Nuut opgedateerde - Gratis Slimfoon Applikasie  
20:23:53 ---Day: 1
Jaco Versfeld Aand: 17:00 – 22:00
LUISTER AANLYN:  
 
DSTV Radio Kanaal:887  

Nuuskommentaar

NUUSKOMMENTAAR: 16 NOVEMBER 2018

Staan Brexit ’n kans?

Die Europese Unie word gereeld gesien as die enigste werklike konfederasie wat vandag bestaan, maar selfs dan word daarna as ’n hebriede-stelsel verwys. Kan aanvaar word dat die geweldige gestoei om Brittanje los van die EU te maak, daarop dui dat ’n konfederasie nie bestaansreg het nie?

’n Belangrike mylpaal is bereik toe die Britse kabinet na 17 maande se taai onderhandelinge sy steun agter premier Theresa May ingewerp het nadat sy ’n voorlopige ooreenkoms met die EU beding het. Verskeie van haar kabinetslede het egter bedank, en dit lyk of die parlement ’n heel nuwe slagveld kan oplewer.

Verskeie oorgangsmaatreëls geld. Stellig die mees omstrede is dat Brittanje voorlopig as deel van die tolunie aanbly. Bexit-teenstanders blaas blou moord en sê dit maak van Brittanje ’n vasalstaat van die EU. Daar is lank kopgekrap oor hoe Brexit die grens tussen Noord-Ierland en Ierland gaan hanteer. Na die Ierse vrede werklikheid geword het, het die grens omtrent nog net op kaarte bestaan, en verskeie groot ondernemings se belange is weerskante van dié grense gevestig om voordeel te trek uit die feit dat die grens nie werklik meer skeiding bring nie.

Maar Ierland bly deel van die EU, en Noord-Ierland volg Brittanje se Brexit, Veral Frankryk was bekommerd dat konkurente van sy eie groot ondernemings die grensposisie in Ierland sou benut om goedere sonder doeane-tussenkoms van buite die EU na binne die EU te verskuif, en so die Franse minder mededingend sou maak.

Die voorlopige ooreenkoms is so dik soos ’n man se vuis en 585 bladsye dik, en dit bevat 185 ooreenkomste soos kernsamewerking, en die regte van Europeërs wat in Brittanje woon, en omgekeerd.

Verskeie oorgangsperiodes is ingebou, en as die oorgangstydperk wat sal strek vanaf Brittanje se uittrede op 28 Maart volgende jaar tot die verstryking van 22 maande daarna, kan nog ’n jaar se oorgangsperiode ingebou word.

Die taai onderhandelings is vergelyk met onderhandelings tussen ’n klip en ’n spons.

Die voorlopige ooreenkoms is met versigtige optimisme begroet. Vrees vir die sogenaamde Cameron-sindroom beteken egter dat die kantoordeure steeds oopstaan van die spanne wat werk aan die implikasies van ’n sogenaamde “no deal” en ’n “harde Brexit.” Daar is veral vrae of May daarin sal slaag om die ooreenkoms aan die Britse parlement te verkoop.

Sedert die Brexit-referendum het steun vir Brexit by tye afgeneem, en dan weer toegeneem. In dié stadium word beraam dat 51 persent van die Britse kiesers gekant is teen Brexit, maar daardie skippie het skynbaar reeds onderdeur die finaliteitsbrug gevaar.

Wanneer Brittanje volgende Maart uit die EU tree, begin die volgende fase van harde en lang onderhandelinge. Daar moet byvoorbeeld ’n handels- en samewerkingsakkoord uitgetimmer word.

In die oorhoofse debat het die woorde-oorlog oor globalisering al dan nie moes terugstaan. Ander krake in die eenheid van die EU staan nou so ver terug dat kanselier Angela Merkel van Duitsland haar ten gunste van ’n egte Europese weermag uitgespreek het.

Niemand het nog die ideologiese oorlog hieroor gewen of verloor nie.

NUUSKOMMENTAAR: 15 NOVEMBER 2018

Die harde werklikhede

 

Die geskiedenis is vol voorbeelde van regerings wat lande deur hul onwerkbare politieke idees in plaas van deur harde werklikhede probeer regeer. Die wrakke van daardie mislukkings lê regoor die aardbol besaai. Dink maar aan historiese nagmerries soos die kommunistiese Oosblok, hiperinflasie in talle Suid-Amerikaanse lande, die gruwels in Asiatiese landse soos Kambodja en Noord-Korea, en die harseer verhale van Afrika na onafhanklikheid. Selfs die Europese geskiedenis staan in die teken van ‘n moeisame leerproses en talle mislukkings wat by tye op bloedige oorloë uitgeloop het.

 

Die enkele grootste faktor wat al hierdie mislukkings in gemeen het, was regerings wat met onwerkbare ideologiese bloudrukke téén die werklikhede probeer stry het, in plaas daarvan om hulle deur feite te laat lei. Hel op aarde is in die praktyk veroorsaak deur ideoloë wat “hemel op aarde” wou skep. Dink maar net waartoe kommunistiese beloftes van ’n “werkersparadys” gelei het oral waar daar gepoog is om dit ten uitvoer te bring.

 

In Suid-Afrika het daar na 1994 ook gaandeweg ’n groeiende gaping ontstaan tussen die werklikheid en die regering se ideologiese bloudruk vir die land. Terwyl dit regerings se taak is om die bestaande werklikhede met werkbare resepte te verbeter, wou hulle die werklikheid heeltemal omskep deur die ideologiese bloudruk van transformasie.

 

Dit het in die praktyk gou duidelik geword dat “transformasie” net ’n sameflansing was van die uitgediende en mislukte rassesosialistiese resepte van die Koue Oorlog-era en post-koloniale Afrika-regerings. ’n Teleurgestelde land moes toekyk hoe staatsdepartemente, dorpe, openbare ondernemings, hospitale, en mettertyd bykans die hele staatsdiens, onder die gewig van wanbestuur en korrupsie begin verbrokkel.

 

Maar dit het die regering nie afgeskrik nie. Hulle wou teen wil en dank hulle transformasie bloudruk op die privaat sektor afdwing, met wette, beleid, transformasiehandveste en regeringsdruk. Tydens die Zuma-bewind is dit veel verder gevoer en groot dele van die staat is gekaap en gekriminaliseer deur ’n magskliek wat hulself ten koste van die land en al sy mense wou verryk.

 

Die harde werklikheid het die regering egter vinnig ingehaal, en die gevolge van die onwerkbare transformasie-ideologie het gou duidelik geword. Daar het ’n gapende afgrond ontstaan tussen die regering se onwerklike bloudrukke en die gevolglike werklikhede soos misdaad, werkloosheid, armoede en die lyding van miljoene mense.

Die vuurtoets van enige regering se werklikheidsbegrip word uitgedruk in koue syfers soos ekonomiese groei, misdaadstatistieke, aantal werkloses, ouditverslae van die Ouditeur- Generaal en die swak prestasie van die openbare skoolstelsel. Daarby spreek die beleggingsgemeenskap se “beleggingstaking” en internasionale graderingsagentskappe se verslae ’n verdoemende oordeel uit oor die regering se omgang met die werklikheid.

 

President Cyril Ramaphosa het intussen ook agtergekom dat sterk uitsprake oor sake soos Onteiening sonder Vergoeding miskien groot applous op ’n ANC-Kongres uitlok, maar tot groot weerstand in die regte wêreld lei.

 

Die tekens is daar dat die regerende elite stadigaan besef dat hulle ook nie die werklikhede kan ontsnap nie. Geen regering kan slaag as werklikhede soos Eiendomsreg, die Oppergesag van die Reg, die vereistes van beleggers, skoon regering en goeie landsbestuur nie in ag geneem word nie.

NUUSKOMMENTAAR: 14 NOVEMBER 2018

Die kuns van die moontlike

Die parlementere debat oor onteiening sonder vergoeding staan nou einde se kant toe, met die politieke partye se meningsverskille daaroor wat vandeesweek in die betrokke komitee afgesluit sal word en die verslag wat na verwagting voor die einde van die maand voor die Nasionale Vergadering en die Nasionale Raad van Provinsies sal dien.Dit is baie belangrik om ‘n oop gemoed te behou oor hierdie proses as ‘n uitlewing van die Suid-Afrikaanse demokrasie, en om nie afbrekend of sinies daarteenoor te word nie. Mens bemerk by baie Afrikaners ‘n negatiwiteit wat ten beste ongegrond en ten swakste voortydig is.

Die debat en proses is ‘n toetssteen en ‘n merksteen vir die unieke model genaamd Suid-Afrikaanse demokrasie. Dit het openbare deelname ingesluit waaruit dit duidelik geblyk het dat die oorgrote meerderheid Suid-Afrikaners wat mondelinge voorleggings oor onteiening van grond sonder vergoeding sterk ten gunste van ‘n verandering van die Grondwet was, en die meeste Suid-Afrikaners wat skriftelike voorleggings gedoen het, sterk daarteen.

Die meeste kundiges en organisasies was ook teen ‘n omvattende verandering aan die Grondwet.

Dis waar ons nou staan, en van hier af is strategiese denke baie belangrik. Sowel diegene wat sterk ten gunste van omvattende onteiening sonder vergoeding is (byvoorbeeld die EFF) as diegene wat dit bykans ten alle koste wil teenstaan (die DA, VF Plus, ACDP en Cope) moet slim eerder as lawaaierig wees.

Dit is duidelik dat die ANC op twee stoele sit wat hierdie kwessie betref. Dit moet ‘n bron van geleenthede wees, nie ‘n kans vir leedvermaak nie. Politieke partye kan of voluit munt probeer  slaan as stemwenner voor die volgende verkiesing, of die ware langtermynbelang van hul kiesers dien.

Albei gaan nie sommer gebeur nie.

Twee elemente van die ontknoping van hierdie kwessie moet dopgehou word, naamlik inhoud en proses.

Wat die inhoud betref, moet politieke partye nie allergies wees daarvoor om met mekaar saam te stem nie. Die intelligente en volwasse debateerder soek mos altyd raakpunte met sy/haar opponent ten einde by ‘n wedersyds aanvaarbare oplossing uit te kom. Opponente behort die ANC in hierdie dae fyn dop te hou om te sien of so ‘n geleentheid sigself voordoen, immer met die weliswaar onvoldoende definisie van die politiek as die kuns van die moontlike in gedagte.

Politieke opponente moet dus presies kyk na wat die ANC uiteindelik voorstel, en op grond daarvan ‘n deurdagte besluit neem in belang van hul ondersteuners in die lang termyn; nie hul eie loopbane in die kort termyn nie.

Wat proses betref, is dit diudelik dat die ANC in sy haas om ‘n grondwetwysiging van watter aard ook al teen die tyd van volgende jaar se verkiesing af te handel, besig is om al meer prosedurele foute te maak. Dit kan die ANC nog baie berou – en hulle leer ook werklik nie uit hul foute nie.

Maar so oplettend as wat opposisiepartye ook al in hierdie verband is, moet hulle ook hieroor strategies dink. Kyk eers na die inhoud van die ANC-voorstel voordat jy op grond van proses hof toe hardloop. Wat as jy slaag, en die nuwe proses baar ‘n hardvogtiger ANC-voorstel? Die strategiese doelwit om die beste moontlike uitkoms binne die kuns van die moontlike vir jou ondersteuners en die land te help verseker, moet die swaarste weeg.

Dit is ook nie gesond om politieke verskille heeltyd hof toe te sleep nie. Dit is ‘n legitieme strategie, maar as dit oordadig baie gebruik word, ondermyn dit sowel die strategie se doeltreffendheid as die statuur van die regbank.

Dit gaan fassinerend wees om te kyk hoe hierdie kwessie ontvou. Die geduld van Job en die wysheid van Salomo word van ons politici verlang. Kom ons kyk of hulle daarvoor opgewasse is.

NUUSKOMMENTAAR: 13 NOVEMBER 2018

Nie alle vorme van nasionalisme is bloot sleg nie

Die afgelope naweek is die een honderjarige herdenking van die einde van die Eerste Wêreldoorlog op ’n somber en gepaste wyse in die noorde van Frankryk herdenk. Honderd jaar na die uitbreek van die oorlog is daar onder historici steeds nie ’n duidelike konsensus oor die belangrikste rede waarom so ’n groot en vernietigende oorlog plaasgevind het nie.

 

Tydens die herdenkings het veral die Franse President, Emmanuel Macron en die Duitse bondskanselier, Angela Merkel teen die huidige opkoms van nasionalisme in verskeie lande regoor die wêreld gewaarsku.

 

Terwyl daar Sondag in Frankryk oor die einde van die Eerste Wêreldoorlog besin is, het meer as tweehonderd duisend mense in die Poolse hoofstad, Warskou aan ’n optog ter herdenking van een honderd jaar van Poolse onafhanklikheid, deelgeneem. Die liberale burgemeester van Warskou, Hanna Gronkiewicz-Waltz het verlede week die beplande optog, wat ook verlede jaar plaasgevind het, verbied, maar ’n hof het daarna toegelaat dat dit kon voortgaan.

 

Hoewel sommige ekstremistiese organisasies ook aan die optog deelgeneem het, kan die optog breedweg as ’n viering van Poolse onafhanklikheid beskou word. Die meeste deelnemers aan die optog is gewone, meestal konserwatiewe Pole met ’n goeie geheue vir die onderdrukking wat dié land se mense oor eeue heen gereeld ervaar het.

 

Tog het die hoofstroom Westerse media Sondag se optog, net soos verlede jaar, as ’n byeenkoms van verregse ekstremiste beskryf. Indien die teenwoordigheid van ’n groepie ekstremiste ’n enorme optog soos hierdie ekstremisties maak, skep dit werklik ’n uitdaging wanneer ’n mens die vraag probeer beantwoord oor wat nou juis ekstremisties is.

 

Die punt hier is natuurlik dat nasionalisme en ’n liefde vir die eie land deesdae, veral in Europa, as ekstreemregs beskou word. Die Europese Unie neem tans stappe teen Hongarye omdat dié land sy eie kultuur, geloof en grense probeer beskerm. Hongaarse nasionalisme word soos dié in Pole as gevaarlike ekstremisme afgemaak.

 

President Donald Trump se opmerking tydens ’n verkiesingsoptrede in Texas ’n paar weke gelede, dat hy homself as ’n nasionalis beskou, het dieselfde woede ontketen. Tog was Trump se optrede hieroor nog altyd konsekwent. Sy hele verkiesingsveldtog in 2016 is gevoer op die basis van “Maak Amerika weer groot” en die idee dat ’n regering eers na sy eie land se mense moet omsien voordat hy met oorloë en ander ingrepe in ander lande en volkere se sake betrokke raak.

 

Die probleem met die botsende standpunte is ’n fundamentele misverstaan van die geskiedenis. Dat nasionalisme ’n rol in die aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog gespeel het, is waar, maar dit is sekerlik nie die hoofrede nie. Dit was juis die behoefte na groter mag en inspraak in ander lande se sake en ’n enorme militêre opbou wat tot die Groot Oorlog aanleiding gegee het.

 

Nasionalisme het in die wêreld se geskiedenis al goeie en slegte baadjies gedra. Wanneer leiers hulle mense mobiliseer om teen ander lande en volkere op te tree, is dit gewoonlik sleg. Wanneer nasionalisme egter soos in Hongarye ’n sagte eie trots binne die aanvaarding van ’n groter werklikheid van ’n diverse kontinent en wêreld inneem, kan dit nie bloot as sleg en ekstreem afgemaak word nie. In Europa sal kiesers volgende jaar tydens die Europese Unie-verkiesing hieroor kan beslis.

NUUSKOMMENTAAR: 12 NOVEMBER 2018

Olof Palme spook weer

 Hoe lank nog gaan Olof Palme, eertydse eerste minister van Swede, nog by Suid-Afrikaners kom spook, meer as dertig jaar nadat hy in Stockholm op straat doodgeskiet is?

In ’n nuwe boek, wat reeds in onder meer Nederlands, Engels en Esties vertaal is, pak die ondersoekende joernalis, Jan Stocklassa, die skuld op ’n bekende Sweedse regse wat voorheen al twee keer vir ondervraging deur die polisie ingeneem is, en die destydse Suid-Afrikaanse regering.

Of te wel, apartheidsregering soos dit onvermydelik genoem word. Palme sou die fluitjie blaas oor ’n geheime wapentransaksie waarby Suid-Afrika betrokke was, en sou daarom moes sterf. Die regse, Jakob Thedelin, was ’n bekende Palme-hater, en sou in opdrag van die Suid-Afrikaanse regering optree.

Suid-Afrika word al jare vir sy betrokkenheid verdink.

Die destydse Suid-Afrikaanse regering was en is ’n maklike teiken vir beskuldigings dat vyande in die buiteland sogenaamd uitgehaal word. ’n Paar jaar tevore is Ruth First, vrou van Joe Slovo, deur ’n briefbom gedood. Craig Williamson, wat destyds ’n Suid-Afrikaanse agent was, het later voor die Waarheids- en Versoeningskommissie oor dié daad gebieg.

Twee jaar na Palme doodgeskiet is, is die ANC se verteenwoordiger in Parys, Frankryk, Dulcie September, ook gedood. Die vingers is dadelik na Suid-Afrika gewys. Ironies was sy glo ook besig om meer oor Suid-Afrika se wapentransaksies te wete te kom.

Suid-Afrika het ook verskeie ander aksies teen die ANC in die buiteland uitgevoer, onder meer in Lesotho, Mosambiek, Botswana en selfs in Londen. Elke keer in blou moord geskree oor die moorde wat die Suid-Afrikaanse regering sou gepleeg het. Dat dit die ANC, wat openlik terreur as metodiek vir sy gewapende stryd teen apartheid ingespan het en dik bevriend was met omtrent al wat ’n kommunistiese en gogga-land was, die teiken was wat buite die bereik van die Suid-Afrikaanse regstelsel opgetree het, en dus volkeregtelik wettige teikens was, is geïgnoreer.

’n Goeie voorbeeld is die VSA wat Osama bin Laden in Pakistan gewoon het, doodgeskiet het.

Suid-Afrika was egter strykdeur die vark in die verhaal.

Palme, hoewel ’n groot ANC-ondersteuner, was egter geen ANC-operateur nie, en as premier van Swede ook ’n liefling van die linkses van die wêreld. Boonop het Swede destyds ’n idilliese beeld gehad van ’n byna misdaadvrye en veilige land. Dié beeld is met sy moord erg versteur. Palme en sy vrou was na ’n bioskoopvertoning die aand op pad huis toe, en het sonder ’n enkele lyfwag geloop.

Sedertdien het sake baie versleg, en gewelddadige misdaad veral in Januarie vanjaar rekordvlakke bereik. Na berig word klop net Suid-Afrika nog vir Swede om die “titel” van verkragtings-hoofsetel van die wêreld.  En hoewel Suid-Afrika, aandadig aan die Palme-moord of nie, tog nie ’n aandeel in die uitrafeling van geweldsmisdaad het nie, is daar ’n onaangename assosiasie wat nie sommer gaan wyk nie.

Miskien is dit in almal se belang dat dié saak nou opgelos word sodat dit ook tot ruste kan kom.

NUUSKOMMENTAAR: 9 NOVEMBER 2018

Wanneer ooreenstemming nie moontlik is …

“Meeting of the minds” is ’n algemene term in die kontrakreg wat een van die noodsaaklike elemente beskryf wat teenwoordig moet wees vir ’n geldige kontrak om tot stand te kom. In Afrikaans word dit ook beskryf as wilsooreenstemming. Indien hierdie element nie teenwoordig is nie, kan daar nie sprake wees van ’n geldige ooreenkoms nie. Wat staan ons te doen in Suid-Afrika indien dit nie moontlik is om kollektiewe wilsooreenstemming te bereik oor die pad vorentoe nie? Wat hierdie saak nog verder bemoeilik is die feit dat ons in Suid-Afrika vir alle praktiese doeleindes te doen het met ’n een party staat waar minderheidsgroepe byna geen politieke invloed het oor besluite wat geneem word rakende sake wat hulle ten nouste raak nie.

In ’n onlangse gesprek met ’n vooraanstaande akademikus verbonde aan die Europese Sentrum vir Minderheidskwessies het dit weereens duidelik geword dat die antwoorde vir Suid-Afrika se probleme vanuit Suid-Afrika self sal moet kom. Tydens die gesprek is verskeie probleme wat Suid-Afrika oor die algemeen, maar spesifiek ook Afrikaners,  tans in die gesig staar bespreek. Daar is ondermeer gepraat oor korrupsie en diefstal wat hooggety vier, diskriminasie teen wit mense onder die dekmantel van regstellende aksie, die hunkering van Afrikaners om hulle taal en kultuur sonder enige staatsinmenging te kan bedryf en ook die wyse waarop minderhede se regte nie erken en beskerm word binne die huidige bestel nie. Telkens was die antwoorde wat geopper is deur die professor, met alle respek, eerder oplossings wat vanuit ’n Europese oogpunt sin maak, maar ongelukkig glad nie prakties uitvoerbaar is binne ’n Suid-Afrikaanse konteks nie.

Daar is tydens die gesprek uitgebrei oor die verskillende redes waarom die voorgestelde oplossings nie werkbaar is nie en verbasend genoeg was die professor se antwoord uiteindelik dat: “Sometimes, minds cannot meet.”

Dis alles goed en wel, maar opsigself bied dit nog steeds nie ’n oplossing vir Suid-Afrika se probleme en spesifiek Afrikaners nie.

Die enigste oplossing wat die professor uiteindelik kon voorstel was segregasie. Is dit moontlik dat ons alweer hier staan met oënskynlik net een oplossing voor ons en dit is segregasie? Afskeiding en aparte ontwikkeling? In effek, Apartheid van vooraf, maar anders. Is dit werklik die enigste oplossing wanneer heterogene nasies met veelvuldige tale en kulture wat in een land saam woon nie wilsooreenstemming kan bereik oor wesenlike kwessies nie?

Die fanatiese politieke dryf na nie-rassigheid, nasiebou, versoening en die opheffing van voorheen benadeelde persone is so allesomvattend en op die oog af verteenwoordigend van die meerderheid se siening dat die blote oppering van ’n begrip soos segregasie byna ondenkbaar is. Die feit bly egter staan dat die wyse waarop dinge op die oomblik in Suid-Afrika aangaan nie werk nie en veral nie vir Afrikaners nie.

Artikel 235 van die Grondwet wat aan enige gemeenskap wat ʼn gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel die reg op selfbeskikking gee binne die raamwerk van die reg, mag dalk ’n oplossing wees. Maar, hierdie reg sal slegs binne die bestaande raamwerk en met die goedkeuring of toestemming van die regering kan plaasvind. Dit bring ons van vooraf by die probleem oor wilsooreenstemming want as die betrokke partye, in hierdie geval Afrikaners en die staat, nie kan ooreenstem oor wat hierdie selfbeskikking sal behels nie, is dit ook nutteloos.

Is ons in ’n skaakmat situasie met geen uitkoms? Die tyd sal wel leer, maar dit gebeur dikwels dat kontrakte eers gesluit word nadat die ooreenkoms al in werking getree het. Dalk het die feit dat daar onder verskillende groepe nie wilsooreenstemming bereik kan word nie reeds veroorsaak dat daar ’n tipe segregasie of vorme van selfbeskikking in denkbeeldige terme plaasgevind het. Dit is ook moontlik dat hierdie denkbeeldige skeiding, al hoe meer in praktyk gaan realiseer en nie net onder Afrikaners nie, maar wel ook onder ander minderheidsgroepe soos byvoorbeeld die Zoeloe-nasie. Is dit ’n slegte ding dat daar skeiding mag kom tussen groepe wat in dieselfde land bly? Gaan dit veroorsaak dat daar meer konflik ontstaan as vantevore? Nie noodwendig nie, dalk miskien die teenoorgestelde.

Wat wel hier van belang is, is dat die Afrikaner alles in sy vermoë gedoen het om wel tot ’n vergelyk te kom met ander groepe in die land en selfs die staat, sonder enige noemenswaardige sukses. Die deur bly natuurlik oop en enige redelike kompromieë om verhoudinge te verbeter en te versterk sal verwelkom word, maar ons kan dit nie as vanselfsprekend aanvaar dat ons in Suid-Afrika ooit by ’n punt sal uitkom waar daar ware ooreenstemming gaan wees nie. As dit wel die geval is, waarmee behoort ons vandag besig te wees om hierdie toekomstige alternatief wat ons nodig het te bewerkstellig?