskeidenheid oplewer. ‘n Groter mate van selfstudie as by die skole bring die waarskynlikheid dat kinders grootmense word met meer eie denke en inisiatief as wat die massaprodukskole lewer.

Suid-Afrika het ‘n tradisie van eenvormige skooldrag wat in staatskole en meeste privaatskole geld. Dit het voordele vir dissipline, eenheidsgevoel en trots. Die persepsie van leersentrums, waar selde skoolklere gedra word, is dus dat dit minder gedissiplineerd is en vir bedorwe of rebelse kinders daargestel is. Leersentrums is soms in kantoorgeboue of beknopte huise gevestig en doen min vir buitemuurse aktiwiteite. Die waarneming is dat praktyke soos rook en persoonlike slordigheid meer opvallend by leersentrums is.

Daar is ook ‘n verskynsel dat onafhanklike, kleiner privaatskole proporsioneel ‘n groter aantal leerlinge het wat meer aandag benodig waar sulke skole in die skadu van sterk Model C-skole opkom vir byvoorbeeld sterker christelike beklemtoning. Kleiner skole bied egter ook aan die akademies sterker leerling meer direkte kontak met die onderwyser, met geleentheid om indiwiduele vordering te versterk, belangstellings uit te bou en meer te doen as wat in ‘n massaskool moontlik is.

Die vraag is watter onderwysformaat die leiers en mense wat uitstaan gaan voortbring?

Staats- en privaatskole beklemtoon puntebehaling deur eksamenvoorbereiding pleks van die leerproses, asook prestasies van sportspanne, en afrigting word toenemend professioneel aangebied in klaar-gevormde formaat. Lewer die massastelsel met sy oënskynlike krag leiers en inisiatief op, of nabootsers met gemiddelde vaardighede wat nie juis uitstyg nie?

So gesien ontstaan daar ‘n moontlikheid dat die voorlopers en uitstygers dalk eerder in die minder glansryke privaatskooltjie en dalk selfs die leersentrum gekweek word. In ‘n siniese beskouing sal dit beteken dat die leierskorps uit die kinders wat harder as ander moet werk om bo uit te kom en andersyds uit die rebelle gaan kom wat weier om in die groot, eenvormige skooldraggeklede en reëlgedrewe skool te gaan.

Is dit net sinies of moet veral Afrikaners wat nog ‘n baie hoë premie plaas op staatskole, dalk meer aktief begin dink daaraan dat die kleiner skool waar elkeen tot sy reg kom, noodsaaklik is om die leiers vir sy toekoms te kweek?

 

Nuuskommentaar: 21 Maart 2017

Nederlandse verkiesing – moenie teen Wilders-faktor vaskyk

 

Die eerste reaksies op die Nederlandse verkiesingsuitslae was op die oog af hoofsaaklik teleurstelling oor hoe Geert Wilders se Partij voor Vrijheid gevaar het, en ander wat bly is dat die PVV nie so goed gedoen het soos algemeen verwag is nie.

Maar is dit werklik die belangrikste saak op die agenda en kan veel afgelei word met die oog op die latere verkiesings vanjaar in Frankryk en Duitsland?

Verskeie Amerikaanse kenners meen Wilders moet eerder in isolasie beskou word as die breë regspopulistiese beweging in Europa. Die oë word veel meer gerig op Marine Le Pen in Frankryk.

Wilders en sy party is immers lank deel van die Nederlandse parlement, en was in ’n stadium met gedoogde steun effektief die party wat die regerende koalisie aan bewind gehou het min of meer soos die EFF nou DA-geleide koalisies in staat stel om die ANC uit verskeie munisipaliteite se regeerampte te hou. Dis ongemaklik, en het ook ingeplof.

Wilders is ook al verskeie kere vir sy uitsprake van ’n vorm van haatspraak aangekla, en onlangs weer toe hy wel skuldig bevind is maar nie gevonnis is nie.  As leier van die tweede grootste party, kan hy nie geïgnoreer word nie.

Sake moet egter ook in perspektief gesien word. Die PVV het wel vyf setels bygekry, maar die Christen-Demokratiese Appèl  het ses, en die GroenLinks ’n yslike tien setels bygekry.

Met die hulp van die CDA, die D66 en Parij voor de Arbeid kan premier Mark Rutte se VVD ten spyte van ’n verlies van agt setels maklik ’n koalisieregering vorm.

Sou die Partij voor Arbeid egter besluit om nie deel te neem nie, soos wat wyd bespiegel word nadat die party ’n yslike 29 setels verloor het, kan na die ChristenUnie en die SGP gekyk word.

Miskien selfs belangriker as hoe Wilders en sy party gevaar het, is die knou wat die Partij van de Arbeid ervaar het. Dié party was in die jare van Joop den Uyl aan bewind, en was sedertdien dikwels sterk genoeg om minstens ’n sleutelrolspeler in die koalisiepolitiek te wees. Met net nege setels is hy nou nie eens meer die grootste sosialisteparty nie, met die Sosialisteparty wat 14 setels verower het.

Met die vorige nasionale verkiesing in België kon ook geslaag word om die sosialiste heeltemal uit die koalisie te hou, terwyl die Sosialiste die dominante politieke mag in Wallonië is, en selfs die vorige premier vir België opgelewer het. Die uitsluiting van die sosialiste het in daardie geledere ontsteltenis veroorsaak omdat die land toe glo ’n regering sou kry wat nie vir die armes omgee nie.

Barack Obama het die VSA in ’n sosialistiese staat begin omskep, en is nou deur die teenpool, Donald Trump vervang.

Beleef ons nie nou as eerste dominante wêreldpolitieke faktor ’n voortgesette kwyning van die sosialisme nie – nogal ironies synde dat die ANV hier verder in daardie rigting neig? Dit beteken nie die opkoms van die regspopulisme is onbelangrik nie.

 

Nuuskommentaar: 20 Maart 2017

Amerika moet nuut dink oor Koreane

Vanaf 1950 tot 1953 het tussen 2 en 3 miljoen soldate en burgerlikes hul lewens in die Koreaanse Oorlog verloor. Die oorlog was veral ’n toets vir Amerika wat na die einde van die Tweede Wêreldoorlog sy nuwe rol as bewaarder van internasionale vrede en as die hoof aanvegter teen kommunisme, ingeneem het.

Hoewel die Verenigde Nasies leiding geneem het in die konflik nadat meer as 130 000 soldate uit Noord-Korea die suide op 25 Junie 1950 ingeval het, was dit die Verenigde state wat meer as 90% van die soldate vir die stryd teen die Noorde, ondersteun deur China en die Sowjetunie, gelewer het.

Nadat meer as 36 000 Amerikaners hul lewens in die oorlog verloor het en die twee Korea’s en China selfs veel groter lewensverlies moes verduur, is ’n skietstilstand in 1953 onderteken. ’n Vredesverdrag is egter tot vandag toe nog nie gesluit nie en tegnies is Noord-Korea en Suid-Korea steeds in ’n staat van oorlog gewikkel.

Sedert die vroeë 1950’s het heelwat dinge in die wêreld egter verander. Amerika het na die Koreaanse oorlog ook ’n bloedneus in Vietnam gepaardgaande met selfs groter lewensverlies, gekry. Oor die afgelope paar jaar het die land grootlik met oorloë in Afganistan en Irak misluk. Amerika se weermag is steeds enorm groot en die land se spandering op verdediging styg steeds. Byna 40 000 Amerikaanse soldate is permanent in Suid-Korea gesetel om dié land teen sy noordelike aggressor te help beskerm. Grootskaalse, peperduur oorlogoefeninge word tans weer deur Suid-Korea en Amerika uitgevoer. Beide lande is reg vir oorlog met Noord-Korea.

Suid-Korea se bevolking is vandag dubbel dié van Noord-Korea terwyl die land se ekonomie 40 keer groter as sy kommunistiese vyand is. Suid-Korea is die land in die wêreld wat die 10de meeste geld op verdediging spandeer. Sy weermag troon uit bo die vermoëns van sy armsalige vyand, Noord-Korea. Ten spyte van groot militêre vertoon, die voortdurende afskiet van missiele en die 33-jarige diktator, Kim Jong-un, se oorloglustige praatjies, beskik Noord-Korea eenvoudig nie oor die vermoë om Suid-Korea soos in die 1950’s storm te loop en te oorwin nie. Met China wat weens sy goeie, veral ekonomiese, betrekking met die Weste nie meer in ’n oorlog aan die kant van Noord-Korea sal staan nie, die afwesigheid van die Sowjetunie wat in die 1950’s Noord-Korea van wapentuig voorsien het en die militêre en ekonomiese posisie van die twee Korea’s wat totaal verander het, is dit sinneloos om te dink dat Noord-Korea enige kans staan om ’n oorlog teen Suid-Korea of ander lande in die streek, soos Japan, te wen.

Het Amerika dan regtig nog ’n rol om in Suid-Korea te speel? Indien dié land deur die Noorde aangeval word kan die Amerikaners mos steeds met wapentuig en selfs lugaanvalle bystand verleen. Daar is egter geen rede waarom Amerika meer soldate in Suid-Korea moet hê en in ’n oorlog tussen die Noorde en Suide lewensverlies moet verduur nie. Die Amerikaners is egter steeds in die 1950’s vasgevang en kan steeds nie hul rol as internasionale bewaarder van vrede in ’n veranderende wêreld herbedink nie.

 

 

Nuuskommentaar: 17 Maart 2017

Die presidensie ‘n strategiese magsentrum?

Een van die voorstelle wat op die ANC se beleidskonferensie in Junie bespreek sal word, is om die presidensie in ‘n strategiese magsentrum te omskep wat beleidsrigtings en die toekenning van hulpbronne beheer. Dit is waarskynlk die duidelikste aanduiding nóg dat geldbeheer uit die Nasionale Tesourie se hande geneem en na die president en sy uitgebreide kantoorkorps oorgeplaas moet word. Die ANC se beleidshoof, Jeff Radebe, sê die voorstel moet vertolk word teen die agtergrond van die Nasionale Ontwikkelingsplan wat nie kan vorder as daar nie ruimskoots voor begroot word nie.

President Jacob Zuma het al ‘n paar keer gekla dat die Tesourie ‘n struikelblok in die pad van radikale ekonomiese transformasie is. Radebe meen die NOP sal ‘n illusie bly as daar nie drasties ‘n begrotingshervorming plaasvind nie. Hy sê die Tesourie kan steeds die begrotings toewys, maar die president se kantoor moet ‘n mandaat hê om oor die vernaamste prioriteite te besluit. Die presidensie moet ook die reg hê om die staatsdiens in ooreenstemming met die kern-prioriteite van die staat te bring en alle sfere van die regering – wat staatsinstellings insluit – te koördineer. Dit sal glo ‘n einde bring aan swak leierskap en bestuur in staatsentiteite soos SAL, Eskom, Transnet en die SABC. Die bekende Romeinse satirikus, Juvenalis, het die uitdrukking “en wie pas die wagters op” beroemd gemaak. Dit is wat elkeen in die land ook wil weet.  Wie gaan toesig hou oor ‘n president as sy kantoor ‘n magsentrum word? Aan wie gaan hy verslag doen as sake ernstig verkeerd loop?

Die huidige president was al soveel keer by skandale en onreëlmatighede betrek dat die blote gedagte aan ‘n presidensie met ekonomiese oppergesag verbysterend is.  Gedurende die Zuma-administrasie kon selfs die onafhanklikste gesagsowerheid hom nie in toom hou nie. Die Nasionale Vervolgingsgesag en die Valke is lankal onder sy beheer en sy lojaliste is blind vir sy optrede – solank hulle ook daarby baat. Voeg daarby die Nkandla-sage, die Guptas se inmenging in staatsake, die ondeurdagte afdanking van ‘n bekwame Finansminister, die vroeë vrylating op mediese parool van Zuma se eertydse finansiële adviseur, Schabir Shaik, die regering se omstrede wapenaankope, die nie-verklaring van bates en die wydverspreide korrupsie op al drie regeringsvlakke. Die president en sy poligame huishouding leef soos die adelstand. Een van die Zuma-vroue word met blink swart motors en polisiemanne op motorfietse na ‘n hospitaal begelei net om plastiese chirurgie te ondergaan. ‘n Mens wonder hoekom die president nog enigsens die moeite doen om die magsentrum waaroor hy reeds beskik, amptelik te maak. Of is daar ander sogenaamde prioriteite ingevolge die Nasionale Ontwikkelingsplan waarvan ons nie weet nie – soos ‘n Russiese kernkragstasie op eie bodem?

 

Nuuskommentaar: 16 Maart 2017

Mensgemaakte hongersnood

 

Twee streke is die afgelope maand in Suid-Soedan tot `n rampgebied verklaar en daar word gewaarsku dat Somalië, Nigerië en Jemen die gevaar loop om dieselfde roete te volg. Volgens die Wêreld Gesondheidsorganisasie sal dit die derde keer in 25 jaar wees dat Somalië `n hongersnoodkrisis beleef. Die vorige keer was in 2011 toe 260 000 mense dood is. Bykans 20 miljoen mense kan binnekort weens hongersnood sterf. Volgens die Verenigde Nasies is vier miljard doller binne die volgende drie weke nodig, of selfs meer mense sal sterf. In Suid-Soedan sal minstens een miljoen mense binne die volgende week nie meer toegang tot kos hê nie.  In Nigerië word bykans 400 000 kinders reeds deur wanvoeding geraak. Byna 80 000 van hulle sal nie die volgende paar maande oorleef nie.

Maar wat is die oorsaak van hierdie reuse voorkoms van hongersnood? Droogte is ongetwyfeld een van die redes maar die grootste oorsaak is mensgemaak. Eerstens is daar terreurgroepe soos Boko Haram wat nedersettings tot die grond toe afgebrand het en dus die boerdery-aktiwiteite belemmer het. Dié terreurgroepe veroorsaak ook `n groot aantal vlugtelinge wat in kampe opeindig en verdere druk plaas op die lande waar die vlugtelingkampe gehuisves word.

`n Tweede oorsaak is swak beplanning. Die afgelope ses jaar word daar gewaarsku dat die hongersnood wat in 2011 voorgekom weer herhaal sal word. VN-filiale probeer al 25 jaar lank om voorkomingsmaatreëls in plek te kry om te verhoed dat daar `n herhaling is van die vorige sterftes wees hongersnood. Dan moet daar ook gevra word hoe hongersnood in `n land soos Nigerië kan voorkom. Die bekende verslaggewer Chido Onumah sê die feit dat daar wel hongersnood in Nigerië voorkom is `n skande. Nigerië is `n land wat oor verskeie hulpbronne beskik en kan as `n ryk land beskryf word. Onumah wys egter daarop dat dit ook `n land is met `n hoë voorkoms van korrupsie en `n gebrekkige politieke wil om probleme soos hongersnood betyds aan te spreek.

Die mees skandelike rede vir die voorskoms van hongersnood is die beperkte toegang wat hulpverleningsorganisasies tot geteisterde gebiede kan kry. Die hoof van die Verenigde Nasies se afdeling vir humanitêre dienste, Stephen O’ Brien het onlangs `n besoek aan Suid-Soedan gebring. Tydens die besoek het hy daarop gewys dat hulle nie daarin slaag om belangrike hulpbronne by Suid-Soedan se mense te kry nie weens blatante aggressie teenoor hulpverleningswerkers en lomp burokratiese prosesse.

In die volgende tyd gaan bykans 20 miljoen mense deur hongersnood geteister word en `n groot aantal mense gaan sterf. Dié sterftes kan egter nie op natuurrampe soos droogtes blameer word nie maar vierkantig voor die deur van onbevoegde regerings geplaas word.

 

 

Nuuskommentaar: 15 Maart 2017

Tyd vir herskikking van verhouding tussen Weste en Rusland

Watter bedreiging hou Rusland vir Wes-Europa en selfs Amerika in? Wat moet die Weste se reaksie op Russiese aggressie wees?

Dit is veral die Amerikaanse president Donald Trump se uitsprake en suggesties oor die afgelope twee jaar wat die vraag laat ontstaan of die Weste sy verhouding met Rusland moet herbedink.

Gedurende die Amerikaanse verkiesingsveldtog van 2012 het die Republikeine se kandidaat, Mitt Romney, Rusland as Amerika se grootste geopolitieke bedreiging beskryf. Barack Obama het daarop reageer deur Romney daarvan te beskuldig dat hy nog in die Koue Oorlog-tyd vasgehaak het.

Oor die vier jaar wat na die 2012-verkiesing gevolg het, het die verhouding tussen Amerika en Rusland wesenlik verswak met die einste Barack Obama wat sterk uitsprake teen Rusland en President Wladimir Putin gemaak het. Toe Rusland in 2014 die Krim-gebied in die Oekraïne annekseer en stelselmatig sy militêre teenwoordigheid in Oos-Europa en veral teen die Baltiese State, begin opbou, het Obama en sy regering sonder erkenning eintlik die standpunt van Romney, hul eie gemaak.

Met Russiese aggressie duidelik in Oos-Europa en Rusland se strategiese rol in die burgeroorlog in Sirië, sou niemand seker in 2012 of 2014 kon dink dat die Republikeinse Party in 2016 ’n kandidaat sou kies wat uitgesproke ten gunste van beter verhoudinge met Rusland sou wees nie.

Die opmerkings wat Donald Trump reeds tydens sy verkiesingsveldtog oor Rusland en Putin gemaak het, het behoorlik die oë laat rek. Sou dit ’n paar jaar gelede gebeur het, sou sulke opmerkings vir enige van die partye verdoemend gewees het. Na die mislukte oorloë in Afganistan en Irak en die Weste se rampspoedige demokratiseringspogings in Libië en Egipte het baie Amerikaners hulself begin afvra: Waarom moet ons betaal vir die een na die ander mislukte poging om ander wêreldstreke se probleme op te los?

Wat is Rusland se ware agenda? Die bekroonde Ameikaanse joernalis, Josh Marshall, doen reeds vir baie jare navorsing oor Rusland. Volgens hom is Donald Trump se lang verhouding met Russiese sakelui en banke die hoofrede waarom Trump wil sien dat Amerikaanse sanksies teen Rusland afgeskaf moet word. Trump het oor die jare groot beleggers uit Rusland gewerf en sanksies benadeel sy sakeryk. Trump het dus ’n duidelike persoonlike agenda vir ’n beter verhouding tussen Amerika en Rusland.

Wat is die Russe se agenda? Marshall en ander skrywers wys toenemend daarop dat die Russiese gevaar nie oorskat moet word nie. Rusland het wesenlike ekonomiese probleme en armoede, ’n lae bevolkingsaanwas, korrupsie en heelwat ander uitdagings gaan vir Putin en sy span vir lank besig hou. Dit beteken nie dat Rusland homself nie internasionaal wil laat geld nie. Hy doen dit egter deur strategiese vennootskappe soos in Sirië en deur aggressie in die ooste van die Oekraïne waar hy ’n debatteerbare motief het.

Trump se motief is duidelik selfverrykend. Vir Putin gaan dit ook mag. Die realiteit is egter dat die tyd baie lank laas so ryp was vir ’n gesonde herskikking van verhoudinge tussen die Weste en Rusland. As verkeerde motiewe vir eens oorgesien kan word, maar dit dalk juis Trump en Putin wees wat hierdie herskikking kan bewerkstellig.

 

Nuuskommentaar: 14 Maart 2017

Vertroue wêreldwyd al meer daarmee heen

Suid-Afrikaners het die afgelope jaar die derde meeste vertroue in die sogenaamde stelsel verloor, aldus die jaarlikse vertrouensbarometer van die Edelmangroep.

Volgens die groep het die mense in die helfte van die lande wat gemeet is, vertroue in die stelsel verloor, met Frankryk waar die meeste verloor is, en Suid-Afrikaners waarvan 67 persent vertroue verloor het in die derde plek.

Dit sal waarskynlik niemand verbaas nie dat Suid-Afrikaners se vertroue in die stelsel, bestaande uit die sakesektor, die regering, die media en nie-regeringsorganisasies, so getuimel het. Dit sou seker nog laer gewees het as die parlementêre sirkus al agter die blad was waar die ANC se koukus teen ’n EFF-voorstel vir grondonteiening sonder kompensasie gestem het, en pres. Jacob Zuma kort daarna self weer ten gunste daarvan gepraat het.

Trouens, byna geen regeringsoptrede boesem meer vertroue in nie, met waarskynlik die pandemonium in semi-staatsinstellings voorop.

Wêreldwyd is daar ook ’n skerp afname in die vertroue in die tradisionele media, met die sosiale media wat ook ’n geloofwaardigheidshou vat, maar aanlyn-nuus weer ’n toename in vertroue behaal het.

Suid-Afrika, as heterogene land, sal baie moeilik eenparige opinies kan vorm.

Pretoria FM ervaar nie die wêreldwye verlies aan lesers of luisteraars vir tradisionele media nie. Met die vertroue in die regering wat onder Afrikaners oënskynlik ’n liederlike knou weg het, beleef ’n nie-regeringsorganisasie soos die Solidariteitbeweging soveel steun dat die rubriekskrywer, Max du Preez al geskryf het dat Solidariteit ’n staatskaping op die Afrikaner uitgevoer het. Ook die belastingwaghond, Outa, kry enorm baie steun, al is dit grootliks morele steun. Freedom Under Law en ander gee saam met Solidariteit en AfriForum die regering so ’n rowwe tyd in die howe dat pres. Zuma het hom dikwels al bitter teen die howe uitgespreek wat meerderheidswil frustreer. In die proses trap hy net dieper daarin, want dit beteken hy streef ’n meerderheidstirannie na.

Bitter min Afrikaners het waarskynlik ooit oor ’n breë front veel vertroue in Zuma se kabinet gehad, maar onlangse gebeure het vertroue in veral ’n paar ministers behoorlik onder druk geplaas. En sou daar op 1 April probleme kom met die betaal van welsynstoelaes, gaan die poppe dans.

Die debat môre (Dinsdag) in die parlement oor plaasmoorde gee aan partye ’n goeie geleentheid om weer vertroue by veral die Afrikanergemeenskap ’n hupstoot te gee. Dit is bekend dat van die LP’s wat kennis gekry het dat hulle in die debat moet praat, dit baie ernstig opneem en hul navorsing agtermekaar kry. ’n Kommer is hoe om die kwessie te ontras, want sake gaan baie bemoeilik word as dit in ’n rassedebat ontaard, terwyl sekere partye ook intern rassespanning kan opbou.

Ongelukkig is daar reeds soveel sake waarom spanning opbou en vertroue onder druk geplaas word. Dit help ook nie dat Zuma in sy pogings om die mag deur radikalisme te behou en in die proses ’n Malema-naprater ontaard het nie.

Bitter harde en volgehoue werk voor om genoegsame vertroue te kweek dat die motiewe van groepe onder mekaar bewegingsruimte toelaat.

 

Nuuskommentaar: 13 Maart 2017

XENOFOBIE – HOEKOM?

 Dis weer xenofobie-seisoen in Suid-Afrika.

Met ander woorde, dis weer tyd vir plundertogte op buitelanders se winkels en tyd vir die ANC-regering om sy hande in onskuld te was en die bevolking te paai.

Dit is ook tyd dat die regering aandag aflei van ander krisisse soos die betaling van maatskaplike toelaes teen 1 April.

Die jongste oproep teen xenofobie uit regeringsgeledere, kom vanaf die minister van polisie, Nathi Nhleko. Hy gebruik die ANC se nuwe modewoord naamlik Afrofobia, om na die geweld te verwys. Volgens hom is dit ondenkbaar dat Afrikane mekaar kan aanval.

En dan gee hy apartheid en die minderwaardigheidsgevoel onder swart mense, die rede vir die geweld. Soos talle kere tevore beloof hy kragtige optrede deur die polisie teen dié aanvalle.

Nhleko het skynbaar nie koerant gelees nie.

Uit KwaZulu-Natal berig The Witness dat ʼn ANC-raadslid van die Msunduzi-munisipaliteit in Pietermaritzburg, Caiphus Ndawonde, sy steun toegesê het aan die Imbali-sakegemeenskap se pogings om die deure van Abaynhe Alemehu, ʼn buitelandse sakeman, gesluit te kry. Talle dreigbriewe wat ondermeer Ndawonde se stempel dra, het nie gewerk nie. Toe word die perseel aangeval en gestroop. Daar was geen polisieteenwoordigheid nie.

En in Olievenhoutbosch in Centurion het die gemeenskap se protes oor die toekenning van HOP-huise die afgelope week sommer vinnig oorgeskakel in aanvalle op buitelanders se sakepersele. Pretoria News skryf dat een van die winkeleienaars te midde van ʼn sterk polisieteenwoordigheid tienduisende rand se skade gely het. ʼn Werknemer kon betyds by die agterdeur van die winkel uitvlug.

Alles dui daarop dat die geweld nie spontaan uitbreek nie, maar dat dit goed georganiseer word.

Hoekom sal ʼn inwoner een dag melk koop by ʼn winkel en die plek die volgende dag afbrand? Hoekom is ʼn plaaslike raadslid aktief betrokke by ʼn aksie teen ʼn buitelandse handelaar? En hoekom sal die polisie stilswyend toekyk hoe buitelanders se winkels geplunder word as hulle nie ʼn spesifieke opdrag in die verband gekry het nie?

Die minister van binnelandse sake, Malusi Gigaba, se uitspraak dat Suid-Afrikaners nie xenofobies is nie, is dalk nader aan die waarheid as wat mens besef.

Gigaba lê natuurlik die oorsaak vir die geweld voor die deur van die sakesektor in die land. Hy sê besighede stel goedkoop buitelanders in die plek van landsgenote aan en dít veroorsaak wrywing.

Die argument is net so onsinnig soos om xenofobie aan veranderende weerpatrone toe te skryf.

Die voorkoms van dié geweld speel waarskynlik ʼn belangrike rol in die ANC se verkiesingsvoorbereidings. In DA-beheerde metro’s is dit ʼn handige instrument om die gebiede onregeerbaar te maak. In ander gebiede wat gekenmerk word deur ʼn felle tweestryd in die ANC, soos in KwaZulu-Natal, is xenofobie ʼn geslaagde weerligafleier.

Die regering het reeds sedert 2008, toe die geweld vir die eerste keer uitgebreek het, tyd gehad om xenofobie uit te roei, maar dis nie gedoen nie. Die vraag wat die slagoffers met reg kan vra is hoekom nie?

 

Nuuskommentaar: 10 Maart 2107

Stiksienig of onverskillig?

 

Die Pan Afrikaanse Parlement hou vandeesweek sy soveelste sitting by die Gallagher-landgoed in Midrand. Suid-Afrika is die hoofkwarter van die PAP wat met soveel trots en verwagting in 2004 tot stand gekom het. Een van die hooftemas op vanjaar se sitting is die uitreiking van die spesiale Afrika Paspoort. Dit sal nie alleen oor-grens besoeke vergemaklik nie, maar kan ook tot ‘n opbloei in handel lei. Ongelukkig is die normaalweg skouspelagtige opening van die parlement ontsier deur die talle klagtes van afgevaardigdes oor die misdaad in Suid-Afrika. Verskeie vooraanstaande burgers van die vasteland is van die lughawe tot by die landgoed agtervolg, oorrompel en van hulle besittings beroof. Dit is ook nie die eerste keer dat dit gebeur nie. Een of twee keer het die regering spesiale polisie-beskerming vir die buitelandse besoekers aangevra, maar vanjaar lyk dit asof die pleidooie op dowe ore val. In so’ n mate dat ‘n groot groep afgevaardigdes ‘n mosie wou afdwing dat die PAP se hoofkantoor na ‘n ander land verskuif word.  Dit is ‘n klad op Suid-Afrika se naam.

Die vorige ANC-presidente, Nelson Mandela en Thabo Mbeki, het groot gewag gemaak van ‘n enkele parlement vir Afrika. Dit sou eenheid en selfstandigheid bevorder en ‘n handelsklimaat skep.  Op die oog af lyk dit asof die Zuma-regering belangstelling in die Afrika-parlement verloor het. Geen vooraf publisiteit is gemaak nie en geen hoëvlak amptenare is gevra om die opening by te woon nie. Dit staan is skrille kontras met die Afrika Unie se beraad in 2015 toe president Omar al-Basjir van Soedan nie alleen in stryd met ‘n bevel deur die Internasionale Strafhof genooi is nie, maar deur die Suid-Afrikaanse regering gehelp is om te ontsnap. Dit was in in weerwil van ‘n hooggeregshofbevel dat hy nie die land mag verlaat nie. Die Zuma-administrasie het daarna openlik kant gekies vir al-Basjir en baie gou is daar met planne begin om Suid-Afrika aan die Strafhof te onttrek.  Al wil die ANC dit nie erken nie, was dit moontlik een van die oorsake van sy kwynende steun in verlede jaar se munisipale verkiesing. Die man op straat het begin wonder hoe die regering ooit misdaad op eie bodem gaan uitroei as hy nie eers skroom om die wêreld te tart met sy bewondering en steun vir ‘n vermeende oorlogsmisdadiger nie. ‘n Regering wat ongehoorsaam is, kan seker nie wetsgehooraamheid van sy burgers verwag nie?

Dit is verstommend dat ‘n regering nie eers besef dat hy inkonsekwent optree nie.  Of is dit na aanleiding van die Suid-Afrikaanse staatshoof se dubbelpratery? Hy ontken dat daar iets soos vreemdelinge-haat in die land bestaan, maar bly doodstil oor die feit dat 12 Somaliese winkeleienaars binne twee maande in Khayelitsha vermoor is. Binne die ANC-strukture sê hy niks oor grondonteiening sonder vergoeding nie, maar wag net tot hy alleen is of voor ‘n groep bondgenote praat. Is die ANC en sy leier stiksienig, onverskillig of bloot domastrant?

 

Nuuskommentaar: 9 Maart 2017

Wat is jou reaksie?

 

Kyk en luister ‘n mens na die nuusgebeure die afgelope weke voel dit soms of ‘n staalhand om jou keel sluit.  Afwissellende emosies warrel deur jou wese – woede, frustrasie, ontsteltenis, magteloosheid dreig om jou te oorweldig.  Die veiligheid van geliefdes druk swaar op jou hart en ‘n desperate sug ontsnap oop jou lippe in die besef dat daar min is wat jy aan die groot prentjie van ons werklikheid kan doen.

‘n Mens lees dikwels die kommentaar onderaan ‘n welbekende Afrikaanse webwerf se nuusberigte. Dit is duidelik dat meeste dieselfde emosies ervaar want dit is ons elkeen se leefwêreld vir die hier en nou. Die kommentare vuur ander aan en kort voor lank is die nuusberig nie meer die onderwerp van kommentaar nie, maar wel die ander se kommentaar.  Individue wys mekaar tereg, aannames word gemaak, uitsprake word gemaak en die bose word al boser.

Dit is haas onvermydelik dat deelname hieraan ‘n effek het, nie net op die deelnemer maar ook die gemeenskap waarvan hy/sy deel is. Die gemeenskap is heel moontlik net die gesin – maar hierdie is juis jou geliefdes.

Niemand kan die realiteit van ons leefwêreld eenvoudig ontken, misken of ignoreer nie.  Wat gebeur om ons en met ons, kan ons nie altyd beheer maar ons reaksie wel.  Dit is juis hierdie reaksie wat ‘n effek op almal om ons het. Elke reaksie is ‘n keuse met gevolge.

Wat is jou reaksie op al hierdie negatiewe nuusgebeure? As Afrikanervolk leer ons van kindsbeens af dat die Woord van God ons kompas is, ons handleiding om volgens te leef. Juis daardie Woord leer ons dat ons, ons harte moet bewaar; dat wat in jou hart is, so is jy; dat dood en lewe in die mag van die tong is; dat ons God moet aanroep in die dag van benoudheid.

Lees ‘n mens baie van die kommentare is, wat die Woord ons leer, by verre die minderheid se reaksie.  Elke hoopvolle kommentaar, elke erkentenis van ons afhanklikheid van God, elke positiewe motivering, trooswoord, uitspraak is ‘n helder lig in die oseaan van donker, negatiewe kommentare.

Selfs die nuuswaardige berigte is nie net negatief nie – hoe onbeskryflik groot wys God ook Sy genade, liefde en betrokkenheid vir en by die mensdom wanneer ons sien en lees van droë damme wat weer oorloop, van ‘n gesin wat Sy troos beleef in die omgee van ander nadat hulle in ‘n gru-ongeluk betrokke was waar kosbare kinders gesterf het en ‘n mamma lank om haar lewe geveg het.

Dan wèèt ons God is steeds God. Mag God sigbaar wees in elke reaksie op gebeure rondom ons. Hy leef in die lofsange van sy kinders – negatiewe uitsprake sonder hoop en lewe is teelaarde vir die vyand om die oorhand te kry.

Omhels jou geliefdes meer gereeld, dat hulle sonder twyfel weet hoe lief jy hulle het, hoe besorgd jy oor hulle is. Spreek Sy vrede oor hulle, seën hulle, bid Sy beskerming oor hulle. Ons almal is hier vir ‘n rede – laat joune ‘n sinvolle, positiewe uitwerking hê op almal om jou.

 

Nuuskommentaar: 8 Maart 2017

As “njet” eintlik “da” beteken

 

Een van die gevolge van pres. Donald Trump se oorlog teen sekere media is dat die nie-goedgesinde media hom en sy medewerkers nou met ’n valkoog dophou. Op die internet kan ’n mens behoorlik kies en keur oor welke publikasie se dagboek oor kontak tussen Trump se medewerkers en senior Russiese amptenare ’n mens wil gebruik.

En terwyl van hierdie kontakte heel in die haak blyk te wees, soos om ’n vergadering tussen Trump en president Wladimir Poetin solank te begin skeduleer, werp die Trump-administrasie se aanvanklike ontkennings oor dié kontakte ’n negatiewe beeld oor die hele affêre. Die aanvanklike “njet” oor kontak moes dikwels na die nodige bewyse getoon is, teensinnig na “da” verander word. In een geval het al 17 Amerikaanse intelligensiedienste saam bevestig dat so ’n kontak wel plaasgevind het.

Die vyandiggesinde media hoef hulle nie lank te verknies het oor wat om te maak met Trump se meesterlike toespraak voor die Amerikaanse kongres nie. Die Trump-Russiese verbintenisse het gesorg dat daar ’n ander stukkie vleis rondhang om die tande in te slaan.

Trump self het by geleentheid Poetin se stert geprys. In die VSA werk dit egter nie so goed nie, want peilings toon dat meer Amerikaners Rusland as die groot gevaar beskou as wat China as die grootste gevaar beskou.

Intussen het dit nou die koppe van Trump-vertrouelinge laat rol. Die eerste groot kanon wat ingeplof het was luitenant-generaal Mike Flynn, Trump se veiligheidsraadgewer.

Nou lyk dit of ook die pas aangewese prokureur-generaal, Jeff Sessions, in die slag kan bly. Hy het onder meer kluitjies gebak in sy ondervraging in die Kongres oor kontak met die Russe. Sessions het hom ook pas verskoon van enige ondersoek wat ingestel kan word na beweerde Russiese inmenging in die Amerikaanse verkiesingsveldtog.

Oor hierdie inmenging het Trump self ook bontgepraat, deur aanvanklik te midde van oorweldigende bewyse, te ontken daar was so iets, dit later tog toegegee maar volgehou dit het nie die uitslag van die verkiesing bepaal nie.

Die aandrang op ’n onafhanklike ondersoek na die beweerde Russiese bande met die Trump-administrasie word nou nie net deur Demokratiese Kongreslede gesteun nie, maar ook sommige Republikeine. So ’n ondersoek kan die Wit Huis maande lank lamlê.

Aanvanklike aanduidings en uitsprake van Trump oor nouer samewerking met Poetin en Rusland het gou onder druk gekom. Die VSA verwag steeds van Rusland om by die Minsk-ooreenkoms oor Oekraïne te hou, en Trump verwag van Rusland om uit die Krim te onttrek.

Rusland het gereageer deur op die oog af die Koue Oorlog weer voluit te hervat. Russiese TV-stasies het opdrag gekry om minder dikwels na Trump te verwys en spaarsamig om te gaan met lof vir Trump. Verskeie militêre stappe is hervat.

Volgens Rasmussen se jongste peiling is 52 persent van die kiesers tevrede met Trump se vertoning. Diegene wat bitter ontevrede met hom is, is egter effens meer as die wat baie tevrede met hom is.

Dit gaan klaarblyklik nie ’n vervelige presidentskap wees nie.

 

NUUSKOMMENTAAR: 7 Maart 2017

Laat ons nie gebuig word nie

 

Daar was ‘n tyd toe die volkere van die beskaafde wêreld  die Boerevolk bewonder en gerespekteer het. Dit was tydens die Anglo-Boereoorlog toe die  Boererepublieke opgestaan het teen Brittanje wat die ryk goudmyne van die ZAR wou  inpalm.

Van hierdie volk het die beroemde sir Arthur Conan Doyle geskryf:

“Neem ‘n gemeenskap van Hollanders van dié soort wat hulleself vir vyftig jaar lank teen die volle  mag van Spanje verdedig het op ‘n tydstip toe Spanje die magtigste moontheid in die wêreld was. Voeg daarby ‘n treksel / die bloed van daardie onbuigbare Franse Hugenote wat huis en haard prysgegee en hulle land vir ewig verlaat het ná die herroeping van die Edik van Nantes. Die produk moet vanselfsprekend een van die stoerste, manmoedigste, onoorwinbare rasse wees wat ooit op aarde was. Neem nou hierdie formidabele mense en oefen hulle vir sewe geslagte in volgehoue oorlog teen barbaarse mense en wilde diere in omstandighede waaronder geen swakkeling sou kon oorleef nie, plaas hulle so dat hulle buitengewone vaardigheid in wapenhantering en rykuns ontwikkel, gee hulle ‘n land wat by uitstek geskik is vir die taktiek van die jagter, die skerpskutter en die ruiter. Verhard dan hulle militêre vermoëns met ‘n gestrenge fatalistiese Ou Testamentiese godsdiens en ‘n hartstogtelike  en verterende  patriotisme. Kombineer al hierdie eienskappe en polsinge in een individu, en jy het die moderne Boer — die mees formidabele teenstander wat ooit die pad van imperiale Brittanje gekruis het.”

Brittanje het die oorlog gewen en die Boerevolk byna uitgewis deur “metodes van barbarisme” – soos die opposisieleier in die Britse Parlement die Britse militêre strategie beskryf.

Lord Alfred Milner, wat die oorlog aangestig het, het na die ondertekening van die vrede egter verklaar dat die oorlog voortgaan. “Dit is nie langer ‘n oorlog met koeëls nie, maar dis steeds  oorlog”. Hy wou  “die laaste spore van Afrikanerskap uitwis”.

Die Afrikanervolk het egter opgestaan en Suid-Afrika tot ‘n volwaardige vennoot in die internasionale gemeenskap opgehef.

 

Nuuskommentaar: 6 Maart 2017

Hongersnood weer al hoe groter krisis

 

Sedert die begin van 2017 is ernstige toestande van hongersnood reeds deur die Verenigde Nasies in Suid-Soedan, Venezuela en Yemen uitgewys. In talle ander lande regoor die wêreld heers daar reeds vir lank toestande van hongersnood. In ’n era van globalisering, groeiende rykdom, hoë produktiwiteit, verfynde produksievermoëns en uitnemenende benutting van hulpbronne moet die vraag gevra word: Is die wêreld nie veronderstel om in die basiese behoefte van voedsel vir al sy mense te voorsien nie?

 

Die sekretaris-generaal van die VN het verlede week bekend gemaak dat minstens 20 miljoen mense, insluitende 1,4 miljoen kinders tans weens hongersnood dood in die gesigstaar. Die grootste risiko’s is in die noorde van Nigerië, Somalië, Suid-Soedan en Yemen. Wanneer ’n mens na hierdie 20 miljoen persone kyk, is dit belangrik om te besef dat hier na die ergste gevalle gekyk word en dat die honderde mijoene mense wat voortdurend voedseltekorte ervaar, hoewel hulle lewens nog nie deur hongersnood bedreig word nie, nie bygereken word nie.

 

Die rede vir die huidige toename in hongersnood is hoofsaaklik oorlog en geweldadige konflik. Volgens die hoof ekonoom van die Wêreldvoedselprogram in Rome, Arif Husain, beskou hulle ’n toestand van hongersnood slegs daar waar mense reeds daagliks weens honger sterf. In Somalië is daar volgens hom verlede jaar minstens 260 000 mense weens hongersnood dood.

 

Hoewel oorlog en konflik die oorsaak vir die hongersnood is, vra leiers en aktiviste regoor die wêreld die vraag oor waarom instellings soos die VN en die Wêreldvoedselprogram nie oor die vermoë beskik om die situasie te besleg nie. Die eerste antwoord is eenvoudig: Daar is nie genoeg geld beskikbaar om voedsel aan te koop en na gebiede wat hongersnood ervaar te versprei nie. In ’n era waar Westerse lande begrotingstekorte en enorme staatskuld moet trotseer, is dit duidelik dat ’n alternatiewe model vir die finansiering van voedselprogramme nodig is. Lande soos China, Indië en ander ontwikkelende lande sal hul bydrae moet verhoog.

 

Die tweede rede waarom die probleem met hongersnood nie opgelos word nie is meer kompleks. In byna al die lande waar hongersnood tans tot sterftes lei word voedsel as speelbal gebruik om die konflik verder aan te blaas en om een groep teen ’n ander af te speel. Terroristegroepe beheer grondgebied deur die voedselvoorraad te beheer.

 

Daar is egter nog ’n rede vir die geweldige toename in armoede en hongersnood in sommige wêrelddele. Globalisering het oor die afgelope paar dekades die slimste en suksesvolste mense na die lande met die sterkste ekonomieë en beste geleenthede getrek. ’n Mediese dokter in ’n Afrikaland emigreer eerder na Amerika om daar in beter werksomstandighede te gaan werk as om in sy eie land mediese dienste te lewer. Die entrepreneur uit die Midde-Ooste emigreer na Kanada of Australië in plaas van om in sy eie onstabiele en onveilige land ekonomiese aktiwiteit te bevorder.

 

Nog ’n probleem is dat die bevolkingsaanwas in die armste lande baie hoog is. Dit gekombineer met voortslepende konflik, die mobiliteit van suksesvolle mense en Westerse lande se afnemende vermoë om vir die armste mense in ander wêrelddele te sorg, lei tot die huidige hongersnoodkrisis.

 

Nuuskommentaar: 3 Maart 2017

Vreemdelinge-haat of Vreemdelinge-afguns

 

Die Afrika Diaspora Forum het ‘n belangrike opmerking gemaak in antwoord op die president se uitlating dat Suid-Afrikaners nie xenofobies is nie, maar slegs beswaar maak teen buitelanders se misdaadbedrywighede. Die Forum sê tereg dat dwelmhandel, mensehandel, witboordjie-misdaad en selfs halssnoermisdade nog altyd endemies aan Suid-Afrika was. Die Forum bestaan uit duisende Afrika-boorlinge wat tans in die buiteland is vir werk of daarheen gevlug het weens die dikwels onuitstaanbare omstandighede op die vasteland.

Die media berig dikwels oor buitelanders wat deel vorm van misdaadsindikate of bordele bedryf, maar dit is gewoonlik beperk tot Nigeriërs en Mosambiekers. Zimbabwiërs word ook verbind aan plaasaanvalle. Daar word selde gehoor van Somaliërs, Etiopiërs, Kongolese en  ander migrante van Wes-Afrika wat by misdaad betrek word. Dié mense is ekonomiese migrante of polities-godsdienstige vlugtelinge wat ‘n heenkome in Suid-Afrika probeer vind. Van hulle is geleerde mense wat nie tot die informele handel in hulle nuwe vaderland beperk is nie, maar as dosente, navorsers en mediese dokters ‘n belangrike bydrae maak. Die Somaliese en selfs Pakistanse winkeleienaars in die tradisionele swart woongebiede stel lede van die plaaslike bevolking as werkers aan en bied ‘n onontbeerlike diens in verafgeleë plekke. Inwoners kan nie elke dag ‘n bus haal of ‘n minibus nader wink om ‘n brood te gaan koop nie. Aanvalle op dié mense word as polities-gedrewe voorgehou, maar is in werklikheid net ‘n verskoning om te plunder.

Afguns speel ‘n groot rol in die aanvalle op vreemdelinge en dit word altyd vererger deur histeriese groepsdruk. Hierdie opswepery en massa-histerie was nog altyd te sien in Suid-Afrika. Organiseerders begin dikwels ‘n vreedsame betoging, maar baie gou verander dit in geweldsaanvalle en strooptogte. Destyds met die sogenaamde Beleg van Bophuthatswana was inwoners min gepla oor die oorgangspolitiek of die toekoms  van hulle Tuislandregering – hulle het winkels met behulp van kruiwaens, kostrollies en selfs vragmotors leeggedra. Die skade het miljoene rand beloop. Een van die beweegredes vir die Groot Trek was grootskaalse veediefstal en plundery. Boere aan die Oosgrens het eerder kans gesien vir die onbekende binneland as om verder die prooi van sommige regeringsgesteunde inheemse volkere te wees.

Suid-Afrika moet ‘n slag die waarheid in die oë kyk. Die onderskeie etniese bevolkings in die land  kom nie eers met mekaar oor die weg nie – wat sê nog met vreemde bevolkings uit die buiteland. Die faksiegevegte in die ANC waaroor daar so dikwels gepraat word, is niks anders nie as ‘n blote verfynde vorm van stamgevegte. Die Zuma-Zoeloe-monargie sal ten alle koste geslote en onaantasbaar gehou word.

 

Nuuskommentaar: 2 Maart 2017

Israel en die spook van apartheid

 

Pres. Donald Trump se onlangse aankondiging dat sy administrasie nie meer noodwendig die tweestaat-opsie vir Israel en die Palestyne voorstaan nie, het ’n stortvloed mediakommentaar ontlok, meestal krities.

Wat opval is dat hierdie kritici dikwels die eenstaat-opsie met apartheid vergelyk en meen daardeur word apartheid na Israel gebring.

Ook die Suid-Afrikaanse regering, geswore vyand van apartheid, steun die tweestaat-opsie.

Is dit blote onkunde oor wat die beleid van afsonderlike ontwikkeling was, wat veroorsaak dat waarnemers nou die Israelse opsie wat die minste daarmee ooreenstem, naamlik die eenstaatopsie, daarmee vergelyk? Die tweestaatopsie met afsonderlike state vir Palestyne en Jode, vergelyk immers veel meer met die model van afsonderlike ontwikkeling.

Uit die besprekings is dit duidelik die ontleders se siening van apartheid is dat dit ’n stelsel van wit bevoorregting was, en dat swart mense erg onderdruk is. Die staatkundige hoeksteen daarvan is vergete.

Omdat die Palestyne vinniger as die Jode aanwas, meen hierdie ontleders dat die Joodse regeerders allerlei maatreëls sal instel om te voorkom dat Israel, wanneer die Palestyne die meerderheid word, die bewind oorneem.

Om te bepaal wanneer so iets ’n werklikheid sal word, is baie ingewikkeld omdat die syfers nie vir alle groepe ewe akkuraat is nie, en ook nie dieselfde jaartal s’n is nie.  In breë trekke het Israel ’n bevolking van 8,6 miljoen, waarvan 6,4 miljoen, of te wel 74,8 persent, Jode is. Die Palestynse bevolking is sowat 1,8 miljoen sterk, of te wel 20,8 persent. Sou die eenstaat-opsie ’n werklikheid word, moet egter nog sowat 2,5 miljoen Palestyne van die Wesoewer ingesluit word, en 1,5 miljoen van die Gazastrook.

Dit gee ’n samestelling van ongeveer 8,4 miljoen Jode teenoor 5,8 miljoen Palestyne, met die Palestyne van veral die Gazastrook wat teen ’n geweldige tempo aanwas.

Nog ’n faktor is die Palestyne in diaspora, wat op byna 10 miljoen geraam word. Terwyl baie, veral diegene wat in lande soos Chili en die VSA hervestig is, nie na hul oorspronklike gebied wil terugkeer nie. Daar kan egter verwag word dat baie van die meer as 3 miljoen in Jordanië en die bykans halfmiljoen in Libanon sal wil terugkeer. Ook die Palestyne in Sirië en Egipte sal waarskynlik wil terugkeer.

Of sal Israel steeds probeer keer dat hierdie diaspora-Palestyne wat na oorloë uit Israel gevlug het, terugkeer, terwyl Joodse immigrasie na Israel steeds aangemoedig sal word?

Hoeveel mense kan Israel in werklikheid dra? Die grootste ontsoutingsaanleg wat in ongeveer ’n derde van Kaapstad se behoefte kan voldoen, tel onder Israel se indrukwekkende waterbenuttingsprogramme. Maar iewers gaan ’n perk kom.

Maar wat ook al Israel se opsies is, die begrip apartheid kan nie sommer omgekeerd daarop van toepassing gemaak word nie. In Suid-Afrika gebeur iets soortgelyks – om bloot op internasionaal erkende en grondwetlike minderheidsregte aanspraak te maak beteken dikwels dat die persoon met ’n “hunker na apartheid” om die nek getooi word. Dit het ’n strooipop van die werklikheid geword.

En so word ’n regverdige, werkbare oplossing nie net hier nie, maar ook elders, in die wiele gery.

 

Nuuskommentaar : 1 Februarie 2017

Vuilspel

 

Die jongste onthullings oor die ANC se beplande verkiesingstruuks tydens die 2016 plaaslikebestuursverkiesing behoort eintlik glad nie te verras nie.

Komende van ʼn regeringsparty wie se betrokkenheid by die Gupta-koerant, The New Age, die Inligtingskandaal van 1978 soos ʼn piekniek laat lyk het, is die beweringe oor ʼn vuilspel-projek wat tydens die verkiesing teen die DA en EFF beplan is, te wagte. Dit is tipies van die ANC om sodra hulle aan die korste ent trek te begin modder gooi – én dit na die tyd te ontken.

Van die projekte wat aan die lig gekom het is vals verkiesingsplakkate vir die EFF, ʼn reuse-sosiale media veldtog teen die DA en die gebruik van streekskoerante om halwe waarhede of sogenaamde fop-nuus te versprei.

Daar is ook ʼn nuwe ANC-beheerde nuus-tuisblad bekend as “The New South African” gestig om joernaliste te mislei en ʼn televisieprogram met die onskuldige naam “The right to vote with Pearl Thusi”, is vir plaaslike televisiekanale opgeneem.

Die advertensiemaatskappy Ogilvy & Mather in Bryanston is gekontrakteer om dié projek, waarvoor 50-miljoen rand begroot is, te help bestuur.

Net so tipies aan die ANC is dat dit nou aan die lig gekom het dat daar feitlik niks gekom het van al die planne wat agter toe deure in donker kamers gesmee is nie. Voorts het die party se propaganda-kryger, Shaka Sisulu, wat glo aan die hoof van die sogenaamde Oorlogskamer, later bekend as die “Media Advisory Team”, gestaan het, heftig ontken dat hy ooit by so ʼn projek betrokke was.

Die ANC se woordvoerder, Zizi Kodwa, was ewe verontwaardig oor die beweringe. Kodwa het gesê die ANC was nog altyd, sedert 1994, verbind aan skoon verkiesingsveldtogte. Hy swyg egter nou, ná die jongste onthullings, soos die graf.

Soos met baie vorige ANC-planne, het die party nagelaat om diegene wat hulle gekontrakteer het te betaal, want al het die projek uit die staanspoor misluk, is daar steeds kostes aangegaan. En dit was ʼn groot fout, want só kom die hele sak patats toe op die lappe. ʼn Vooraanstaande bemarkingskundige en lid van die Oorlogskamer, Sihle Bolani, het vandeesweek die ANC vir sowat 2-komma-2-miljoen rand gedagvaar.

In die naweek het die binnekring van die geheime projek verder uitgebrei toe dit uit Bolani se hofdokumente aan die lig gekom het dat die ANC se hoofbestuurder, Ignatius Jacobs, teenwoordig was op vergaderings, sedert die projek van stapel gestuur is.

Die onthullings bevraagteken die ANC se respek vir demokratiese prosesse in die land en moet nou reeds rooi ligte laat flikker in aanloop tot die algemene verkiesing oor twee jaar. Dit het egter ook ʼn ander boodskap; en dit is dat die regerende party in baie groot moeilikheid is en dat hy enigiets sal doen om te oorleef.

En dít is die belangrikste boodskap – die ANC gaan weer en weer probeer om deur politieke vuilspel aan bewind te bly en die land se kwynende joernaliskorps wat nog ruggraat het sal hierop bedag moet wees.

 

 

Nuuskommentaar : 2 Februarie 2017

Die versugting na selfbeskikking

 

Marokko se hertoelating tot die Afrika Unie voorspel niks goeds vir Wes-Sahara se selfbeskikkings-ideale nie. Die Koninkryk van Marokko het reeds die AU – destyds die Organisasie vir Afrika-eenheid – verlaat omdat die Sahrawi Arabiese Demokratiese Republiek as ‘n lid van die AU toegelaat is. Marokko het die gebied in 1975 geannekseer, maar die Polisario Front het voortgegaan om homself as minstens ‘n gedeeltelike soewereine staat te verklaar totdat die internasionale gemeenskap dit later bekragtig het.

Baie bloed het in die woestyn gevloei en Algerië was een van Wes-Sahara se grootste bondgenote in sy strewe na onafhanklikheid.  Wes-Sahara se uitgeweke regering word ook in die Algerynse stad Tindouf gehuisves. Algerië het vroeër die week saam met Suid-Afrika teen Marokko se hertoelating gestem, maar 39 van die AU se 54-lidlande was daarvoor.

Die Verenigde Nasies het Algerië destyds van grootskaalse menseregte-skendings onder Marokkaanse vlugtelinge verdink, maar het ongelukkig na die Koninkryk van Marokko as ‘n besetter verwys en die hoop op ‘n blywende oplossing was daarmee heen. Marokko het tot verlede jaar nog geëis dat die AU Wes-Sahara se lidmaatskap beëindig, maar sal nou as gevolg van die AU se meerderheidsbesluit die liggaam se grondwet moet onderteken en bekragtig. Voorlopig sal Wes-Sahara dus aanbly as ‘n lid. Die Polisario Front was verlede jaar in Suid-Afrika en president Jacob Zuma, as die hoof van die regering, het opnuut belowe om hom te beywer vir selfbeskikking vir die gebied.  Hy het Marokko se aanspraak op die selfverklaarde republiek as kolonialisme bestempel – al was die gebied vroeër Spaans-Sahara wat op versoek van die VN gedekolonialiseer is. Die president se beloftes aan Wes-Sahara is nogal ironies as in gedagte gehou word dat hy die Arikaner se strewe na selfbeskikking van die tafel gevee het. Selfs nadat Suid-Soedan die jongste onafhanklike staat in die wêreld geword het, was die Suid-Afrikaanse regering steeds neusoptrekkerig by die blote gedagte aan selfbeskikking.  In 2009 het die president in sy staatsrede bevestig dat Wes-Sahara steeds gesteun sal word om ingevolge internasionale wetgewing respek vir menseregte in besette gebiede af te dwing  – veral wat betref die reg op vryheid van assosiasie, beweging en spraak. Suid-Afrika sal ook alles doen om buitelandse maatskappye se ontginning en uitbuiting van Wes-Sahara se natuurlike bronne te verhoed. Die regering se steun vir Wes-Afrika lees soos ‘n sprokie. Daarom is dit so jammer dat vryheid van spraak, assosiasie en beweging in ons eie land nou deur haatspraak en haatmisdaad-wetgewing bedreig word.

 

 

Nuuskommentaar : 3 Februarie 2017

Afrika Unie: `n nuwe voorsitter en nuwe geleenthede

 

Staatshoofde het hierdie week by die Ethiopiese hoofstad, Addis Ababa bymekaargekom waar hulle Moussa Faki Mahamat, Tsjaad se minister van buitelandse sake, as die nuwe voorsitter van die Afrika Unie aangewys het. Hy neem die voorsitterskap by dr Nskosazana Dlamini-Zuma oor. Mahamat het `n paar prominente kandidate vir die plek uitgestof. Onder andere Amina Mohamed, Kenia se minister van buitelandse sake, Abdoulaye Bathily, `n diplomaat en akademikus van Senegal en Mba Mokuy, voorheen `n senior raadgewer vir die president van Ekwatoriaal Guinee.

Die Afrika Unie bestaan uit 54 state en `n twee derde meerderheid of 36 stemme is dus nodig om die voorsitterskap te verseker. Dit het Mahamat sewe rondtes van stemming geneem om die nodige stemme op hom te verenig. Die AU was veronderstel om reeds in Julie verlede jaar `n nuwe leier te verkies maar na drie rondtes kon nie een van die kandidate daarin slaag om die minimum 36 stemme op hulle te verenig nie. Meer as 50% van die ledestate het verlede jaar nie aan die tweede rondte van die verkiesing deelgeneem nie. Die stryd om `n opvolger te kies kan toegeskryf aan die grootskaalse verdeeldheid tussen die onderskeie streke in Afrika.

Mahamat het vanaf 2003 tot 2005 gedien as die eerste minister van Tsjaad. Hy was ook voorheen betrokke by die Afrika Unie waar hy as die voorsitter van die ekonomiese, sosiale en kulturele raad gedien het. Hy dien sedert 2008 as Tsjaad se minister van buitelandse sake. Mahamat het onlangs gesê dat hy droom van `n Afrika waar die knal van geweerskote oorweldig word deur die klanke kulturele liedjies en die gedruis van fabrieke. Hy het ook onderneem om die AU se reputasie vir burokrasie aan te spreek en onnodige aanstellings van nog amptenare stop te sit. Hy was ook aktief betrokke by die stryd teen Islam-terreurgroepe.

Daar word dikwels gevra of die Afrika Unie van enige waarde is. Anders as die Europese Unie word daar nie groot besluite oor immigrasie geneem wat bindend op alle lidlande is nie. Daar is ook nie sprake van `n sentrale geldeenheid soos die Euro nie. Dit is waar maar wat wel in gedagte gehou moet word is die feit dat belangike Afrikakwessies daar bespreek word – die verskynsel van ekstremitiese Islam, die kontinent se verhouding met Amerika en lidlande se houding teenoor die Internasionale strafhof. Verder het die AU `n belangrike gerol gespeel om te verseker dat Gambië se demokraties verkose president sy plek kon inneem nadat die verloorder, Yahya Jammeh geweier het om uit tree.

Kan die Afrika Unie meer doen? Ongetwyfeld. Die Afrika Unie kan diktators soos Robert Mugabe van Zimbabwe uit die kussings lig en verseker dat oorlogskriminele soos Omar al-Bashir van Soedan in hegtenis geneem word. Die Afrika Unie kan meer doen om `n dreigende etniese oorlog in Suid-Soedan te verhoed. Daar is baie meer wat die Afrika Unie kan doen en ons kan net hoop dat dit vorentoe `n belangrike bydrae sal lewer om stabiliteit op die kontinent te bevorder.

 

 

Nuuskommentaar : 6 Februarie 2017

’n Meer realistiese politiek nou nodig

 

Vra enige ekonoom en hy sal vir jou sê dat een van die grootste bedreigings vir aandelemarkte, die stabiliteit van geldeenhede en kommoditeitspryse onsekerheid is. Wanneer mense en instellings onseker is oor die toekoms neem hulle makliker besluite om hier en nou hul belange te beveilig of om hul posisie te verskans.

 

Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die meeste Westerse lande ekonomiese sukses, politieke stabiliteit en redelike vlakke van vrede en veiligheid beleef. Oor die afgelope paar jaar het die gevolge van onbekostigbare sosiale programme, verouderende bevolkings, uitgediende ekonomiese stelsels, onbeheersde immigrasie uit Derde Wêreldlande, globalisering, terrorisme en ’n algemene tekort aan ’n gedeelde visie en burgerlike motivering tot nuwe onsekerheid in Westerse lande aanleiding gegee.

 

Die politieke ruimte in talle Westerse lande word toenemend deur opportunisme, ideologiese intervensionisme, reaksionêre denke en populisme beset. Terwyl mense in Europese lande op ’n ouderdom van tussen 60 en 65 jaar met ruim voordele kan aftree, sit baie jongmense sonder werk of slegs met tydelike werk en beleef die middelklas hoe hul inkomste stagneer en hulle nie meer vir aftrede voorsiening kan maak nie.

 

In Amerika voel ’n groot deel van die bevolking reeds vir lank dat dit eintlik jaar na jaar met hulle slegter gaan. Talle peilings wys hoe mense voel dat hulle harder moet werk sonder dat hul lewenspeil daarmee saam verbeter. In Europa sien jong gesinne hoe stagnante ekonomieë, demografiese druk en enorme staatskuld ’n swaar las op volgende generasies plaas.

 

Weens al hierdie onsekerheid sien ons vandag dat die politieke middel in duie stort met die linkse en regse pole wat sterker word en toenemend teen mekaar opgestel word. Die verval van die politieke middel, wat in baie Westerse lande vir dekades regeer het, is nie noodwendig sleg nie. Die soort leierskap van Angela Merkel, Barack Obama, David Cameron en talle ander Westerse hoofstroompolitici het oor die afgelope paar jaar die vlakke van onsekerheid eerder verhoog as verlaag.

 

Westerse politici het die afgelope paar jaar in reaksie op ekonomiese, politieke en demografiese onsekerheid met oordrewe selfvertroue reageer deur pypdrome van die kitsdemokratisering van die Midde-Ooste tot die ekonomiese en uiteindelik politieke vereniging van Europa voor te staan. Die groot drome wat eerstens die krag van Westerse beginsels moes bewys en tweedens identiteit- en ander verskille moes oorkom in die naam van langtermyn vrede, het grootliks misluk. Amerika en Europa se intervensionisme in die Midde-Ooste was rampspoedig. Die Europese Unie en die Eurosone dreig om uitmekaar te bars en Amerikaners draai soos vir ’n lang periode voor die wêreldoorloë weer hul gesig na binne met die rug na buite.

 

Die enorme tekort aan politieke realisme lei daartoe dat hoofstroom politici se pypdrome met reaksionêre denke meeding. Langtermyn onrealistiese idees stry dus teen korttermyn onuitvoerbare kitsoplossings.

 

Wat die Westerse wêreld nou nodig het, is ’n sterk politieke beweging wat op realistiese ontledings van waar ons nou is en waarheen ons kan gaan, moet fokus. Die mislukking van globalisasie moet aanvaar word, intervensionisme moet verwerp word en die waarde van die plaaslike, die kosbaarheid van die eie en die realisme van dit wat nou en hier gedoen kan word, moet weer vooropgestel word.

 

 

Nuuskommentaar : 7 Februarie 2017

Vryehandel versus Sogenaamde Vryehandel

 

 

Op die hakke van Brexit verlede jaar is Donald Trump vanjaar in die nuus oor sy onttrekking van Amerika uit die sogenaamde Trans Pacific Partnership, oftewel TPP. Trump word, soos met Brexit-voorstanders, wyd en syd daarvan beskuldig dat hy hierdeur teen die vryemark en teen vrye internasionale handel is, maar hou hierdie beskuldiging steek?

Die TPP sou naas die Noord-Amerikaanse Vryehandelsooreenkoms (NAFTA) en die Europese Unie die derde groot streekshandelsooreenkoms ter wêreld wees. State soos Japan, Australië en Kanada was deel van die aanvanklike twaalf ondertekenaars van die inisiatief.

Vooraanstaande sakelui, joernaliste en regeringslui wêreldwyd het Trump intussen vir die onttrekking gekritiseer. Anthony Gardner, pasuitgetrede Ambassadeur vir die Verenigde State na die Europese Unie, sê byvoorbeeld: “Ons glo in goeie handelsooreenkomste. Ek dink die Transpasifiese Ooreenkoms sou belangrik wees nie net om ekonomiese groei te stimuleer nie, maar meer belangrik, om ons te help om die reëls vir globale handel te skryf – iets wat ons vir dekades nou al doen.”

Gevra oor die moontlikheid dat die VSA ‘n direkte vryehandelsooreenkoms met Brittanje kan sluit, sê Gardner dat die vroegste waaroor samesprekings daaroor kan begin twee jaar van nou af is: “Om ‘n vryehandelsooreenkoms tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk te doen sal nie eenvoudig wees nie; en dit sal nie vinnig wees nie.”

Hierdie uitlatings van Gardner is tipies van die dubbelpratery en ingesteldheid van vandag se staatlike politici. Aan die een kant praat hulle van vryehandel – en aan die ander kant is hy trots daarop dat hulle nou al “dekades” lank die “reëls vir globale handel” skryf.

Die sogenaamde vryehandelsooreenkomste wat die wêreld vandag ken is allesbehalwe vryehandelsooreenkomste – dit is duisende en duisende bladsye van tegniese puntjies, reëls, uitsonderings, subsidies, heffings, begunstiging en penalisering met ‘n legioen van regslui wat toustaan om dit te interpreteer. Vra maar vir enige Afrikaanse boer, wat probeer om iets na die sogenaamde vryemark-EU uit te voer, hoe Gardner en die eurokrate klippe in hul pad rol.

Dit is goeie nuus dat Gardner vervang gaan word. Bloomberg spekuleer dat die plaasvervanger die Brexit-voorstander professor Ted Malloch kan wees. Malloch was in Januarie vanjaar in die nuus nadat hy die EU met die VSSR vergelyk het; en na die EU verwys het as ‘n supranasionale en onverkose liggaam met burokrate wat hande uitgeruk het.

Dit is intussen tog so dat Trump met ‘n hele aantal ander uitsprake nie noodwendig ‘n voorstander van vryehandel is nie, maar wat sy afbreek van die bestaande internasionale sogenaamde vryehandelsooreenkomste betref is hy op die regte koers.

Anders as wat Gardner beweer is ‘n ware vryehandelsooreenkoms baie maklik. Dit skaf belastings, heffings, kommissies, kwotas en burokrate se werksgeleenthede af; en laat dit aan boere, maatskappye, entrepreneurs en ander private organisasies om hul eie handelsooreenkomste te beklink. Hier is nog ‘n geleentheid vir Trump om die wind uit die seile van die establishment te haal – om voor Gardner se voorspelde twee jaar om is reeds ‘n kort, bondige vryehandelsooreenkoms met die Verenigde Koninkryk te sluit.

 

 

Nuuskommentaar : 8 Februarie 2017

Die onbesonge helde

 

Regeringsleiers se huldeblyke aan die voormalige Springbok-skrumskakel, Joost van der Westhuizen, is goed ontvang. Dit gebeur nie baie dat witmense met Afrikaanse name en vanne deur politici uitgesonder word nie. Dit was dus ‘n riem onder die hart om te hoor dat swart politici die rugbylegende se veggees op die veld en teen sy dodelike siekte bewonder en uitlig. Destyds toe die ABW-leier, Eugene TerreBlanche dood is, was die polisieminister feitlik dadelik op die toneel om eerbied te betoon en ‘n oproep om kalmte te doen. Met oud-president Nelson Mandela se afsterwe was dit weer talle plaaslike en internasionale witmense wat opregte medelye met sy familie gehad het. Hy is ook vereer vir sy bydrae tot vrede. Die dood is ‘n gelykmaker.  Dit onderskei nie tussen swart en wit, ryk of arm nie. Maar wanneer dit by die dood kom van mense wat vermoor word, kry die dood ‘n ander gedaante. Tegnies sou mens ‘n moordenaar kan vergewe as daar ware berou is, maar gebeur dit ooit? Hoeveel keer hoor ons nie van ‘n regter wat in sy uitspraak benadruk dat die skuldige of skuldiges geen berou toon nie. Of die grynsende gesigte van moordverdagtes wat ons op beeldmateriaal sien as hulle skuldig bevind word.  Dan kry die dood weer ‘n angel en die doderyk word bemagtig. Dit is goed om helde te vereer. Almal doen dit. Maar dit is net so goed  – indien nie beter nie, om elke dag die duisende onbesonge helde te vereer. Die mense wat ander in nood te hulp snel. Die landbouers wat ongeag die droogte, peste en plae nog sorg vir die land se kostafel. Die regeringsleiers wat korrupsie veroordeel en daarvoor gestraf word, die jongmense wat nie huiwer om ‘n ouer mens oor die straat te help nie.  Studente wat tydens ‘n betoging sien hoe ‘n vrou in haar motor geïntimideer en gedreig word en haar na veiligheid lei. Mense wat uit hulle pad gaan om diere te red.  Daar is duisende voorbeelde van heldhaftigheid in ons land en elders in die wêreld. Die helde en heldinne is dikwels naamloos en gesigloos, maar die warm gevoel wat hulle in harte veroorsaak, kan nie misken word nie. Hoekom dan soveel gruwelmisdade in ons land?  Plaasaanvalle vind gelyktydig in twee of selfs drie provinsies plaas en stad- en dorpsaanvalle is net ‘n kort kop agter. Dit is gewoonlik weerlose inwoners wat geteiken word. Dit help nie om wetgewing teen haatspraak en haatmisdaad op te stel as daar reeds soveel haat-misdade plaasvind nie. Die regering het te lank uitsprake gemaak wat gewetenlose burgers aanmoedig om mede-landsburgers uit te wis. Stel ‘n ander voorbeeld. Bring hulde aan die gewone man op straat en die talle mense wat liefdeswerk oor die kleurskeidslyn verrig. Besing die onbesonge helde.

 

 

Nuuskommentaar : 9 Februarie 2017

Is dit die einde van globalisasie?

 

In ’n verslag wat onlangs deur die navorsingsinstituut van die internasionale bank, Credit Suisse, bekendgestel is, dui alle koersaanwysers daarop dat globalisasie besig is om af te neem. In dieselfde verslag word globalisasie beskryf as “… the most powerful economic force the world has witnessed in the past seventy years.”

Die vraag wat nou ontstaan is: ‘Hoe gaan die enorme impak van ’n afname of selfs verdwyning van globalisasie die wêreld verander en wat kan ons doen om onsself teen die moontlike gevolge te beskerm?’

In die verslag word drie moontlike scenario’s geskets oor die toekoms van globalisasie.

Eerstens, kan hierdie afname van tydelike aard wees waarna globalisasie nie net sal herstel nie, maar tot ’n groter mate toeneem. Dit sal inhou dat die wêreldekonomie steeds deur die Weste en veral Amerika en die dollar oorheers word en dat algemene stabiliteit sal voortduur met internasionale handel wat toeneem en sosio-politiese omstandighede wat wêreldwyd, oor die algemeen verbeter.

’n Tweede scenario behels die opkoms van Asië wat tesame met ’n meer stabiele Europa gevolglik ’n wêreldekonomie sal skep wat op drie pilare rus, naamlik die Amerikas, Europa en Asië. Asië sal in dié verband deur China gelei word. Hierdie scenario sal teweeg bring dat internasionale instansies en organisasies, soos die Wêreldbank, vervang word deur selfs groter, maar meer streeksgeoriënteerde finansiële instellings. Ontwikkeling op verskillende vlakke sal meer gefokus word om te voldoen aan plaaslike behoeftes wat sal lei tot die totstandkoming van meer plaaslike kern- ekonomiese sentrums, asook minder internasionale migrasie. Daar kan verwag word dat die vorme van regering ook sal aanpas tot die verskillende streke met ’n wegval van die eenvormige internasionale strewe na demokrasie volgens die Amerikaanse model.

Die derde scenario wat voorgehou word, skets ’n donker prentjie waar globalisasie totaal in duie stort met gevolglike omstandighede wat soortgelyk is aan die gebeure in 1913 met die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog. Die globale finansiële krisis tesame met ’n toename in terreuraanvalle die afgelope paar jaar het tot gevolg gehad dat nasies nou minder geneig is om saam te werk om sodoende ’n herhaling van hierdie gebeure te verhoed. Hierdie situasie kan verder versleg namate die wêreldekonomie afneem. Die faktore tesame met hoë vlakke van skuld, ongelykheid en immigrasie kan verder aanleiding gee tot groter proteksionisme, militêre skermutselinge tussen magtige lande, volskaalse wedywering tussen geldeenhede, die opgang van anti-globalisasiebewegings en politieke partye, ’n aanslag teen internasionale maatskappye en uiteindelik ’n verval van demokratiese waardes. Hierdie scenario, wat tot onlangs toe nog as hoogs onwaarskynlik gesien is het uiteraard nou ’n moontlikheid geword. Die Brexit-uitslag tesame met die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president, wat ten spyte van die algemene verwagting wel plaasgevind het, is hiervoor verantwoordelik.

In hul gevolgtrekking maak die samestellers van die verslag die volgende opmerking: “…, our view is that globalisation has now come to an end and is slowly being replaced by a world where very distinct poles are forming – economically, socially, ethically and politically. This process has the potential to provoke friction, specifically as regions develop different ways of ‘doing things’”.

In Suid-Afrika sal die verdere afplatting van die ekonomie en gepaardgaande styging in armoede die disfunksionele politieke sisteem en faksiegevegte binne die ANC op die spits dryf. Dit kan verder veroorsaak dat die regerende party in ’n desperate poging om aan bewind te bly, skerp aanvalle loods op vryheid, asook eiendomsreg om sodoende die massas te probeer paai. Indien ’n meer gefragmenteerde internasionale orde ons voorland is, sal Afrikaners hand in eie boesem moet steek om hierdie situasie te beredder. Wat ook al die oplossing behels, die basis waarvan af ons sal moet optree, lê in die herwinning van die gemeenskapsgedagte. Dis waar ons krag lê.

 

 

 

Nuuskommentaar : 10 Februarie 2017

Vooruitgang of verval vir Frankryk?

 

Is die eens magtige Frankryk op ’n onstuitbare pad van verval? Frankryk staan deesdae bekend as die land met die mees pessimistiese burgers in Wes-Europa. Op 23 April sal Franse na die stembus gaan om ’n nuwe regering en president te verkies. Met die verkiesingsveldtog volstoom aan die gang is dit duidelik dat agteruitgang van amper alles in Frankryk die groot tema van vanjaar se verkiesing sal wees.

 

Die land se werkloosheidskoers staan tans op 10%. Frankryk het die grootste Moslembevolking in Wes-Europa. Na verskeie bloedige terroriste-aanvalle oor die afgelope paar jaar het Frankryk se toerismebedryf ’n skerp afname in besoekersgetalle beleef. Die huidig president Francois Hollande is uiters ongewild en sy beleid word grootliks deur die meeste Franse verwerp. Daar is sekerlik genoeg rede vir Franse om pessimisties te wees.

 

Met die sosialiste wat na Hollande in ’n warboel verkeer en die sentrumregse kandidaat Francois Fillon om wie se kop ’n nepotisme-skandaal ontwikkel het, kon die nasionalistiese kandidaat, Marine Le Pen nie ’n beter tyd as die afgelope Sondag gekies het om haar verkiesingsveldtog te loods nie.

 

In haar toespraak voor duisende ondersteuners in Lyon het Le Pen die Franse verkiesing as ’n keuse tussen patriotisme en globalisme gestel. Le Pen en haar Front National staan onbeskaamd vir patriotiese waardes en die beskerming van die eie.

 

Waar lê die oplossing vir Frankryk se probleme? Om die oplossing te vind moet die rede vir die probleme in Frankryk eers ondersoek word. Globalisme het talle Westerse lande oor die afgelope paar dekades wesenlik verander. Net soos in Amerika en Brittanje het Frankryk ook ‘n sogenaamde ‘roesstrook’ in die noorde van die land ontwikkel soos wat fabrieke moes sluit omdat produkte teen goedkoper pryse ingevoer kon word. Die gemiddelde ouderdom van boere in Frankryk styg voortdurend en daar is ’n groot tekort aan jongmense wat tot die landbousektor toetree. Met massa-immigrasie oor die afgelope vier dekades ervaar Frankryk demografiese druk van ’n groterwordende Moslembevolking.

 

Wat die verkiesing van Donald Trump in Amerika en die Brexit-stem in Brittanje ons gewys het, is dat daar ’n wesenlike irritasie met die gevolge van globalisme in die grootste Westerse moondhede is. Die gewildheid van Viktor Orban in Hongarye en die feit dat Marine Le Pen in Frankryk en Geert Wilders in Nederland in verkiesingspeilings voorloop, behoort alle twyfel oor die wesenlikheid van die afkeur vir globalisme uit die weg te ruim.

 

Wat behels die alternatief tot globalisme? Wat in die media as regse populisme uitgebeeld word, behoort eerder as die patriotiese alternatief beskou te word. Le Pen soos Trump, Wilders en Orban wil onwettige immigrante deporteer, immigrasie uit Moslemlande beperk, invoerheffings instel om eie vervaardiging weer aan te moedig en plaaslike bedrywe beskerm.

 

Terwyl Franse pessimisties oor die toekoms is, is daar rede om in ’n blink Franse toekoms te glo. Frankryk het steeds ’n sterk kultuuridentiteit. Die land het ook die hoogste bevolkingsaanwas in Wes-Europa en is steeds die gewildste toerismebestemming in die wêreld. Van die beste landbouprodukte in die wêreld word in Frankryk geproduseer. Die vraag is of die Franse daarin kan slaag om hul bindende krag van identiteit te behou en die negatiewe gevolge van globalisme teen te werk. Net tyd sal leer.

 

 

Nuuskommentaar : 13 Februarie 2017

Ken mekaar se geskiedenis

 

Februarie elke jaar die afgelope 41 jaar staan in die VSA bekend as Black History Month. Die idee is dat Amerikaners in hierdie maand meer oor die geskiedenis van hul swart landgenote moet opdoen met die veronderstelling dat dit tot rekonsiliasie sal bydra.

Hoewel daar vraagtekens is oor of so ’n maand na soveel jare nog nodig is, en of dit ooit nodig was, word daar vanjaar oor ’n wye front meer aandag as in jare hieraan spandeer. Daar is eenvoudig te veel tekens dat rasseversoening in die VSA nie op koers is nie. Selfs die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president word in sekere kringe as ’n manifestasie hiervan beskou.

Die vraag is egter of groter kennis van mekaar se geskiedenis in Suid-Afrika nie die polarisasie wat oor ’n wye front ervaar word, sal kan help besweer nie? Of is die verskillende persepsies van die geskiedenis so ingebed dat die pad uit hierdie verskillende weergawes nie meer weerstand en konflik sal oplewer as die verskille self nie?

Hoewel persepsie oor grondbesit in Suid-Afrika uiteenlopend is, was die duidelikste demonstrasie van uiteenlopende historiese perspektiewe toe pres. Jacob Zuma ’n striemende aanval op die aankoms van Jan van Riebeeck aan die Kaap gedoen het. Sy idee dat swart mense tot voor 1652 in vrede en harmonie geleef, en baie pret gehad het, strook wel nie met die geskiedenis nie, maar het aanklank by baie gevind, ook sommige senior wit joernaliste.

Hoe sensitief die grondkwessie is, het geblyk uit die geskiedenisles wat dr. Pieter Mulder, destyds leier van die Vryheidsfront Plus, oor grondbesit in die parlement gelewer het. Dit het groot verontwaardiging onder swart parlementslede ontlok, en selfs Zuma het baie skerp reageer. Ook verskeie swart LP’s van die DA het Mulder erg verkwalik.

Peilings toon dat tot ongeveer 85 persent van swart mense glo blankes het hul grond bekom deur dit van swart mense te steel. Die persentasie blankes wat dit ook glo, neem ook geleidelik toe. Hierteenoor het die Ad hoc-komitee oor grondbesit, wat verskeie Afrikanerorganisasies insluit, hierdie opvatting as die groot leuen beskryf.

Zuma se volgehoue opmerkings dat blankes swart mense se grond gesteel het, het hom verskeie klagtes van haatspraak by die Menseregtekommissie op die lyf laat loop. Die kommissie is opsigtelik nie lus om die nodige aandag aan die saak te skenk nie.

Die oorwinnaar skryf die geskiedenis, en al beteken die Nasionale Vredesakkoord in beginsel dat daar nie ’n verloorder was nie, is dit nie wat in die praktyk ervaar word nie. Niemand behalwe die Afrikaner sal sy eie geskiedenis behoorlik bewaar nie, en daar is ’n groeiende bewuswording by KoiSangroepe dat hulle ook verantwoordelikheid vir hul eie geskiedenis moet neem. In te veel gevalle is die Koisan se geskiedenis reeds heeltemal verdring, en bring dit botsende grondaansprake mee.

Om ter wille van ’n skynbare vrede op leuens terug te val, kan ook nie deug nie.

 

 

Nuuskommentaar : 14 Februarie 2017

Lesse te leer uit parleboendoe-debakel

 

 

Die skandalige gemors tydens verlede week se parlementsopening hou tog ’n paar lesse in.

Hoewel die EFF se optrede op geen manier goedgepraat kan word nie, het staatkundige vergrype heelwat vroeër die geleentheid geskep vir dié party se ontwrigtende optrede.

Dit het veral gehandel oor die Nkandla-saga, waar die parlement sy oorsigrol versuim het om die president verantwoordbaar te hou. Die uiteinde is dat Zuma en die parlement in die grondwetlike hof liederlik slae gekry het omdat hulle die grondwet verontagsaam het.

Boonop het nie die ANC of die parlement enige saakmakende regstellende optrede hieroor van stapel gestuur nie.

Suid-Afrika se posisie kan nie werklik met dié van die VSA vergelyk word nie. Daar word die president deur die kiesers, en nie die partye nie, verkies. Die president het ook heelwat meer magte wat normaalweg elders deur die lande se parlemente verrig word.

Van hierdie magte het die wêreld nou ook reeds deeglik kennis geneem na die nuutverkose pres. Donald Trump ’n hele rits daarvan onderteken het. Die geldigheid van een daarvan word nou in die howe uitbaklei, wat toon dat die president se magte ook beperkings het.

Die konsep hieragter is dat die demokrasie alleenlik gesond kan bly as die verskillende regeerinstansies se magte beperk bly deur dit met ander magte te laat balanseer.

Na Trump se verkiesing het die kiesers ’n regomkeer gemaak. Terwyl Barack Obama aan bewind was het die meeste Demokratiese kiesers geglo die president  se uitvoerende magte moet aan min beperkings onderhewig wees. Die Republikeine was daarteen. Na die verkiesing glo die meeste Republikeinse kiesers nou Trump moet grootliks vrye teuels hê – iets wat die demokrate by voorbaat laat sidder.

In die geheel wil die kiesers nie die president se  magte te onbeperk laat nie, veral as die Kongres nie saamstem nie. Net 32 persent glo die president moet desondanks kan voortgaan.

Zuma het vanuit Luthuli-huis die ANC in die parlement met afstandbeheer beheer. Hierdeur is die parlementêre oorsigrol en verantwoording hou soos deur die grondwet vereis, basies tot niet gemaak. Zuma beskik ook oor buitengewone magte om aanstellings te doen, so kon ’n stelsel van patronaatskap tot stand kom.

Zuma kan egter nie die opposisiepartye ook so inbind nie, en dit het veroorsaak dat die parlement met die staatsrede eerder aan die parleboendoe van ’n piesangrepubliek herinner.

Weer sal die howe moet oordeel oor hoe grondwetlik juis dit is dat ’n president wat deur die Konstitusionele Hof tot orde geroep is, as president kan bly dien.

Selfs al is dit tegnies houdbaar, is dit prakties onhoudbaar, en sal die grense getoets  word tot Zuma die aftog blaas.

Die chaotiese gebeure moet egter nie die aandag van die feit aflei dat Zuma steeds sy rasse-obsessie bly dryf nie.

 

Nuuskommentaar : 15 Februarie 2017

Trump die Twisappel

 

Sedert die inhuldiging van pres. Donald Trump as die 45ste president van die VSA, verlede maand, behou hy sy status as ikoniese internasionale twisappel.

Die honderde openbare protesoptogte waartydens miljoene in ʼn staat van massahisterie kort ná sy inhuldiging teen sy presidentskap betoog het, is nou reeds ou nuus.

Uit die staanspoor is daar ook ʼn vurige debat oor Trump se verkiesing in die sosiale media gevoer. Aanvanklik oor die wettigheid van die verkiesing, daarna oor die inhuldigingstoespraak en nog later oor sy omstrede besluite. Dit duur ad nauseum voort.

Maar hoe is dit moontlik dat een leier soveel emosionele reaksie uitlok. Selfs in lande soos Suid-Afrika, waar ons veel kan sê oor ons eie president?

Dit het luidens mediaberigte aan die lig gekom dat een van Trump se grootse teenstanders, die Hongaars-gebore miljardêr, George Soros, miljoene dollar aan dié georkestreerde openbare protes bestee het. Soros het nie alleen miljoene dollar aan Hillary Clinton se verkiesingsveldtog spandeer nie. Gerugte wil dit ook hê dat hy ʼn reusebedrag in ʼn weddenskap verloor het toe Clinton die presidentsverkiesing verloor het.

Die vraag is of die sosiale mediaveldtog teen Trump, wat oënskynlik spontaan ontstaan het, steeds só voortduur? Sommige ontleders vergelyk dit selfs met die rol van die sosiale media in die sogenaamde Arabiese Lente in die Midde-Ooste en Noord-Afrika in 2010. Die “Dubai School of Government” het ʼn studie oor die invloed van sosiale media op burgerlike verset gedoen en bevind dat daar teen Januarie 2011 ʼn gekoördineerde veldtog van verset was – veral om die bestaande leierskap te bevraagteken en om landsburgers aan te moedig om te onttrek aan staatsbeheerde prosesse.

Is dit nodig om die vraag te vra: Word die veldtog wat teen Donald Trump in die sosiale media gevoer word georkestreer? Of is dit ʼn samesweringsteorie?

Ter plaatse word daar feitlik daagliks sogenaamde fopnuus oor Trump op die sosiale media versprei en gulsig deur sy opponente opgeraap. Dit is duidelik dat die debat oor Trump lank reeds enige balans verloor het. Reg of verkeerd, het hy die nommer een slaansak op veral Facebook geword.

Of mens nou verskil of saamstem met Trump se omstrede besluite, dit is altyd belangrik om die kaf van die koring te skei. Dit is ook belangrik om nie emosioneel te raak nie – ter wille van sinvolle debat.

Tans is daar selfs ʼn groepie op Facebook wat sover gaan as om te wonder wanneer Trump dan ʼn sluipmoordenaar ten prooi sal val?

Een aspek wat duidelik opval, is dat ʼn hele aantal plaaslike joernaliste nou gesoute politieke ontleders geword het en willekeurig hulle standpunte deel, sonder om vir een oomblik te huiwer by die beginsel van onpartydigheid in die nuus. Hulle deel houe links en regs uit en kan nie insien dat Trump inderdaad die verkose president van die VSA is nie.

Dit is nie alleen irriterend nie, dis onverskillig, want die groepie raak so Trump-behep dat hulle skynbaar die ware vraagstukke op eie voorstoep miskyk. Dis jammer, want debatsvoerders laat hul onderrokke vér uithang en doen skade aan hul eie reputasies.

 

 

Nuuskommentaar : 16 Februarie 2017

Moedertaaldag

 

Later hierdie maand op Dinsdag 21 Februarie – is dit Internasionale Moedertaaldag. Hierdie dag het ten doel om erkenning te gee aan die wêreld se tale (waarvan daar omtrent 6500 is) asook om hulde te bring aan die eie moedertaal – in ons geval Afrikaans.

 

Dit wil met ‘n eerste oogopslag voorkom of Afrikaans tans ‘n bloeitydperk beleef. Pretoria FM – by verre die grootste gemeenskapsradiostasie in die land – hoop, glo en leef in Afrikaans.  Vertonings soos Afrikaans is Groot lok duisende toekouers. In tuisnywerhede, snuffelwinkels en by buiteligmarkte is produkte in Afrikaans beskikbaar. Dit het mode geword om koffiebekers en skinkborde te koop waarop Afrikaanse slagspreuke staan soos “Gaan groot of gaan huis toe”. Studente dra T-hemde met die woorde “Praat Afrikaans of hou jou bek”. Daar is in die meeste toonaangewende materiaalwinkels materiaal vir gordyne en beddegoed en klere  waarop eg-Afrikaanse woorde gedruk is wat ook iets van ons kultuur weerspieël – woorde soos “pypkan”, “boeretroos” en “Afrikaners is plesierig”.

 

Die Afrikaanse filmbedryf beleef ‘n hoogtepunt met die vervaardiging van die meeste Afrikaanse flieks ooit die afgelope jare. Hieronder tel goeie kwaliteit films soos Modder en bloed, Dis ek, Anna, Die wonderwerker  en Treurgrond.

 

Tog het Afrikaans op ander baie belangrike gebiede in die woorde van NP van Wyk Louw “tussen die engtes” beland. Na die ANC se bewindsoorname in 1994 het Engels die de facto-amptelike landstaal geword. Afrikaans is doelbewus op verskeie lewensterreine uitgeskuif – in die staatsdiens, die regstelsel en op universiteitsvlak.

 

In 1990 kon ‘n Afrikanerjongmens kies tussen vyf uitnemende residensiële Afrikaanse universiteite met Afrikaanse koshuise. Tans is Afrikaans by die enkele universiteite wat wel nog sekere klasse in Afrikaans aanbied, voortdurend in die spervuur.  Afrikaanse skole het in so ‘n mate verengels dat getalle gekrimp het van meer as 1 200 Afrikaanse skole voor 1994 na minder as 600 Afrikaanse skole landwyd. Voorts word Afrikaanse skole gedwing om Engelssprekende leerders in te neem, selfs is daar voldoende plek in nabygeleë Engelse skole.

 

Dis kommerwekkend en noop ons om op hierdie terreine nog meer vir Afrikaans te doen as wat wel gedoen word – veral in die lig daarvan dat die wenslikheid van moedertaalonderrig nie meer gedebatteer word nie. Dit word as voldonge feit aanvaar.

 

Dr Pierre Edwards, hoof van die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria, wys daarop dat die beste onderwysstelsels sterk voorstaanders van moedertaalonderrig is. Finland word beskou as een van die wêreld se beste onderwysstelsels. Inwoners van Finland praat Fins of Sweeds en leerlinge van beide tale kan akademiese moedertaal-onderrig vanaf die eerste skooljaar tot op universiteitsvlak kry. Nie Fins of Sweeds is wêreldtale nie, maar dit verhoed nie dat studente tot op tersiêre vlak daarin onderrig word  en daarna ‘n regmatige plek in die samelewing inneem nie.

 

Droom, dink en leef in Afrikaans. Deur dit te doen, aanvaar ons verantwoordelikheid vir Afrikaans. Afrikaans is immers deel van ons DNA.  Daarom is Afrikaans vir ons veel meer as net nog ‘n taal.

 

 

 

 

Nuuskommentaar: 17 Februarie 2017

Politieke versplintering na nuwe vlak gevoer in Nederland

 

Op 15 Maart, vier weke van nou af, sal sowat 10 miljoen Nederlanders die geleentheid kry om 150 volksverteenwoordigers tot die Tweede Kamer der Staten-Generaal te verkies. Die Tweede Kamer der Staten-Generaal, oftewel die laerhuis van die Nederlandse Parlement, is ‘n magtige politieke instelling waar koalisieregerings na verkiesings gevorm word en waar die meeste wette geskryf en toesig oor die kabinet uitgevoer word.

 

Tans het 17 politieke partye verteenwoordiging in die Tweede Kamer. Tydens die komende verkiesing sal kiesers vir kandidate van 28 partye kan stem. Nederland word tans regeer deur ’n koalisie van die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie en die sentrumlinkse Partij van de Arbeid. Hoewel hierdie koalisie sedert die vorige verkiesing in 2012 oorleef het, lyk die kanse skraal dat die twee partye na vanjaar se verkiesing weer saam sal kan en wil regeer. Die Partij van de Arbeid het oor die afgelope vier jaar bykans in duie gestort wees sy rol in die huidige regering. Mark Rutte, die huidige Eerste minister van Nederland en leier van die Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het die arbeiders op meesterlike wyse gebruik om sy sentrumregse, meer vryemark gesinde beleid uit te voer. Behalwe dat hierdie twee partye nie meer vreeslik lus is om met mekaar in ’n regering saam te werk nie, is daar byna geen kans dat hulle saam genoeg steun sal kry om ‘n regering te vorm nie.

 

Soos in die meeste Europese lande, beleef ook Nederland hoe die gevestigde politieke partye wat meestal sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog regeer het, toenemend ongewild raak en hoe die politieke landskap ’n totale versplintering beleef. ’n Tweede Kamer met 150 parlementslede wat uit soveel as 20 politieke partye saamgestel is, gaan sukkel om ’n werkbare regeringskoalisie te vorm. Die dae waar twee of drie partye kon saamkom om die nodige 76-stemme meerderheid te behaal, is waarskynlik verby. Soveel as vyf of selfs ses politieke partye van regoor die ideologiese spektrum sal in ’n koalisie bymekaar moet kom ten einde ’n nuwe regering te vorm.

 

Die politieke uitdaging in Nederland is nie net die agteruitgang van die ou groot partye nie, maar ook die vestiging van ’n breë front van nispartye wat elkeen deur een of twee kernsake gedryf word. Tans is daar in die parlement ’n party vir diereregte, ’n party wat die belange van bejaardes vooropstel en selfs ’n party wat op die regte van Turkse immigrante fokus.

 

Soos wat daar in België, Spanje en Griekeland deesdae gesukkel word om regeringskoalisies saam te stel, gaan Nederland waarskynlik ook toenemend dieselfde beleef. Burgers se frustrasie met die gevestigde politieke orde en die toenemende ondermyning van demokrasie deur ’n regerende Europese elite gaan tot ’n verdere fragmentering van die Nederlandse politieke aanleiding gee. Intussen gaan die nasionalistiese Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders waarskynlik eerste of tweede eindig. Die uitsluiting van hierdie party uit ’n koalisieregering sal die vertroue in die Nederlandse demokrasie eerder laat afneem. Massa-immigrasie, terrorisme, die burokrasie van die Europese Unie en Nederlandse identiteit in ’n globalistiese wêreld kan oor die volgende vier weke tot ’n baie interessante politieke stryd in Nederland aanleiding gee.

 

 

Nuuskommentaar : 20 Februarie 2017

Hoop ten spyte van nuwe vlaag plaasaanvalle

 

In die afgelope 17 dae was daar reeds 11 plaasaanvalle in Suid-Afrika. Tydens hierdie aanvalle is 11 mense vermoor. Die skokkendste hiervan was waarskynlik die grusame moord op twee egpare, Gert Smuts en sy vrou Paulina, albei in hul 70’s, en hul seun Louis en skoondogter Belinda, albei in hul 40’s, op die plaas Modderbult in Mpumalanga. Louis en Belinda se kinders het in hierdie aanval hul ouers én grootouers verloor.

Dan word berig ontvang van ʼn plaasaanval wat Dinsdagaand naby Hartbeespoort plaasgevind het, en waarvan die details nog nie bekend is nie.

ʼn Soektog na mediadekking wat aan hierdie elf plaasaanvalle gegee is, lewer nie veel op nie. Met die uitsondering van Maroela Media is daar net hier en daar en slegs oor die mees grusame plaasaanvalle en –moorde verslag gedoen deur digitale nuuswebwerwe en hul gedrukte eweknieë.

Dit wil blyk dat plaasaanvalle deesdae dieselfde status geniet as padongelukke – ʼn minimum lewensverlies of ʼn bepaalde graad van grusaamheid word vereis voor so ʼn aanval as nuuswaardig beskou word.

In 2016 het die waarnemende nasionale polisiekommissaris, luitenant-generaal Khomotso Phahlane, dit tydens ʼn mediakonferensie duidelik gestel dat plaasmoorde vanaf verlede jaar as prioriteitsmisdaad beskou sou word en die aandag sou kry wat dit verdien.

Met 11 aanvalle in twee weke wil dit egter lyk asof sommige media en sommige polisielede ewe min aandag en prioriteit aan plaasaanvalle en plaasmoorde gee.

Die resultate van ʼn navorsingstudie wat Maroela Media in 2016 gedoen het om Afrikaanssprekendes se moraal te probeer bepaal, beaam wat ons reeds weet: 99% van die respondente het saamgestem dat die land se regering korrup is; 80% het aangedui dat hulle en hul geliefdes nie veilig voel in die land nie, en 77% het min of geen hoop gehad dat die land se ekonomie en finansies reggeruk kan word. Van almal wat die vraelyste voltooi het, het 84% gesê dat hulle baie meer angstig is as ʼn paar jaar gelede en 90% het aangedui dat hulle nie dink hulle kinders het ʼn toekoms in SA nie. ʼn Mens kan hierdie persentasies afspeel teen plaasaanvalsyfers, wat maar een van die faktore is wat tot gevolg het dat mense onveilig voel en angs ervaar.

Maar uit die navorsing wat gedoen is, is daar ook enkele ligstraaltjies wat ʼn mens gerusstel dat Afrikaanssprekendes nie heeltemal hopeloos geword het en moed opgegee het nie.

70% van die respondente het aangedui dat hulle voel hulle kan private produk- en diensleweringsinstansies vertrou. 67% van die respondente het gesê hulle stem tot ʼn groot mate of volkome saam dat hulle die vrugte daarvan sal pluk as hulle hard werk, en 72% het gesê hulle glo hul toekoms is in hul eie hande, ten spyte van omstandighede in die land. 91% het aangedui dat hulle Afrikaanssprekend is, en trots is daarop. Gevra oor hoe hulle hul eie identiteit sien, het die grootste persentasie geantwoord dat hulle hulself in die eerste plek sien as Christene, en eers daarna as Afrikaans, Suid-Afrikaners of Afrikaners.

Ons moet bly vertrou dat Afrikaanssprekendes, ten spyte van terugslae en aanslae, nuwe hoop sal kry in hul identiteit as Christene en in hul karakter as hardwerkende landsburgers wat hul toekoms in hul eie hande neem.

 

 

Nuuskommentaar : 21 Februarie 2017

Verstaan vandag die waarde van taal

 

Vandag is Internasionale Moedertaaldag. Die toekoms van die wêreld se taalskatkis is egter donker met sowat 2400 van die bestaande 2700 tale waarvan die voortbestaan ernstig bedreig word. Globalisme en die afbreek van grense lei toenemend tot die redusering van taal tot ’n ekonomiese faktor waar groot tale wat oor grense heen gepraat en verstaan word vernietigende gevolge vir kleiner en veral streeksgebonde tale het.

 

Die kulturele waarde van taal gaan toenemend verlore in ’n wêreld waar die materiële oor die kulturele heers. Vir dekades het filosowe in die rasionele empiriese tradisie beweer dat taal slegs ’n middel is om inligting te kommunikeer.

 

Die Kanadese filosoof en skrywer, Charles Taylor, beskryf egter in sy nuwe boek, The Language Animal, dat die rol wat taal speel om die gedagtes wat dit oordra ook te help vorm, vir te lank onderskat is. Die manier waarop taal deur artistieke uitdrukking, stemtoon, gebare, metafore en klemverskille die inligting wat dit oordra, beïnvloed, maak taal meer as net ’n middel van kommunikasie.

 

Die Amerikaanse skrywer, John Ciardi, wat reeds in 1986 oorlede is en wie bekendheid vir sy vertaling van die werk van Dante verwerf het, het voor sy dood reeds gesê dat vertalings uit een taal na ’n ander verkeerd is omdat vertalings eintlik uit een kultuur na ’n ander plaasvind. Volgens Ciardi was sy ervaring met vertalings uit Italiaans na Engels dat die mens eintlik meestal onbewus is van die wyse waarop sy woordkeuse deur ’n breër kulturele raamwerk beïnvloed word.

 

In 1930 het Benjamin Lee Whorf ontdek dat die Hopi-taal van ’n inheemse Amerikaanse stam geen merkers vir tyd het nie. Woorde soos ‘later’, ‘voor’ en ‘na’ bestaan nie in die taal nie en daar is ook geen verlede- of toekomstige tyd in die Hopi-taal nie. Een van die gevolgtrekkings van Whorf se studie is dat die Hopi-mense ’n totaal ander begrip en belewenis van tyd gehad het.

 

Nog ’n meer bekende voorbeeld van die kulturele uniekheid van tale is die feit dat sommige tale van volkere in Alaska en die noorde van Kanada tussen 50 en 70 woorde vir ys het. Deur ’n artikel oor ys uit byvoorbeeld die Inuit-taal na Engels te vertaal, lei tot ’n noodgedwonge verlies aan kulturele inhoud. In Russies is daar geen woord vir ‘blou’ nie, maar wel woorde vir ‘ligblou’ en donkerblou’.

 

Taylor bevind in sy boek dat die mens deur taal homself inlig, die inligting op verskillende maniere verwerk en interpreteer en dan dit uiteindelik oordra of kommunikeer. Die betekenis wat ’n individu aan inligting gee, word beïnvloed deur die woorde, klemverskille en ander kulturele merkers in daardie persoon se gebruik van sy taal.

 

Wanneer ons dus vandag op Internasionale Moedertaaldag die vraagstuk oor die toekoms van die wêreld se taalskatkis probeer in oënskou neem, is dit belangrik om die waarde van taal vêrder as net die algemene persepsie van ‘’n kommunikasiemedia te neem.

 

Vir ’n taal soos Afrikaans wat tot ’n streek en een of twee kultuurgroepe beperk is, sal sy voortbestaan afhang van ons vermoë om verby die aanhang van globalisme uit koue ekonomiese oortuigings, te tree.

 

 

Nuuskommentaar : 22 Februarie 2017

BTW betrek almal in die land

 

Dit gons al geruime tyd oor die landsbegroting wat vanaand deur Minister Pravin Gordhan gelewer word. Hy verkeer onder enorme druk om staatskuld te verminder en die regering se belasting-inkomste te vergroot. Die Suid-Afrikaanse belastingbetaler is nie baie geneë oor die voorspelling dat die betroubare middelinkomste-groep al weer moet opdok vir die regering se oordadigheid en/of armoede nie. Die land se superrykes is ook nie te vinde vir ‘n spesiale welvaartbelasting om die boeke te laat klop nie. Daarom is verskeie finansiële ontleders dit eens dat ‘n twee-persent verhoging in BTW – Belasting op Toegevoegde Waarde – die ideale oplossing is om die land se oortrokke rekening te verlig. Die ANC is gekant teen die voorstel want dit is kort voor sy leierskapskonferensie en die volgende algemene verkiesing wat uiteindelik sal bepaal  wie die land oor die volgende paar jaar gaan lei. Vakbonde is ook glad nie ten gunste van verhoogde BTW nie, hulle dink dit sal werkers en diegene sonder werk net nog verder benadeel.  ‘n Paar onduidelikhede moet in dié verband opgeklaar word. Baie produkte – veral stapelvoedsels – was nog alyd vrygestel van BTW. Daarby bied die Staat gereeld hulppakkette in die vorm van voedsel aan die armstes van die armes. Nóg konsessies kan bygevoeg word.  Gewone belastingbetalers sal ‘n twee-persent verhoging in BTW kan bekostig.  Hulle het ook nog altyd die keuse om van sekere produkte en dienste af te sien as hulle nie regtig meer wil betaal nie. Die groot voordeel is dat almal in die land met verhoogde BTW betrek word. Die staat se probleme word dus nie net deur sekere groepe en groepies gedra nie. – almal maak ‘n bydrae – of hulle nou ryk, arm, swart of wit is. BTW is dus inklusief en transaksie-gedrewe en sal beslis die belasting-gaping verklein en die Staat ‘n bykomende inkomste van 30-miljard rand besorg. Dit was nog altyd ‘n ongesonde beginsel om superbelasting  te hef. Mense in dié kategorie dra al reeds die las of beskik oor strukture om die bykomende verhoging te systap.  Die Verenigde Koninkryk en Amerika het bevind dat ‘n verlaging in korporatiewe belasting juis tot verbeterde groei en wekskepping lei. Ongelukkig is Suid-Afrika se fiskale nood te groot om langtermyn te dink. Opposisiegroepe onder leiding van die DA gaan ná die begroting vra dat ‘n omvattende bestedings-hersiening gehou word om uitgawes oor die volgende twee boekjare te herpriotiseer.  Australie, Kanada en Brittanje doen dit al jarelank. Dit stel die regering in staat om vir toekomstige voorkeur-uitgawes te beplan. Dit kan dalk net daartoe lei dat minder dienslewerings-betogings en stakings in Suid-Afrika plaasvind.  Die bestedings-hersiening moet in samewerking met die Tesourie, die nasionale, provinsiale en munisipale regerings gedoen word. Geld wat op dié manier bespaar word, kan vir werkskepping, infrastruktuur en nóg fiskale dissipline gebruik word.

 

 

Nuuskommentaar : 23 Februarie 2017

Demokrasie deur Regspraak

 

Suid-Afrika is op binneaarse voeding. Die daaglikse stapelvoedsel wat ʼn staat nodig het om te oorleef, die brood en botter van ʼn werkende demokrasie, is die land en sy mense ontneem.

In die plek daarvan lewe ons in ʼn oorgereguleerde bestel wat deur ʼn warboel van wette en subartikels, soos geïnterpreteer deur die land se howe, die daaglikse werking van die staat reguleer.

Dit het ʼn vaste patroon begin word.

Eers word die staatsrede omver gewerp, dan tree die veiligheidsmagte buite jurisdiksie op parlementêre grond op en dan word die grondwetlikheid van die proses deur een of ander opposisieparty in die hof getoets.

Uitspraak word gelewer en reëls word neergelê – net om tydens volgende jaar se staatsrede deur die Speaker geminag te word. Die gevolg? Die howe word van vooraf genader en die hele proses word ʼn karousel van geregtelike rompslomp.

In die jongste bedryf van die makabere teater, gaan die leier van die EFF, Julius Malema hom opnuut wend tot die grondwethof om pligte wat deur die land se parlement nagekom moes, word oor te neem.

Nie alleen word die proses om die parlementêre reëls te verander weereens na die howe geneem nie, die plig van die parlement om in terme van ʼn opdrag van die grondwethof op te tree, word nogmaals getoets.

Die EFF wil hê dat die hof die parlement moet verplig om pres. Jacob Zuma te dissiplineer, nadat laasgenoemde ingevolge ʼn vroeëre uitspraak deur dieselfde hof aangedui het, dat hy sy plig as staatshoof in terme van die grondwet versuim het. Die hof het bevind dat Zuma nie die grondwet gehandhaaf, verdedig en gerespekteer het nie.

Regskenners is van mening dat die EFF se aansoek nie suksesvol gaan wees nie.

Die direkteur van die Sentrum vir Grondwetlike Regte, Phephelaphi Dube, sê indien die grondwethof uitspraak in die Zuma-aangeleentheid lewer, ʼn gevaarlike presedent geskep sal word. Dit sal die skeiding van magte tussen die wetgewende gesag, uitvoerende gesag en die regbank laat vervaag. Dit beteken dat as die hof die parlement se werk doen, die parlement die hof se werk sal kan begin doen.

En dít wil ons nie hê nie.

Nog ʼn voorbeeld van die oorregulering van die samelewing is die voorgestelde Wetsontwerp op die Voorkoming en Bestryding van Haatmisdade. Kenners is dit eens dat dié wet net so min voordeel vir harmonieuse rasseverhoudinge in die land gaan inhou, as wat die doodstraf as afskrikmiddel vir moord dien.

Dié wet is net nog ʼn stok in die hande van ʼn bang regering.

Soos by talle vorige geleenthede is die konsepwet nie goed deurdink nie en dit blyk nou byvoorbeeld dat die domini wat teen selfde-geslag huwelike predik, maklik vir 10 jaar agter die tralies kan gaan sit.

Dit is te verstane dat die ANC bang is. Die party is besig om stadig maar seker in duie te stort.

ʼn Regering deur die howe is ongesond, maar tans is dit die land se enigste redding. Laat ons maar net hoop dit bly so en dat geregtigheid in die lang duur sal seëvier.

 

Nuuskommentaar : 24 Februarie 2017

Terugslag vir demokrasie tref Afrika in die hart

 

Die Demokratiese Republiek van die Kongo, of ook bekend as die DRK, het pas aangekondig dat die land nie die beloofde verkiesings aan die einde van die jaar gaan hou nie. Dit sou te duur wees, en aangesien veral die koperprys gedaal het, het die land nie sy verwagte inkomste gehaal nie.

Die probleem is egter groter as net ’n verkiesing wat nie gehou word nie. P

res. Joseph Kabila se tweede, en laaste termyn, het reeds einde verlede jaar verstryk. ’n Verkiesing is egter nie gehou nie, omdat volgens die regering, die land nie reg was daarvoor nie.

Dié besluit het tot onluste gelei waartydens minstens vyftig mense dood is. Met die tussenkoms van veral kerkleiers het die regering en opposisieleiers tot ’n ooreenkoms gekom dat Kabila tot Desember aan bewind sal bly, maar dat hy nie in die verkiesing wat dan gehou word, herkiesbaar sal wees nie.

Onderhandelings oor ’n tussentydse regering wat ook lede van die opposisie sal insluit, het egter hierna doodgeloop.

Min mense wat die Kongolese tradisie ken waar die presidente hulself ten koste van die land verryk, het verwag dat Kabila sonder ’n paar maneuvers die aftog as president sal blaas. Opstande, afskeidings, burgeroorlog en sluipmoord is veel meer volgens die Kongolese “tradisie.” Kabila se pa, Laurent Kabila, wat die jarelange diktator Mobutu Sese Seko verjaag het, is self in ’n sluipmoord  dood.  Joseph het self twee verkiesings oorleef, maar toe die grondwet sy verdere presidentskap kelder, word die grondwet eenvoudig onder die mat ingevee.

Bloomberg het in Desember  verlede jaar die sluier effens gelig oor die omvang van die rykdom wat die Kabila-familie versamel het. Hulle besit of beheer onder meer 120 firmas, beheer mineraleregte op onder meer ’n groot diamantveld, en hierdie invloed strek oor die hele land. Presiese syfers is moeilik om te bekom, maar een firma se opbrengs oor vier jaar het 350 miljoen dollar beloop.

In Mei 2014 het die City Press berig dat pres. Jacob Zuma se broerskind, Khulubuse Zuma, twee olievelde in die DRK ter waarde van 100 miljard dollar bekom het. Dit het glo deur die bemiddeling van die president self geskied. Na berig word het Kabila, wat die oordrag per dekreet laat geskied het, bepaal dat Suid-Afrika, die ANC en selfs die Zuma-familie baat daarby moet vind.

Dit is nie baie bemoedigend vir die demokrasie en die grondwet in Suid-Afrika as Zuma ongeveer heeltemal passief is oor wat Kabila met die DRK aanvang nie. In Wes-Afrika het Nigerië en ander moondhede gou ingegryp toe die sittende presidente in eers Senegal, en toe Gambië, die verkiesings verloor het maar aan die mag bly klou het. Laurent Gbakbo, die afgesette Senegalese leier, word nou deur die Internasionale Strafhof verhoor.

Suid-Afrika se rol as streekmoondheid word so ontplooi dat Robert Mugabe al jare lank ’n skrikbewind in Zimbabwe kan voer, en dat die verkiesings wat te midde van streng perssensuur plaas, op ’n streep vry en regverdig verklaar word. Dit boesem nie baie vertroue in oor wat op eie bodem kan gebeur nie.

 

 

 

Nuuskommentaar: 27 Februarie 2017

Onthou Majuba!

 

Die Britse weermag het die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gegaan. Diè kreet het sy ontstaan in die laaste slag van die Eerste Vryheidsoorlog toe die Boere die Engelse oorwin het en die vryheid van die Boererepublieke herstel is. Vandag onthou ons steeds Majuba. Die afgelope naweek het honderde Afrikaners die slag by die Majubaberg herdenk en op verskeie plekke, soos Orania, word dit as `n vakansiedag herdenk.

In vandag se tyd met sy gejaag is dit baie maklik om verwyder te raak van ons erfenis. Op Geloftedag staan ons skielik stil en herdenk die oorwinning tydens die Slag van Bloedrivier. Dié dag val darem aan die begin van die Desembervakansie. Maar Majubadag, Van Riebeeck-dag en selfs Hemelvaartsdag gaan ongesiens verby. Toe die vakansiedae destyds afgeskaf en vervang is met Vroue-, Jeug- en Werkersdag was daar verskeie Afrikaners wat gesê het dat hulle steeds sal vasklou aan die oorspronklike erfenisdae. Met die verloop van tyd het dit egter al moeiliker geraak en was dit maar te gerieflik om op die nuwe vakansiedae langnaweek te hou.

Om jou kultuur te herdenk verg egter nie ‘n vakansiedag nie. Jy hoef nie die dag van die werk af te kry om die heldedade van Stephanus Roos en ander manskappe te herdenk nie. Dit is veel belangriker dat die verhale lewendig gehou word, dat dit aan die jonger geslag oorvertel en dat die vieringe wat wel steeds gereël word ondersteuning geniet.

Toe die Britte die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gaan het hulle `n motivering in daardie woorde gevind. Dit het hulle aan `n vorige nederlaag herhinner en hulle laat besef dat hulle nie te vol selfvertroue moet wees nie. Dit het hulle daarop gewys dat hulle kwesbaar is.

Die vraag is wat ons, vandag in 2017, ‘onthou’. Waaraan klou ons vas en watter leuse dien vir ons as motivering? Vandag, waar die Afrikaner as `n minderheid moet veg vir sy eie oorlewing, die van sy taal en die van sy kultuur is daar een baie gepaste slagspreuk. Vandag, met die onsekerheid en uitdagings wat ons moet trotseer is daar wel twee woorde wat as inspirasie kan dien. In 2017 waar ons eie alternatiewe moet skep en eienaarskap moet neem van ons toekoms is daardie selfde slagspreuk wat die Britte aan hulle nederheid herhinner het ook op ons van toepassing. Daarom kan ons vandag wanneer ons op ons kwesbaarste voel stil raak, terugdink aan die heldedade van die Eerste Vryheidsoorlog en saggies prewel: “Onthou Majuba!”

 

 

 

Nuuskommentaar : 28 Februarie 2017

Hoe naïef wil mense wees?

 

Die ANC het van die begin van die jaar af dit duidelik gestel dat hy sy planne vir ‘n radikale, selfs revolusionêre, ekonomiese transformasie in werking gaan stel.

 

Nie net president Jacob Zuma het daarvan melding gemaak nie, maar ook die minister van Grondhervorming en die adjunkminister van die Staatsdiens, het tydens amptelike toesprake namens die ANC, verwys daarna dat wetgewing, wat die Grondwet kan insluit, aangepas moet word deur hulle ANC-meerderheid te gebruik om grondonteiening sonder vergoeding moontlik te maak. Gerusstellende praatjies dat die ANC geen tweederde meerderheid het om die Grondwet te verander nie, moet helaas verwerp word. As dit oor grond gaan, sal die ANC die steun van die EFF kry, terwyl dit nie seker is dat die IVP en van die ander partye hierdie Grondwetlike verandering sal teenstaan nie.

 

Ook in minister Pravin Gordhan se begrotingsrede, het hy die klimaat geskep vir die radikale ekonomiese transformasie, wat op niks anders neerkom as dat die sogenaamde voorheen bevoordeelde witmense van apartheid nou moet begin bloei ten gunste van die sogenaamde agtergeblewenes, wat hulleself in meer as twintig jaar en met behulp van wetgewing tot hulle voordeel, nog nie noemenswaardig kon vorder nie.

 

Die ANC is dus vasbeslote om radikale verandering deur te voer, wat waarskynlik hoofsaaklik sal geskied ten koste van witmense.

 

Wat egter verstommend is, is die feit dat soveel mense gewoon nie wil glo dat die ANC gaan doen wat hulle sê nie. Twee onlangse meningsopnames op die webblad van Landbou.com bewys dit. In die twee min of meer gelyksoortige vrae, waarvan die laaste lui: Het die Regering erns met die implementering van “radikale sosio-ekonomiese transformasie”? het respondente byna dieselfde oorweldigende mening van tussen 70 en 80 persent gehuldig dat die regering dit nie kan, wil of sal doen nie.

 

Die geskiedenis tot dusver het al geleer dat die ANC alles doen wat hy aanvanklik in sy Freedom Charter van 1953 gestel het. Hy hoef dit nie vandag of more te doen nie. Volgende week of volgende jaar is ook goed, want die ANC het die tydsfaktor aan sy kant.

 

Daarbenewens het die regering reeds begin om boere wat wil uitvoer, se aansoeke om uitvoerpermitte te koppel aan die mate waarin hulle hulleself af verkoop het aan swart ekonomiese bemagtiging. As ‘n boer nie ge”BEE” is nie, sal hy nie kan uitvoer nie. Netso sal boere sonder ‘n SEB-gradering nie weer in aanmerking kan kom vir ‘n waterregistrasie nie. Die regering begin dus om sy beleid van diskriminasie te ondersteun deur afpersing ten opsigte van noodsaaklikhede vir boere. Wat die stomme regering egter nie besef nie, is dat die land skade ly as daar geen buitelandse valuta verdien word nie as gevolg van te min uitvoere, en nie net die betrokke boer nie. Hoe kort moet kortsigtigheid nie nog word nie?

 

Daar kan aanvaar word dat die ANC al sy beleidsdokumente en –uitsprake gaan nakom. Daarom is dit so eenvoudig dom om enigsins daarby betrokke te raak, of dit te ondersteun, al is dit gekwalifiseerd. Die ANC-bewind het al oor twee dekades geleer om mense en instansies in te suig in sy denke sodra daar ‘n beginselondersteuning is.

 

Ons moet wakker word, en vinnig ook, en ons eie agenda begin bepaal in plaas daarvan om die ANC se agenda reaksionêr te volg.