Nuuskommentaar: 25 Mei 2017

Die ruimte van God se liefde.

 

Tradisioneel vier Christene veertig dae na die eerste Paasdag die hemelvaart van Jesus Christus en vir sommige werklikheidsbeskouings word die hemelvaart ‘n verleentheid.

Die beeld van die hemel as ‘n salige en ewige rusplek, ‘n plek bo die wolke of ruimtes waarheen Christus soos ‘n ruimtereisiger vaar, word as onrealisities of oudmodies beskryf.

Sulke beskrywings, uitsprake en beelde kan egter baat deur nie op die hoe van Christus se hemelvaart te fokus nie, maar op die wat, op die betekenis van sy hemelvaart.

Hierdie betekenis word so bely: Ek glo…in Jesus Christus wat opgevaar het na die hemel en wat sit aan die regterhand van God…

In hierdie belydenis word die hemelvaart van Christus verbind aan sy almag, veral soos dit in die kruisiging en opstanding geopenbaar is.

Twee gedagtelyne vanuit die verbintenis dien tot troos en bevryding vir gelowiges.

Die eerste is dat die hemelvaart Christus se troonbestyging bekend maak.

Dit openbaar dat Hy mag het oor lewe en dood, oor die diepste misteries van menswees en dat Hy álle mag het: om te oordeel en genade te betoon, om te laat kwyn en weer te laat groei en die mens en die kosmos te stuur.

Dit beteken dat Christus nie onaktief terugsit nie, maar vanuit sy heilige ruimte sy kerk en skepping teen vyande en aanvalle verdedig en dit doen Hy met die mag waarmee die dood verslaan is.

Dit is in die tweede plek bevrydend, want die mens kan so weer mens word.  Die mens is nie God nie en Hy hoef nie God se werk oor te neem nie; die mens kan vertrou op God se mag: ‘n Mag van liefde soos in die kruisiging en opstanding gewys word.

Die hemelvaart waarsku juis teen die mens se dors om soos God te wees, deur alle mag na te streef; dit plaas die mag van God se liefde teenoor die mens se liefde vir mag.

Die mens se gedagtes en dade is behep met mag en hy span alles in om mag te kry.

Daagliks berig die radio, koerante en media platforms oor wie het die mag en wie gaan die mag verloor. Ure, maande en jare word gespandeer om te ontleed hoe mag gebruik en misbruik is en hierdie vrae fassineer die mens.

Politici smag na mag en geld;  en in ruimtes soos die kantoor, fabriek en selfs in huwelike word magspeletjies gespeel. Mense gebruik manipulering om mag oor ander mense te kry en die filosoof Nietze het sinies opgemerk dat mense nie vertrou moet word nie, want hulle is daarop uit om mag oor jou te  kry.

Daar is geen tekort aan die mens se vermoë om instrumente en middele van mag te kaap of te skep nie; ten spyte van die mens se onuitputlike dors na mag, bly dit verganklik.

Tereg het Napoleon Bonaparte opgemerk dat state se mag op vrees en dood gebaseer is en wanneer die state wissel word die vrees en dood net voortgesit. Wie is dan in wie se mag?

Wat die Bybel in die boek Daniël hiervan sê is tog kenniswaardig: Ten spyte van al die praatjies, kan die mens en magte net roem op wat hy vernietig, wat hy kan doodmaak; nie op wat hy kan skep of kan opwek nie.

Hierteenoor vier Christene die hemelvaart van Christus wat met al sy mag lewe uit die dood wek, die ruimte van God se liefde vir ons oopsluit en ons daar(in) dra.

 

 

Nuuskommentaar: 24 Mei 2017

Iran nie die groot sondebok in Midde-Ooste

 

Twee belangrike gebeure het die afgelope naweek in die Midde-Ooste plaasgevind. Saterdag is President Hassan Rouhani met ’n wegholoorwinning tot ’n tweede termyn van vier jaar as president van Iran verkies. Sondag het President Donald Trump in Riyadh in Saoedi-Arabië ‘n belangrike toespraak voor leiers van talle Moslemlande gelewer.

 

Een probleem van Amerikaanse buitelandse beleid is dat dié land nie maklik vergewe en vergeet nie. Die huidige obsessie oor Noord-Korea en voortdurende verdagmakery van Rusland is goeie voorbeelde daarvan. Sedert die revolusie in Iran in 1979, toe ’n Amerikaans-gesteunde monargie omvêrgewerp is, is Iran deel van die lysie van lande wat voortdurend deur Amerika beveg moet word.

 

Die verdelingslyn tussen Soenniete en Sjiiete in die Midde-Ooste word die afgelope jare toenemend deur die Amerikaners uitgebuit. Dit maak dus sin dat President Trump besluit het om sy groot Midde-Oosterse toespraak Sondag in die hartland van Soenni-Islam te gaan lewer.

 

Tydens die toespraak het Trump ook te velde getrek teen Iran en is die Irannese byna gelykgestel aan die Islamitiese Staat. Oor die afgelope paar jaar is die verhouding tussen Amerika en Saoedi-Arabië versterk met Amerikaanse wapenvervaardigers wat blink glimlag soos wat hulle wapens aan Saoedi-Arabië verkoop. Dit is immers ook hierdie wapens wat tot verwoesting in Yemen aanleiding gegee het en wat aan talle rebellegroepe in Sirië beskikbaar gestel is.

 

Die Amerikaanse oorloglustiges is sekerlik spyt daaroor dat die gematigde President Rouhani van Iran Saterdag herkies is. Die Amerikaners sou eerder wou sien dat sy meer ekstreme teenstander, Ebrahim Raisi, die verkiesing moes wen sodat hulle kon verklaar: Kyk daar, ons was reg oor Iran!

 

Die realiteit is egter dat Amerika soos met Noord-Korea en Rusland nie van hul uitgediende denke oor Iran kan ontsnap nie. Die feit dat 57% van Irannese kiesers Saterdag vir Rouhani gestem het, stuur ’n sterk boodskap dat ’n meerderheid van kiesers in Iran beter verhoudinge met die Weste wil handhaaf. Rouhani se veldtog is gebou op goeie verhoudinge met die Weste, beter internasionale handel en die regte van minderhede soos Christene. Klink dit nie soos die soort Midde-Oosterse leier wat die steun van die Weste verdien nie? Daar bestaan min rede om te dink dat Iran ’n bedreiging vir die Weste of selfs die res van die Midde-Ooste inhou.

 

Wat in Sirië en Yemen gebeur, is genoeg rede om te besef dat die Soenni’s van Saoedi-Arabië veel meer die sondebokke van die Midde-Ooste is. Onder die diktatorskap van Bashar al-Assad, gesteun deur Rusland en Iran, het minderhede soos Christene beskerming in Sirië geniet. Na die Soenni-gedrewe burgeroorlog is Sirië vandag aan flarde geskeur, is die meeste Christene uit die land verjaag en het ekstremistiese groepe ’n voet in die deur.

 

Amerikaanse beleid jeens Iran word grootliks gedryf deur die Amerikaanse wapenhandel met Saoedi-Arabië, bitterheid oor die Irannese Revolusie en Amerika se vrees vir die gesamentlike invloed van Rusland en Iran in Midde-Oosterse politiek.

 

Die Amerikaanse regering hou homself blind vir die finansiering wat talle terroristegroepe soos Al-Kaïda en die Islamitiese Staat uit Saoedi-Arabië ontvang. Westerse leiers wat ernstig is oor vrede in die Midde-Ooste en goeie verhouding tussen die Weste en Moslemlande sal eerder gematigdes in Iran moet ondersteun en met meer kritiese oë na Saoedi-Arabië moet kyk.

 

Nuuskomentaar: 23 Mei 2017

Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit

 

Eergister is Unesco se Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit in Suid-Afrika en baie ander lande gevier.

Suid-Afrika, as buitengewone heterogene land, sou op die oog af besonder toegerus wees om kulturele diversiteit te vier. Die grondwet maak immers vir elf amptelike tale voorsiening en dat ook ander inheemse tale soos die KoiSan-tale spesiale beskerming geniet. Benewens Pansat is daar nog ’n grondwetlike liggaam wat na die belange van diversiteit moet omsien, naamlik die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die regte van Taal-, godsdiens, en kultuurgemeenskappe. Suid-Afrika het ook verskeie internasionale verdrae onderteken en geratifiseer wat byvoorbeeld kwotastelsels verbied, en ’n sonsondergangsklousule vir regstellende aksie vereis.

Maar waar is hierdie land, Utopia? Want Suid-Afrika is dit nie.

In dié stadium veg Solidariteit en AfriForum in die howe oor universiteite wat onder die gehawende vyeblaar van die bevordering van meertaligheid, Afrikaans uitfaseer. Die Suid-Afrikaanse Ruimte-agentskap het Afrikaans as een van sy amptelike talle laat vaar, en Sepedi en isiZoeloe in die plek daarvan ingevoer, terwyl Afrikaans die enigste Afrikataal met ’n ruimte-woordeboek is.

Die president en sy kornuite raak-raak gereeld aan haatspraak in hul woordestryd teen blankes. In die proses word die Afrikaner as kulturele entiteit heeltemal van sy kulturele onderbou gestroop, en in die proses van sy volkeregtelike regte beroof.

Uit mediaberigte wil dit voorkom of die tyd toe die Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit hoofsaaklik gevier is deur byeenkomste waar verskillende kulture iets tradisioneels met die ander kom deel het, nou in onguns begin verval. ’n Groepie wat die riel dans dat die stowwe staan, ’n paar volkspeledansers, en ’n myn of twee se gumboot-dansers doen net nie meer die ding nie. Die beleefde handeklap by die hoë gaste kompenseer eenvoudig nie daarvoor dat die betrokke kulture die volgende dag weer die skyf van aanvalle en allerlei vorme van diskriminasie is nie.

Dit beteken nie dat diegene wat aan sulke byeenkomste wil deelneem of bloot wil bywoon, dit nie moet doen nie. Solank besef moet word dat taal-, godsdiens- en kultuurgemeenskappe meer regte het as net die taal-, godsdiens en kultuurregte. En juis daarom is dit so hartseer dat die howe ter wille van byvoorbeeld taalregte opgesoek moet word – en dit skynbaar sonder ’n gewaarborgde gunstige uitkoms.

Dit is skreiend dat die Afrikaner knaend by politici moet hoor dat hulle eintlik vreemdelinge, of besoekers, aan die land is. Hulle moet in hul spoor trap, aldus die EFF se leier, Julius Malema.

Juis omdat die Afrikaner sy kulturele erfenis koester – en daardeur inhoud gee aan Unesco se viering van Kulturele Diversiteit. Dit is tyd dat Unesco en ander internasionale liggame objektief kyk na hoe die Suid-Afrikaanse regering mooi doelwitte ondermyn. Unesco en ander moet kennis van die dokumentasie wat Solidariteit met bewyse aan VN-liggame voorsien. Die Suid-Afrikaanse regering wat sy eie reëls maak wat teen internasionale norme indruis is ’n bespotting van mooi ideale.

Want so kan dit nie aangaan en ’n volk gestraf word wat die regte ding probeer doen nie.

 

Nuuskommentaar: 22 Mei 2017

Tegnologie vereis nuwe menseregte

 

Nuwe tegnologie hou vir die mens verskeie voordele in, maar terselfdertyd loop die mens gevaar om ten dele van sy mensheid gestroop te word – en daarom moet twee menseregte tot die bestaandes  toegevoeg word.

So stel die Rathenau Instituut in ’n verslag voor. Hoewel dié verslag op Europese menseregte gemik is, geld van die argumente ook hier en verdien aandag.

Drie aspekte word gelys wat voordele sowel as bedreigings kan inhou, naamlik robotte, kunsmatige intelligensie, en wat genoem word, die internet van dinge.

Die voorgestelde nuwe regte werp terselfdertyd lig op wat as bedreigings beskou word. Ten eerste is die reg om nie deur toegang tot die tegnologie beoordeel, geanaliseer of  beïnvloed te word nie, en tweedens die voortgesette reg op kontak met die medemens.

Tot hoe ’n mate wend groot broer reeds die kuberruim aan om mense te monitor, te ontleed en ten slotte te beïnvloed, of dit nou wettig is of nie?

En hoe goed is dit vir die psige van die bejaarde persoon met min geleentheid om met ander mense te sosialiseer, om dan nog via die kuberruim hom af haar vas te loop teen robotiese stelsels wat ’n mens met sekere sake moet help?

Die kommer hieroor in Europa is nie heeltemal verrassend nie. Skielik is die media vol oor selfs sterk pro-Europese partye wat brieke wil aandraai met die proses van globalisering. Die woordkeuse van globalisering in hierdie verband is interessant – tot onlangs was die waarskuwings oor die bedreiging van globalisering wat in die konteks van die Europese Unie genoem is, as ’n uiterste randakker-verskynsel beskou, en min of meer so ernstig opgeneem soos diegene wat allerlei sameswerings- en ontkenningsteorieë aanhang.

Nou wat het die verandering in denke teweeggebring? Dit is die kiesers, wat dit duidelik maak dat nasionalisme steeds vir hulle baie punte tel. Die kiesers word op hul beurt sterk deur die nuusbeskikbaarheid in die kuberruim beïnvloed, en baie van hierdie nuus is ongelukkig fopnuus, of selfs propaganda van ander regerings. Maatreëls om fopnuus hok te slaan staan nog in hul kinderskoene, terwyl die invloed al jare lank kans gekry het om nes te skop.

Mense se verwysingsraamwerk mag nou feitelik versteur wees, maar dit laat hulle nietemin buite geykte blokkies dink, en daar is nou ’n baie groter veelheid van idees wat mense se besluitneming beïnvloed.

In die Coligny-geval het die kuberruim as ’n baie groot alternatiewe nuusbron vir die SAUK se nuusdekking gedien. Baie vereenvoudig gestel, dit het daartoe bygedra dat verskillende gemeenskappe heel verskillende persepsies oor die gebeure, en agtergrond daaroor, ontwikkel het. En natuurlik skend nuusmanipulasie mense se menseregte. Die geval waar die SAUK ’n onderhoud met ’n blanke so gesensor het dat dit ’n heel ander indruk geskep het van dit wat die man werklik gesê het, het nie net die reg van die persoon met wie die onderhoud gevoer is geskend nie, maar ook van die TV-kykers. Dit kan weer ’n hele gemeenskap laat ontplof, met die regte van nog veel meer wat geskend word.

Nuuskommentaar: 19 Mei 2017

Merkel op koers om vierde termyn te wen

 

Oor die afgelope sestig jaar het die Christelik-Demokratiese Unie van Angela Merkel net vyf jaar ’n regering in die deelstaat Noordryn-Wesfale gelei. Dié deelstaat, waar een uit elke vyf Duitse kiesers woon, was nog altyd die hartland van die Sosiaal-Demokratiese Party. In Sondag se verkiesing in Noordryn-Wesfale het die Christelik-Demokratiese Unie egter eerste geëindig. Daar het vanjaar in drie Duitse deelstate verkiesings plaasgevind en in al drie het die CDU gewen. In twee van die drie het hulle die sosialiste uit die top posisie geskop.

 

Angela Merkel, voorsitter van die CDU en sedert 2005 bondskanselier van Duitsland, het met die naweek se oorwinning in Noordryn-Wesfale haar greep op beheer van Duitsland verder versterk. Toe Merkel ’n paar maande gelede aangekondig het dat sy haarself vir ’n vierde termyn as bondskanselier beskikbaar gaan stel het politieke kommentators wyd bespiegel dat sy moontlik besig is om haar hand te oorspeel.

 

Die toestroming van vlugtelinge na Duitsland oor die afgelope twee jaar het ernstige druk op Merkel en haar oopgrensebeleid geplaas. Met byna twee miljoen aankomelinge, meestal Moslems, uit Derde Wêreldlande soos Sirië, Afganistan, Irak en talle Afrikalande het die Duitse regering groot druk ervaar om huisvesting, maatskaplike en ander dienste aan almal te lewer. Kulturele botsings en ’n toename in misdaad deur vlugtelinge het die vraag laat ontstaan of die einde van Merkel se politieke loopbaan in sig was.

 

Op 24 Januarie vanjaar het Martin Schulz aangekondig dat hy homself beskikbaar gaan stel om die Sosiaal-Demokratiese Party se kandidaat vir bondskanselier te wees. Schulz was die afgelope vyf jaar president van die Europese Parlement en is redelik gewild in Duitland. Binne weke het Schulz sê party begin voorloop in peilings en was daar nog meer rede om te glo dat Merkel se rakleeftyd verby is.

 

Vandag, vier maande voor die Duitse federale verkiesing, lyk dinge egter totaal anders. Na drie deelstaatoorwinnings loop die Christelik-Demokratiese Unie gemaklik voor in peilings en is Merkel weer baie gewild. Beide die sosialiste aan haar linkerkant en die populistiese Alternatief vir Duitsland aan haar regterkant het wesenlike steun verloor.

 

Hoe kry Merkel dit reg? Eerstens moet belangrike ekonomiese gegewens nie onderskat word nie. Die Duitse ekonomie is tans baie sterk met hoër as verwagte ekonomiese groei en laer as verwagte werkloosheid. Data wat verlede week bekend gemaak is, toon dat die regering se belastinginkomste oor die volgende vyf jaar sowat 54 miljard Euro meer as verwag gaan wees. Merkel en haar regering het dus baie beweegruimte om belasting te verlaag en spandering te verhoog.

 

Oor die afgelope paar maande het Merkel ook stelselmatig strenger teen immigrante begin optree. Baie asielsoekers se aansoeke is afgekeur en na hul lande van herkoms teruggestuur. Minder vlugtelinge word ontvang en Merkel doen alles in haar vermoë om ’n ooreenkoms met Turkye waarvolgens die Turke die meeste vlugtelinge teen ’n prys huisves, in stand te hou.

 

Terwyl Merkel en haar Christelik-Demokrate spog oor hul ekonomiese sukses en beloftes oor laer belasting, infrastruktuurontwikkeling en beter veiligheid maak, het die ander partye min om aan Duitse kiesers te bied. Die vraag is nie meer of Merkel in September gaan wen nie, maar eerder hoe vêr sy gaan wen.

 

Nuuskommentaar: 18 Mei 2017

Die Zumakrasie

 

Twee uiteenlopende politieke leiers waarsku dat die land op ‘n Zuma-diktatorskap afstuur. Die ANC-veteraan Matthews Phosa sê dit word bewys deur die president se verontagsaming van die grondwet asook sy drastiese besluite sonder om met die ANC se top-leierskap te beraadslaag. Julius Malema sê as president Jacob Zuma nie nou of binne die afsienbare toekoms deur ‘n mosie van wantroue gestuit word nie, sal hy bloot aanvoer dat die ANC nie van hom ontslae wil raak nie en dit as ‘n verskoning gebruik om verdere grondwetlike skade aan te rig.

‘n Diktator word gewoonlik gesien as iemand met ‘n fors houding en militêre drag wat mense die hasepad laat kies as hy nader kom. Dink maar aan Adolf Hitler en Benito Mussolini. Kim Jong-un van Noord-Korea is ‘n moderne diktator met ‘n bra potsierlike voorkoms, maar hy skroom nie om mense te laat verdwyn nie. Teoreties word daar tussen sterk en swak diktators onderskei. ‘n Sterk diktator het absolute mag en span alles in om sy doel te bereik soos om belastings te verhoog en huurmoorde te beveel. Swak diktators, daarenteen, volg ‘n plan van aksie om die gewenste uitwerking te kry. Hulle manipuleer die politieke scenario en skuil gewoonlik in die duister of agter ander mense. Hulle maak staat op propaganda en beheer die openbare mening. Die eerste gevaarligte van ‘n naderende diktatorskap in Suid-Afrika het begin met die middernagtelike afdanking van ‘n gerespekteerde finansminister en ‘n omstrede kabinetskommeling sonder om die ANC se ses mees senior leiers te raadpleeg. Kort voor dit word die einste finansminister met ‘n telefoonoproep uit die buiteland teruggeroep al was hy besig om stewige beleggings te bemiddel. Daarna verdwyn die president weer met ‘n vliegtuig in die donkerte.

Sy reaksie op die Grondwethof se Nkandla-uitspraak, sy openlike minagting van die howe en sy manipulasie van ANC-ministers om sy doen en late goed te praat, was reeds waarskuwingstekens van ‘n staatsleier wat ‘n verskuilde agenda het. Sy houding oor die land se kredietafgradering en sy uitlatings dat daar ‘n paralelle regering buite die landsgrense is wat die ANC wil verdring, kom al hoe nader aan die profiel van ‘n diktator, weliswaar ‘n swak een.

Brian Molefe moet Eskom onder ‘n wolk verlaat oor sy verhouding met die Guptas, maar word binne ‘n paar maande heraangestel. Waarskynlik om te sorg dat die kernkragprogram voortgaan nadat die hof alle ooreenkomste in dié verband ter syde gestel het. Die Zuma-hand is weer eens sigbaar. Gesiene ANC-leiers kritiseer sy optrede, maar is net ‘n paar dae later weer soos slaapwandelaars wat nie eers weet hulle is in ‘n nagmerrie nie. ‘n Groep Serwiërs het jare gelede aan ‘n groep Siriërs gesê ‘n vuil oorlog word met ‘n oorlog van burgerlike verset, hofsake en internasionale bewusmaking beveg.  Selfs ‘n diktator sal uiteindelik sneuwel . . .

 

Nuuskommentaar: 17 Mei 2017

As redelikheid ’n skaars kommoditeit word …

 

Die Suid-Afrikaanse politieke speelveld het in absurdheid verval en die paar stemme van redelikheid wat wel nog bestaan, lê werklik yl gesaai. Indien ons egter hierdie stemme in die publieke diskoers teëkom, moet ons met alle erns na hulle luister en die boodskap wat hulle uitdra, versterk, veral as dit van swart leiers kom.

Redelikheid het te doen met billikheid en regverdigheid, terwyl redeloosheid geassosieer word met sinlose, onverstandige handelinge wat volgens die HAT selfs vergelyk kan word met die redelose optrede van ’n dier.

Die gesprek oor kolonialisme wat onlangs deur die FAK by die Voortrekkermonument gefasiliteer is, het baie stof tot nadenke opgelewer. Maar, bowenal, was daar by prof. Pitika Ntuli, die gasspreker, ’n stem van redelikheid te bespeur en dit behoort goeie nuus te wees vir Afrikaners wanneer invloedryke swart persone met redelike argumente vir die toekoms van Suid-Afrika vorendag kom.

Gewis sal Afrikaners en leiers soos prof. Ntuli nie oor alles saamstem nie, maar Afrikaners kon binne eie geledere self nog nooit saamstem oor alles nie en dit is dus niks nuut nie. Wat wel van belang is, is dat daar gesprekke begin plaasvind tussen groepe wat voorheen skepties en selfs suspisieus teenoor mekaar gestaan het.

Aan die ander kant van die spektrum is daar vandag die oorgrote meerderheid van politici, akademici en ander leiers wat werklik die toonbeeld van onredelikheid en sinloosheid is. In Henry Hazlit se klassieke werk getiteld Economics in one lesson is die groot les, in ’n neutedop, wat enige ekonoom of selfs gewone persoon moet leer dat: Alle beleid of selfs gewone persoonlike keuses korttermyn- sowel as langtermyngevolge het. Die goeie ekonoom of redelike persoon sal nie slegs die korttermyngevolge van ’n besluit in ag neem nie, maar ook die langtermyngevolge, asook wie almal daardeur geraak sal word. Dit klink seker voor die hand liggend, maar duidelik vind hierdie basiese kennis geen neerslag by mense soos prof. Chris Malekane van Wits nie. Sy uitlatings oor nasionalisering en dat ’n gewelddadige stryd regverdigbaar is om sekere ekonomiese doelwitte te bereik, getuig nie van redelikheid nie, maar eerder die teenoorgestelde. Die korttermyngevolge van sy planne mag dalk armoedeverligting meebring, maar die langtermyneffek hiervan op die land en ander groepe mense sal katastrofies wees.

Alhoewel redelike stemme ondersteun moet word, sal daar terselfdertyd baie versigtig geoordeel moet word of die redelikheid nie dalk valse redelikheid is wat ingespan word as politieke wapen nie. Vanuit hul geskiedenis is Afrikaners uiteraard hiermee goed bekend.

Maar, met die warboel tans binne die ANC en sy alliansievennote, is daar dalk nou ’n gaping vir redelike stemme om leiding te gee, en Afrikaners behoort kennis te neem hiervan en dit te ondersteun.

 

 

Nuuskommentaar: 16 Mei 2017

WETTELOSE GEMEENSKAPPE BEDREIG DIE TOEKOMS VAN SUID-AFRIKA

 

Die onluste en verwoesting by Coligny die afgelope tyd het die kollig opnuut op die uitdagings wat op Suid-Afrika wag laat val. Bo en behalwe dat Suid-Afrika op ekonomiese gebied tot rommelstatus verklaar is, het die verwoesting en plundery van eiendom die vraag laat ontstaan of die owerhede hoegenaamd in staat is om die land te regeer. Dit het ‘n algemene verskynsel geword dat eiendom verwoes en geplunder word hetsy om uiting aan griewe te gee of onder die  voorwendsel dat dit om griewe gaan. Die polisie is oënskynlik magteloos om die slagoffers van die verwoesting en plundery te beskerm.

Wat veral kommerwekkend is dat verslaggewing deur sekere mediaplatvorms die indruk skep dat die wettelose optrede oogluikend goedgekeur word. Dit geld ook vir sekere  gemeenskapsleiers en kerkleiers wat óf nie die moed van hulle oortuiging het om dit te veroordeel nie óf andersins dit oogluikend goedkeur.

Sondagaand het ‘n nuusleser op ‘n televisienuuskanaal doodluiters berig dat die moord op ‘n seun die onluste by Coligny ontketen het. Eerstens bots dit met die feite wat algemeen bekend is en tweedens minag dit die beginsel van ons reg dat ‘n persoon slegs van moord beskuldig kan word  indien so ‘n persoon deur die hof skuldig bevind is. Landdros Magaola Fosa wat die aansoek van die twee beskuldigdes om borgtog moes oorweeg, het hom in ‘n onbenydenswaardige posisie bevind. Enersyds moes hy reg en geregtigheid laat geskied en die aansoek op grond van die vereistes van ons reg oorweeg en andersyds die gramskap van sekere lede van die gemeenskap trotseer wat geen agting vir die reg hoegenaamd het nie. Die feit dat landdros Fosa wel borgtog toegestaan het, spreek boekdele vir sy integriteit. Dit is uiters jammer dat die media, gemeenskap- en kerkleiers nie moeite gedoen het om die regsbeginsels waarop borgtog oorweeg moet word te beklemtoon en ‘n beroep op die betrokke gemeenskap te doen  om hulle daaraan te onderwerp nie.

Dit is ook opvallend dat onderhoude wat met die betogers gevoer word en op televisie gebeeldsend word, klakkeloos geskied en dat geen poging aangewend word om dit op ‘n ewewigtige wyse te doen  sodat alle aspekte van die saak belig kan word nie.

Indien ons Suid-Afrika uit die moeras wil lig waarin die land hom tans bevind, gaan dit ‘n reuse spanpoging deur kerk en samelewing verg. Die media kan in  hierdie opsig ‘n belangrike rol speel deur wettelose optrede op ‘n objektiewe en ewewigtige wyse te rapporteer waar die handhawing van wet en orde die grondslag is.

 

 

Nuuskommentaar: 15 Mei 2017

Vier die Moeder in jou lewe

 

Gister het ons weer Moedersdag gevier.

In soveel huise het dit ‘n gewoonte geword om deel te wees van die viering van die moeder van die huis omdat die gemeenskap dit aanmoedig, self in kerke word daar ‘n groot fokus op die moeders geplaas.  As daar nou ‘n vrou is wat behoorlik verdien om gevier te word is dit die Ma in jou lewe. Dit is so dat jy eers werklik besef wat ‘n ma vir haar gesin doen wanneer jy self ‘n ma is. Daar lê soveel opgesluit in die woord Mamma – ‘n legio benamings is onlosmaaklik verbind hieraan: trooster, versorger, verpleegster en so hou die lys aan en aan. Vra enige vrou wat sy in ruil vir goeie moederskap verwag en sy sal jou vertel sy verwag nie om oorlaai te word met geskenke nie, want die hart waarmee sy dit doen dag-na-dag, jaar-na-jaar is net so vol onvoorwaardelike liefde vir haar kinders dat dit haar vreugde bring en dìt is vir haar genoeg.

Natuurlik is dit ‘n spesiale oomblik wanneer ‘n kind kom dankie sê, maar dit bepaal nie ‘n ma se toewyding aan haar gesin nie. Die beste wat enige kind vir ‘n ma kan doen, ongeag ouderdom, is om meer gereeld as net op Moedersdag, liefde te bewys deur waardering, respek en erkenning; klein gebare wat deel kan en behoort te wees van ons kind-wees en mens-wees.

Moedersdag is die ideale dag waarop elke vrou wat die voorreg en vreugde van moederskap ken, met ‘n hart vol dankbaarheid, vir haar Here God kan dankie sê dat sy ‘n geseënde vrou is. Baie ma’s bid gereeld vir hul kinders, ongeag of hulle al self ouers is, maar hierdie dag is die gebed anders.  Hierdie keer is die gebed nie vir die kinders, hierdie is ‘n dankbare hart wat lof bring aan die Een wat lewe gee. Daarmee saam is daar die erkenning van afhanklikheid van God en die versoek om genade, wysheid, krag en leiding om die beste MA te wees wat Hy ‘n vrou gemaak het om te wees.

Nie elke ma ken die vreugde van geboorte gee, maar dit maak haar niks minder ‘n moeder nie. Elke vrou met ‘n moederhart vir die kinders wat aan haar toevertrou is, moet gevier word!

Vier die moeders in jou lewe, hulle is kosbaar en spesiaal. Moeders vier jou moederskap met vreugde en dankbaarheid vir die voorreg van ma-wees.

Die mooiste naam waarby ‘n vrou geroep kan word, is Mamma!

 

 

Nuuskommentaar: 12 Mei 2017

Kernkragplanne voorlopig gestuit.

 

Die ANC-regering se kernkragplanne is deur ʼn uitspraak in die hooggeregshof in Kaapstad gestuit. Die vraag is of die planne permanent gestuit is?

Solank Zuma president is, moet aanvaar word dat die planne net voorlopig gestuit is. Hy is baie ernstig om dit deur te voer.

Waarom is die kernkragplanne vir Zuma so belangrik?

Omdat dit meer gaan oor Brics en Zuma se verhouding met president Putin van Rusland as wat dit gaan oor die noodsaaklikheid van kernkrag vir Suid-Afrika.

In Desember 2010 het Suid-Afrika lid van Brics geword met Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika as lidlande. Van die vyf lande is Suid-Afrika by verre die kleinste. In elke meetbare opsig hoort Suid-Afrika eintlik nie tussen hierdie groot ontwikkelende ekonomieë nie.

Waarom is ons dan daar?

Omdat die groot Brics lande soos China en Rusland, Suid-Afrika sien as ʼn gerieflike toegangspoort na Afrika. Afrika met ʼn potensiële koopmark van 1200 miljoen inwoners. Afrika met minerale en landbougrond wat hierdie groot ekonomieë nodig het.

In Julie 2014 het die Brics-lande ooreengekom om ʼn nuwe Brics ontwikkelingsbank te skep. Die bank moet hierdie lande help met infrastruktuur ontwikkeling. Die nuwe bank is gestig oor frustrasies wat die Brics-lande met die Internasionale Monetêre Fonds – die IMF het. Die IMF is te Westers volgens hulle. Die IMF se hoofkantoor is in Washington en die VSA en die Europese lande kan effektief enige besluit van die IMF veto.

Die Brics besluit is dat die Afrika hoofkantoor van die nuwe ontwikkelingsbank in Suid-Afrika moet wees.

Zuma voel baie gevlei en belangrik om deel van hierdie Brics-klub se leiers te wees.

Na gesprekke tussen Zuma en die Russiese leier Putin, is sekere ooreenkomste oor kernkrag vir Suid-Afrika tussen die twee lande geteken.

Minister Gordhan het ernstige probleme met die finansiële implikasies van hierdie ooreenkomste en het dit vertraag.

Minister Joemat-Petterson, wat nog altyd lojaal aan Zuma se kant was, moes die kernooreenkomste so gou as moontlik begin implementeer. As gevolg van opposisiepartye se navrae, sekere media-onthullings en die hofsake kon sy die proses nie vinniger laat gebeur nie. By elke Brics beraad is Zuma nou in die verleentheid omdat hy nie vordering teenoor Putin oor die kernsake kan rapporteer nie.

Dieselfde probleme geld vir die Afrika deel van die nuwe Brics-bank. Minister Gordhan het voorwaardes vir die stig van die bank gehad wat nie vir Zuma aanvaarbaar was nie. Die gevolg is dat die bank na drie jaar nog nie in Suid-Afrika gevestig is nie. In April vanjaar moes Suid-Afrika weer aan die ander Brics-lande verslag doen waarom daar nie met die Afrika deel van die bank gevorder is nie. Dit is ʼn groot verleentheid vir Zuma voor die ander Brics leiers.

Deur Gordhan en Joemat-Petterson in Maart te vervang met ja-baas ministers — hoop Zuma om gouer kernkrag- en bank resultate te kry. Daarmee bewys hy aan sy Brics-mede-leiers dat hy wel nog in beheer van Suid-Afrika is.

Daarom moet ook aanvaar word dat Zuma teen die jongste hofuitspraak oor die kernooreenkoms sal appelleer of alles in sy vermoë sal doen om dit te omseil.

Baie van Zuma se onlogiese en kortsigtige besluite maak nie sin nie. Om van Minister Gordhan en Joemat Petterson in Maart ontslae te raak, maak wel meer sin as dit teen die Brics agtergrond beoordeel word. Dan is sake soos korrupsie en persoonlike bevoordeling van sekere individue uit hierdie transsaksies, nog nie by gereken nie.

 

Nuuskommentaar: 11 Mei 2017

President Macron. Wat nou?

 

Die uitslag van Sondag se presidentsverkiesing in Frankryk was vir niemand ’n verrassing nie. Frankryk is net soos die meeste lande in Wes-Europa nog nie reg vir ’n patriotiese kandidaat wat nasionale belang en eie identiteit onbeskaamd voorstaan nie. Frankryk se probleme is nog nie so ernstig dat genoeg kiesers die risiko sou neem om vir Marine Le Pen te stem nie. Le Pen het immers belowe om op revolusionêre wyse Frankryk se grense te sluit, immigrasie te beperk en Frankryk uit die Europese Unie, Schengen-ooreenkoms en Eurosone te onttrek. Vir baie Franse skep dit alles net te veel onsekerheid.

 

Hoewel die sentrum van Franse politiek dus staande bly en die verkiesing van President Emmanuel Macron beteken dat Frankryk se rol binne Europa min sal verander, is die onderliggende probleme in Frankryk steeds teenwoordig en sal dit net erger word indien Macron soos sy twee voorgangers, Nicolas Sarcozy en Francois Hollande daarvan wegskram om groot en belangrike hervormings te onderneem ten einde die ekonomiese en veiligheidsuitdagings wat die land in die gesigstaar, die hoof te bied.

 

Die 35-ure werkweek wat in 1999 in Frankryk ingevoer is, is totaal onvolhoubaar. Dit gekombineer met die land se maatskappybelasting van 33,3% maak dit baie moeilik vir Franse maatskappye om op die globale mark met hul produkte en dienste mee te ding.

 

Die regeringsburokrasie in Frankryk is van die ergste in Europa en gedurende 2015 het die regering 57% van die land se bruto-binnelandse produk opgeslurp. Terwyl vakbonde in talle Westerse lande oor die afgelope paar jaar saam met tradisionele ekonomiese bedrywe weggekwyn het, is groot vakbonde in Frankryk steeds goedgeorganiseerd en magtig. Tien jaar na die finansiële krisis wat ’n resessie en werkloosheid na die meeste Westerse lande gebring het, is die werkloosheidskoers in Frankryk steeds 10%. In lande soos Duitsland, Nederland, Engeland en Amerika het die werkloosheidskoers skerp afgeneem en is dit in baie gevalle vandag onder 5%.

 

’n Probleem wat in Frankryk, soos in talle ander Westerse lande ook toeneem, is die ekonomiese agteruitgang van die platteland weens voortdurende verstedeliking, tegnologiese veranderinge in die landbousektor, die vergroting van landbou-eenhede en die regering se onvermoë om weens hoë staatskuld steeds die nodige infrastruktuur op die platteland te skep sodat ekonomiese aktiwiteit daar gestimuleer word. Soos in die VSA voel mense op die Franse platteland en in ou industriële dorpe toenemend vervreemd van die elite in Parys en ander groot stede. Dit is belangrik om te onthou dat meer as 40% van Franse kiesers in die eerste rondte van die presidentsverkiesing vir die twee partye op die mees linkse en mees regse grens van die politieke spektrum gestem het. Hierdie kiesers het duidelik protes aangeteken teen die gevestigde politieke orde. In Sondag se tweede rondte van die verkiesing het een derde van kiesers hul stembriefies bederf of eenvoudig tuis gebly en nie gestem nie.

 

Met ’n Moslembevolking van 6 miljoen word die land se veiligheidsbedreiging ook nie kleiner nie. Die Franse kiesers het Sondag vir die korttermyn ’n lae risikobesluit geneem. Die vraag is nou of President Macron bereid gaan wees om die nodige, groter risiko’s te neem om Frankryk op ’n nuwe, beter pad te plaas. Net tyd sal leer.

 

Nuuskommentaar: 10 Mei 2017

Rassisme met traangevulde oë…

 

Premier Supra Mahumapelo van Noordwes is een van drie ANC-politici wat onregverdig en rassisties opgetree het tydens twee hoogs emosionele begrafnisdienste. Hy het sommer by voorbaat wit Afrikaners die skuld gegee vir die dood van ‘n swart tienerseun op Coligny selfs nog voordat die hof ‘n beslissing gemaak het. Die twee beskuldigdes is op borgtog vrygelaat omdat die landdros gemeen het hulle is geregtig daarop. Mahumapelo se tirade het regstreeks gelei tot grootskaalse geweld en plundery net ná die uitspraak en ‘n bejaarde vrou het ternouernood aan die dood ontkom toe haar plaashuis aan die brand gesteek is. Daarna is nóg huise aan die brand gesteek. Die premier se uitlating dat hy nie witmense se meerwaardigheidshouding kan verdra nie, dui op ‘n diepe minderwaardigheidsgevoel onder sekere etniese rassegroepe in die land.  Die land se handjievol witmense probeer juis om hulle soveel moontlik op die agtergrond te hou. Misdaad, regstellende aksie en vals beskuldigings van gronddiefstal is onder meer daarvoor verantwoordelik. Die premier het baie onverantwoordelik opgetree. Mense is onskuldig totdat hulle skuldig bewys word. Hy het ook nie een keer die gedrag van swart inwoners buite Coligny veroordeel nie.  Ná die massabegrafnisdiens van 16 van die 18 skoolkinders wat in ‘n gru-ongeluk naby Bronkhorstspruit in Gauteng gesterf het, is die Minister van Vervoer, Joe Maswanganyi, skerp gekritiseer oor sy uitlating dat die Padongelukkfonds in die verlede net omgesien het na ryk wittes. Hy het oud-president FW de Klerk ook veroordeel vir sy uitlating dat die ANC ‘n grondwetlike krisis veroorsaak het.  Die Speaker van die Nasionale Vergadering, Baleka Mbete, word daarvan beskuldig dat sy dieselfde begrafnisdiens gekaap het om die ANC te verdedig. Sy het die duisende mense wat teen die ANC in die strate betoog, as leë blikke beskryf wat net ‘n groot geraas maak.  Wat gebeur het, is dat drie hoëvlak ANC-lede hulle slegs 24-uur uitmekaar aan gevaarlike rassistiese uitsprake skuldig gemaak het. Om politieke speletjies te speel ten aanskoue van die hartseer en geskokte naasbestaandes van oorledenes, is onvergeeflik. Hulle was net op soek na troos en versterking, maar moes in soveel woorde hoor dat die land se wittes eintlik vir hulle pyn en lyding verantwoordelik is. Het president Jacob Zuma dus daarin geslaag om sy anti-wit sentimente te vestig?   Wat ‘n mens laat wonder – is hy net desperaat om aan sy eie wankelrige politieke bestaan vas te klou of wil hy ‘n burgeroorlog ontketen?  Hy lewer nooit kommentaar op die groot aantal wit boere en wit stedelinge wat vemoor, vermink of verneder word nie.   Totdat hierdie gevaarlike politieke spel homself uitgespeel het, kan ons net vashou aan die sesde en negende gebod:  Jy mag nie moord pleeg nie en jy mag nie valse getuienis spreek nie …

 

NUUSKOMMENTAAR: 9 Mei 2017

Witmense weer die slaansak

 

Die gerespekteerde dr Mamphela Ramphele het onlangs tydens ʼn radio onderhoud gesê dat “witmense verskoning moet vra vir die rykdom wat hulle bekom het sonder om daarvoor te werk.” Skatryk in eie reg met ʼn rykdom waarvoor die meeste wit mense ʼn paar leeftye sal moet werk is nie ter sake nie.

 

ʼn Rubriekskrywer op News24 skryf ʼn rubriek onder die opskrif “Moet witmense Vryheidsdag vier? en argumenteer hy, witmense moet die dag vier, want hulle moet herinner word daaraan dat hulle spesiale regte en voorregte op die dag weggeneem is. In die tweede plek moet bevoorregte witmense besef dat hulle ʼn verpligting het teenoor swartmense wie se stryd nog ʼn werklikheid is.

 

Christi van der Westhuizen wroeg op Vryheidsdag onder die vaandel van die Ahmed Kathrada Stigting by die Apartheidsmuseum by ʼn paneelbespreking oor “Of ʼn nie-rassistiese Suid-Afrika moontlik is? Sy het dit oor “nie-rassisme wat nie aangespreek kan word, as wit bevoorregting nie aangespreek word nie.”

 

Uit die paar voorbeelde word dit duidelik. Daar kan nie meer sinvol aan ʼn debat oor 2017 se probleme gepraat word, sonder om eers witmense by te sleep en te beskuldig nie. ʼn Kapstok (gewoonlik anti-wit, wit beskuldigend, of selfs haatspraak) kan selfregverdiging bied om vandag se swart wandade te kan kritiseer. Sonder die kapstok  mag hulle dalk net gesien word as regverdigend teenoor die verlede, teenoor witmense en die hemele behoed ons enige iets wat na kolonialisme ruik.

 

Dit is baie maklik om witmense vandag te betrek en verder te blameer. Dr Ramphele soek verskonings en witmense wat erkenning moet gee aan die stryd van swart landgenote.

 

Daar is genoeg verskoning gevra vir apartheid. Die grootste struikelblok is nie meer die wil om verskoning te maak nie, maar die wil om vergifnis te bied. Wie moet dit vandag doen? Die groter ironie is dat witmense nie vir 23 jaar smekend om vergifnis en verneder op hulle knieë kan bly nie. Die verskonings van mnr FW De Klerk by die Waarheid en Versoeningskommissie is afgemaak en is de Klerk selfs verkleineer. Oud polisieminister Adriaan Vlok het in ‘n besonderse simboliese gebaar dr Frank Chikane se voete gewas, as teken van sy berou oor dit wat onder apartheid gedoen is. Hierdie verskoning is deur Adv Dumisa Ntsebeza, gewese hoof van die Waarheid-en-versoeningskommissie se ondersoekeenheid as “te min, te laat” afgemaak.

 

Verskonings is al deur kerkgroepe, media groepe en vele meer gemaak. Wie nog?

 

Wit mense se bydrae in die Suid-Afrika van vandag ten spyte van vele struikelblokke is enorm. Dit kon egter soveel meer gewees het as witmense nie deur wetgewing en beleidsraamwerke soos Swart Ekonomiese Bemagtiging en regstellende aksie, uitgesluit word van die ekonomie nie.

 

Nog verskonings gaan nie die hedendaagse probleme oplos nie. Betrek eerder die goeie wil van wit Suid-Afrikaners wat geroepe voel en vasberade is om in Suid-Afrika te bly, wat wil meewerk om die land te laat werk tot voordeel van almal.

 

NUUSKOMMENTAAR: 8 Mei 2017

Presidentskap nie vir onkundiges

 

In die VSA het dit tradisie geword om ’n 100 dae na bewindsaanvaarding die president se vertoning te evalueer. By dié geleentheid het pres. Donald Trump laat blyk dat dit ingewikkelder is om president te wees as wat hy gemeen het dit sou wees.

Soos dit dikwels met die oorneem van Amerikaanse gebruike die geval is, het Suid-Afrikaners ook die aanbied van ’n staatsrede en die 100-dae-oorsig oorgeneem. Trouens, die staatsrede is in behoorlike uithanggeleenthede ontwikkel, en daar is nou ook sommer provinsiale en munisipale redes – ten duurste en met glans.

Pres. Jacob Zuma is baie lank by sy eerste 100 dae as president verby. Tog, na die jongste ruk gebeure waarby hy betrek is, kan ’n mens wonder of hy nie nou ook kopkrap en binnensmond mompel nie: “Dit is baie moeiliker om president te wees as wat ek gedink het.”

Die Sondag voor Werkersdag spreek Zuma ’n werkersdaggeleentheid in Mamelodi toe, wat amper ’n presiese weergawe moes wees van die hooffunksie wat die volgende dag in Bloemfontein moes plaasvind. Donker donderwolke van moeilikheid was saam gepak, maar Zuma se spreekbeurt in Mamelodi verloop glad. Trouens, hy praat dubbel so lank as wat sy amptelike spreekbeurt was. Hy kry soveel selfvertroue dat hy die skare vra om met die volgende verkiesing die ANC ’n tweederde-meerderheid te besorg, sodat die grondwet gewysig kan word. Volgens hom verhinder beperkings in die grondwet vooruitgang.

Net ’n dag later verhinder ’n deel van die skare in Bloemfontein nie net hom nie, maar van sy ander kornuite, om te praat. Zuma moes die verrigtinge druipstert verlaat, na hy aanvanklik nog lekker ontspanne gegiggel het. En nie alleen sink die Bloemfonteinse geleentheid – Cosatu se hooffunksie vir Werkersdag nie, in KwaZulu-Natal word die speaker Baleka Mbethe uitgejou, en in Limpopo word Jesse Duarte verhinder om te praat. Beide is stoere Zuma-aanhangers.

Duidelik is dit wat oornag gebeur het te ingewikkeld vir Zuma en sy apparatuur, wat die intelligensiedienste insluit, om ontleed te kry.

Na sowat ’n kwart eeu kom daar al hoe meer geluide uit die ANC dat onbevoegde ontplooide kaders op verskillende regeringsvlakke met kundiges vervang moet word. En net soos dit lyk of besef word dat regeerwerk eintlik nie so maklik is nie, en dat volop kundigheid vereis word, word weer ’n rits politieke kommissarisse ontplooi wat van die werk g’n benul het nie.

In ander lande waar politieke kommissarisse ontplooi word, word hulle gewoonlik parallel of bykomend tot die kundige amptenaar aangestel, juis omdat die ingewikkeldheidsvlak besef word.

Selfs politici word teen onkundigheid beskerm deurdat adviseurs aangestel kan word. Die ingewikkeldste aspek hiervan is om te sorg dat die kundiges inderdaad kundig is, anders gaan die staat ritse hofsake verloor, om maar een gevolg te noem.

Of ’n ekonomiese adviseur raak erg skadelike twak kwyt en ondermyn beleggersvertroue op groot skaal. Normaalweg, as ’n minister so ’n blaps begaan, is die skokeffek kleiner omdat die belegger weet daar is kundiges agter die skerms wat sal keer dat sake ontspoor.

Pas het Zuma weer ’n hofsaak verloor, en ’n rits hofsake wag …

 

Nuuskommentaar: 5 Mei

Franse verkiesing plaas kollig op langtermyn vraagstukke

Meer as veertig miljoen Franse burgers sal eerskomende Sondag hul stemreg kan opneem om die volgende Franse president te verkies. Frankryk staan voor ’n kruispad. Na die teleurstellende presidentskap van die sosialis, Francois Hollande moet Franse Sondag kies tussen ’n gematigde pro-Europese vryemarkgesinde liberalis, Emmanuel Macron en die nasionalistiese en anti-Europese Unie kandidaat, Marine Le Pen.

 

Frankryk se werkloosheidkoers is hoër as lande soos Duitsland, Brittanje, Nederland, België, Switserland en Oostenryk. Die land se ekonomie staan voor talle uitdagings weens die agteruitgang van die vervaardigingsektor in die noorde, die afname in toerisme weens veiligheidsvrese, die ontvolking van die platteland en gevolglike lae groei in die landbousektor en natuurlik die land se drakoniese arbeidswette wat ’n lae aftree-ouderdom en kort werkweek wat die land onmededingend maak, insluit.

 

Die toename in Moslemterrorisme in Wes-Europa oor die afgelope paar jaar het Frankryk ook harder getref as enige ander land. Frankryk het die grootste Moslembevolking in Wes-Europa en talle stedelike woorbuurte is vandag enklaves van arm, werklose Moslems wat nie by die Franse bevolking geïntegreer is nie. Groot getalle jong Moslemmans het oor die afgelope vyf jaar na lande soos Sirië en Afganistan gereis om daar by terreurgroepe aan te sluit en in burgeroorloë te veg. In talle gevalle het hierdie geradikaliseerde jongmans na Europa teruggekeer, reg om die heilige oorlog teen die vyande van die Islamgeloof voort te sit.

 

Die vraag in Sondag se verkiesing is meer wesenlik as korttermyn vraagstukke oor die hervorming van arbeidswetgewing, wysigings aan die belastingstelsel of investering in nuwe infrastruktuur. Die vraagstukke waarmee Franse kiesers gekonfronteer word, het eerder te make met die soort land wat Frankryk in die toekoms wil wees en hoe Franse hul rol in die res van die wêreld sien.

 

Macron is ten gunste van ’n sterk Europese Unie, die behoud van die Euro en samewerking binne die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie. Binnelands probeer hy ’n fyn balans handhaaf deur homself effens links van die sentrum te posisioneer sonder om te veel sentrumregse kiesers in die rigting van Le Pen te dryf. Hy is dus ten gunste van die hervorming van arbeidswette, maar nie op wyses wat die vakbonde te kwaad sal maak nie.

 

Daarteenoor is Marine Le Pen uitgesproke in haar teenstand van die Europese Unie en die Euro. Sy is ten gunste van die herinstelling van grensbeheer en strenger immigrasiewette. Wat die land se ekonomiese uitdagings aanbetref, is Le Pen proteksionisties ingestel.

 

Die nuutste peilings wys dat die gaping tussen Macron en Le Pen stadig begin toemaak met Macron wat hier en daar onder die 60% begin inbeweeg en Le Pen wat in sommige peilings steun van 40% begin toon. Daar is slegs ’n baie skraal kans dat die gaping teen Sondag heeltemal toegemaak kan word.

 

Die vraag is egter, net soos in verlede jaar se Amerikaanse verkiesing: Wie gaan stem? Die wegblystem gaan Sondag ’n wesenlike impak op die verkiesingsuitslag hê. Die keuse is soos in verlede jaar se Amerikaanse verkiesing een tussen ’n lae-risiko pragmatis en ’n hoër risiko populis. Wie ook al wen, Frankryk sal na die verkiesing groot veranderinge moet ondergaan om op die behoeftes van ’n onrustige bevolking te antwoord en om sy toekomstige rol in Europa en die wêreld te herdefinieer.

 

Nuuskommentaar: 4 Mei 2017

Die ANC moet ‘n denkskuif maak

Baie is al gesê oor president Jacob Zuma se vernedering in Bloemfontein tydens Cosatu se Werkersdagvieringe. Hy is vooraf gewaarsku dat talle vakbonde wat by Cosatu geaffilieer is, hom nie daar wil hê nie, maar die premier van die Vrystaat, Ace Magashule, het blykbaar die president gerus gestel dat hy met ope arms verwelkom sal word. Dit het nie gebeur nie en die eerste keer in sy termyn moes meneer Zuma die aftog blaas. Wat die voorval in ‘n vreemde en selfs simboliese lig plaas, is dat die ANC juis in die Waaihoek Wesleyaanse Kerk net buite Bloemfontein in 1912 gestig is. Wie het ooit gedink die leier van die regerende party wat homself ewigheidswaarde toegeëien het, 105 jaar later so behandel sou word?  Boonop het die land se grootste biddiens – Dis tyd –  ook pas buite die Rosestad plaasgevind. Dit is tyd dat die ANC homself in oënskou neem en eerlik oor sy ware identiteit besluit.  Die party se stigterslede het hoofsaaklik ‘n grondvisie gehad. Verskeie besoeke is aan Brittanje gebring omdat dié land die koloniale heerser in Suid-Afrika was. Die daaropvolgende ANC-leiers het ‘n soort van ‘n burgerregte-organisasie bedryf wat alle voorregte en moontlikhede vir hulle eie ondersteuners wou opeis. Daarna begin die vryheidstryd wat vanuit die buiteland gevoer is en toe begin die gewapende offensief. Nóg later beding die ANC vir ‘n demokrasie sonder om te besef dat ‘n demokratiese bestel na alle kante toe werk. Daar word ‘n grondwet aanvaar wat eiendomsreg verskans en gelyke behandeling voorsien vir die land se uiteenlopende volksgroepe. Nie lank nie, of die ANC word weer ‘n bevrydingsbeweging omdat hy nie aan die massa se eise kan voldoen nie. Terselfdertyd word sy stigters se grondvisie weer geïnkorporeer, behalwe dat dit nou deur middel van onteiening gedoen sal word. Die land se wit minderheid word andermaal verduiwel en as diewe, onderdrukkers en kapitaal-monopoliste voorgehou. Tans is dit die ANC se era van staatskaping, selfverryking, en grootskaalse magsmisbruik. Gevolglik is daar ‘n reuse-toename in die aantal mense wat onder die broodlyn moet lewe omdat al hulle vooruitsigte opgedroog het. Dit is asof die ANC al sy beginsels en waardigheid verloor het.  Hoe meer die party se leiers daaroor vermaan word, hoe erger word die ondeursigtigheid en verontagsaming van vasgelegde reëls en regulasies. Hoe meer die ANC struikel en spartel, hoe meer word die skuld op buite-faktore en selfs die buiteland gepak. Die African National Congress sal drasties moet herbesin of aanvaar dat sy rakleeftyd nader kom. Daar is ‘n nuwe land aan die opstaan.

 

Nuuskommentaar: 3 Mei 2017

Die reg om te staak en die reg om te werk

 

In Suid-Afrika is dit redelik algemeen dat vakbondbase en politici met mekaar meeding om revolusionêre retoriek oor die ekonomie en arbeidsake uit te basuin. Daar is immers ’n magstryd aan die ontwikkel rondom interne ANC-pogings om van pres. Jacob Zuma ontslae te raak.

Hierdie retoriek is skadelik, en dra daartoe by dat die land hard gaan spook om van sy rommelstatus ontslae te raak.

Suid-Afrika se grondwet en arbeidswetgewing het dit al dikwels moontlik gemaak dat enorme skade deur stakings en die intimidasie en geweld wat daarmee saamloop, aangerig word. Dink maar net aan Marikana.

Hierdie hooggeroemde grondwet maak voorsiening vir die reg om te staak, maar nie vir die reg om te werk nie. Op die pragmatiese skaal sou ’n mens graag wou sien dat die persoon wat nie wil staak nie, of nie kan bekostig om te staak nie, die reg sal hê om te werk, en nie deur stakers aangerand, en selfs doodgemaak te word nie.

Die vakbond Solidariteit het in 2014 aangedui dat hy sy regspan opdrag gegee het om voorbereiding te doen vir regstappe om dit aan te spreek. Voor veel water in die see kon loop het die Suid-Afrikaanse regering egter ’n internasionale verdrag geratifiseer wat reeds twintig jaar tevore geteken is. Die verdrag, bekend as die Internasionale Konvensie oor Burgerlike, Maatskaplike en Kulturele Regte, erken onder meer die reg om te werk. Dit bepaal ook dat daar ’n sonsondergangskousule vir regstellende aksie moet wees, en dat kwotas verbied word.

Dié ratifikasie het in 2015 gebeur.

Van ’n sonsondergangsklousule is daar nog geen sprake nie, en van die opskorting van kwotas nog minder. Trouens, as na die rasbenepe retoriek van Zuma geluister word, beweeg die land vinnig in die teenoorgestelde rigting.

Van die reg om te werk kan daar ook min sprake wees as daar nie werk is nie, en Zuma se retoriek vernietig die staatkundige klimaat wat bevorderlik is vir ekonomiese groei. Sy irrasionale optredes het trouens baie daartoe bygedra dat die land reeds by twee graderingsagentskappe rommelstatus verwerf het, en ’n derde is klaarblyklik op hande.

Ironies dat Werkersdag vroeër die week gevier is, terwyl ’n baie groot deel van die bevolking nie kan meedoen nie omdat daar bloot nie vir hulle werksgeleenthede is nie. Nie almal is immers entrepreneurs nie.

Verskeie Amerikaanse deelstate het wel hulle eie bepalings oor die reg om te werk, en nog ander oorweeg dit. Peilings in die deelstate wat dit nie het nie, toon dat die meeste inwoners so ’n bepaling as leë woorde ervaar, maar dit toon ook dat die inwoners van deelstate wat die bepaling wel bevat, meer positief daaroor is. Dit het dus minstens sielkundige waarde.

Dit sou dus goed wees as die veldtog teen Zuma sommer die regering se verbintenis tot hierdie verdrag opeis, en wel op ’n manier wat ekonomies sin maak. Dus ver verwyder van die rowersmentaliteit soos om grond sonder kompensasie te wil onteien – iets wat die ekonomie heeltemal sal laat inplof.

 

Nuuskommentaar: 2 Mei 2017

Witmense in Suid-Afrika skrikwekkend minder

 

Frans Cronje van die Instituut vir Rasse-verhoudinge is onlangs deur ‘n joernalis genader oor die toekoms van witmense in Suid-Afrika. Sy antwoord was dat witmense teen die middel van hierdie eeu bes moontlik uit die bevolking sal verdwyn het.

 

Frans Cronje was jare gelede deel van ‘n span wat die toekoms van die Suid-Afrikaanse bevolking bestudeer het. Omdat daar ‘n aantal huidige en historiese vrae oor die akkuraatheid van Suid-Afrikaanse bevolkingsyfers is, het die span noukeurig na die ouderdomstruktuur van die bevolking gekyk.

 

Een van die bevindings was dat daar meer witmense in die ouderdomsgroep 50 tot 59 was as mense van die ouderdom 20 tot 29. Oor die hele ouderdomsgroep 20 tot 40 jaar was daar bewys van witmense wat die land verlaat het. Die span het dié getal op etlike honderdduisende geskat.

 

Daar is ook bevind dat hierdie witmense Suid-Afrika ná 1994 verlaat het. Die span het dit geweet omdat diesulke jongmense se ouers nog in die data was, maar dat die kinders voor 1994 nog te jonk sou wees om sonder hulle ouers te emigreer.

 

Die span het ook opgemerk dat daar ‘n skerp afname was in die getal wit kinders wat in Suid-Afrika gebore word. Dit was nie net die afname wat ‘n mens sou verwag van ‘n al voorspoediger middelklas wat minder kinders kry nie. Die getal wit kinders wat in Suid-Afrika gebore word is ‘n weerspieëling van die afname in die getal witmense in die ouderdomsgroep 20 tot 40 jaar.

 

Die feit dat baie jong witmense buite Suid-Afrika kinders kry, suggereer dat hulle die land permanent verlaat het. Volgens Frans Cronje is dit onwaarskynlik  dat witmense na Suid-Afrika sal terugkeer nadat hulle kinders in die buiteland gebore is.

 

Die navorsingspan het voorspel dat Suid-Afrika se wit bevolking al ouer sal word en mettertyd tot byna niks nie sal verminder.Daar is beraam dat 40 persent van die huidige wit bevolking in die volgende drie dekades weens ouderdom of siekte kan sterf. Namate wêreldwye ekonomiese toestande verbeter, sal dit vir jong witmense makliker word om hulle lewens in die buiteland te lei – veral as die regering voortgaan met dreigemente teen eiendomsregte en die afdwinging van rassekwotas in die sakesektor en werkplek. Geboortesyfers van witmense is te laag om te vergoed vir mense wat sterf of emigreer. Die slotsom is dat ‘n aansienlike vermindering in die wit bevolking voorsien word.

 

Terwyl wit bevolkingsyfers afneem, sal die breër Suid-Afrikaanse bevolking waarskynlik toeneem. In 1994 was die beraamde bevolking in Suid-Afrika 39 miljoen mense. Die syfer het met 40 persent toegeneem tot 56 miljoen vandag. MIV-vigs vertraag wel bevolkingsgroei, maar ten spyte daarvan is die bevolking tans 10 miljoen meer mense as ‘n dekade gelede.

 

Witmense vorm tans ‘n beraamde 8 persent van die totale Suid-Afrikaanse bevolking. Voortgesette veroudering en toenemende emigrasie kan die persentasie tot tussen 1 persent en 3 persent laat daal. Bloot wat die ekonomie betref, sal die implikasie hiervan ingrypend wees.

 

Nuuskommentaar: 28 April 2017

Radikale Ekonomiese Transformasie.

 

Wat presies beteken die begrip radikale ekonomiese transformasie?

Die begrip word vandag in bykans elke ANC toespraak gebruik.

Toe aan president Zuma gevra is wat hy met radikale ekonomiese transformasie bedoel, het hy ʼn baie vae verduideliking gegee — opgevolg deur sy gewone senuweeagtige laggie.

Na 23 jaar van ANC regering is armoede en werkloosheid meer en nie minder nie. Van die ANC se beloftes van ekonomiese groei en werk vir almal, het niks gekom nie. Verkiesingsuitslae wys dat ANC kiesers meer en meer ekonomies ontnugter raak.

Julius Malema het hierdie gaping raakgesien. Dit skep vir hom ʼn geleentheid waarmee hy president Zuma en die ANC kan vernietig. Hulle wat hom as ANC jeugleier geskors het. Daarom kies Malema “EFF” as sy politieke party se naam – Economic Freedom Fighters — Ekonomiese Vryheidsvegters. Die begrip radikale ekonomiese transformasie forseer hy so op die politieke agenda.

Skielik, na die ANC se terugslae by die stembus, begin president Zuma ook praat van radikale ekonomiese transformasie. In sy jaarlikse verklaring op 8 Januarie – ter viering van die ANC se stigtersdag, is radikale ekonomiese transformasie ʼn belangrike tema.

Hy herhaal dit weer in vanjaar se staatsrede in die parlement. Blatant steel Zuma so sekere EFF beleidstandpunte. Hierdeur probeer Zuma keer dat die EFF die ontnugterde ANC kiesers daarmee aan hulle kant kry.

Binne in die ANC het die begrip radikale ekonomiese transformasie die laaste paar maande die kodewoorde geword om te identifiseer watter ANC leiers in die Zuma kamp is.

Verlede week het mev. Dlamini Zuma by ʼn byeenkoms in Sasolburg al die onrealistiese standpunte van haar eks-man president Zuma herhaal en natuurlik na “radikale ekonomiese transformasie” verwys. Daarmee stuur sy die sein uit dat sy die Zuma-groep se kandidaat in die ANC presidentsverkiesing in Desember is.

ANC leiers wat hierdie woorde vermy en eerder van “inklusiewe ekonomiese groei” praat, was tot onlangs nog duidelik nie in die Zuma kamp nie maar wel in die Ramaphosa en Gordhan faksie in die ANC.

Wat die ANC debat en leierskapstryd skielik meer verwarrend maak, is dat Ramaphosa hierdie week (Woensdag 19 April) by die Black Business Council (BBC) hiervan afgewyk het. In sy toespraak verwys hy nou ook skielik na “radikale ekonomiese transformasie”.

Beteken dit dat Ramaphosa nou ook in die Zuma kamp is?

Nee, dit beteken eenvoudig dat die ANC leierskapresies voluit aan die gang is.

Dit beteken verder dat hierdie nie ʼn geveg is om Suid-Afrika se mense of die wêreld se steun te kry nie.

Hierdie is ʼn geveg om die steun van die ANC taklede te kry. Dit is hierdie taklede wat in Desember vanjaar die nuwe ANC president gaan aanwys.

Deurdat Ramaphosa skielik dieselfde woorde as president Zuma en sy eksvrou gebruik, verhoed hy dat hulle die begrip radikale ekonomiese transformasie vir hulle alleen kan opeis.

Ramaphosa se verduideliking van wat radikale ekonomiese transformasie beteken, verskil egter in verskeie opsigte van Zuma se vae verduidelikings.

Vir die volgende paar maande gaan meeste Suid-Afrikaners hierdie speel met woorde as deel van ʼn vernietigende leierskapgeveg binne die ANC moet verduur. Tans is dit propaganda towerwoorde waaragter ANC-leiers hoop om hulle mislukkings weg steek deur die indruk te wek van groot nuwe ekonomiese planne.

Wat radikale ekonomiese transformasie werklik in die praktyk beteken, sal in die toekoms afhang van wie hierdie leierskapstryd in Desember wen

 

Nuuskommentaar: 27 April 2017

Die verval in dorpe  – tekenend van algemene verval

 

Wanneer laas het jy die vooreg gehad om ons land se natuurskoon te waardeer?  Die platteland met netjiese landerye en boerdery aktiwiteite vertel die storie van harde werk, vooruitgang en trots. Ongelukkig is dit nie orals die geval nie.Die buitewyke van Ventersdorp Sannieshof, Delareyville, Vryburg en Kuruman vertel slegs een storie, die verhaal van verval. Dit is dieselfde ervaring in Mpumalanga waar slaggate in dorpsgebiede die norm raak. Dit is asof dit eenvoudig net maar gelate aanvaar word.

 

Dit is geensins kritiek op die inwoners van die dorpe nie. Voorstede in Gauteng vertel ook die verhaal van jarelange verval. Rommel lê die wêreld vol en instandhouding word feitelik nie meer gedoen nie.

 

Die sigbare verval in die platteland herinner aan die waarskuwing wat Dr Frans Cronje van die SA Instituut vir Rasseverhoudinge by ʼn grondkonferensie op 31 Mei 2013 in Muldersdrift gerig het. By die konferensie wat deur die Ad Hoc Groep vir die Beskerming van Eiendomsregte aangebied is, het dr Cronje pertinent die waarskuwing gerig dat ondeurdagte wetgewing veral ʼn negatiewe impak het op die samelewings het rondom kleiner dorpe. Vier jaar later is die negatiewe impak nie net meer ʼn dreigement nie maar is dit duidelik sigbaar.

 

Dr Cronje het gewaarsku dat kommersiële boerdery die ekonomiese kern is van ons klein dorpies. As die skaal en produktiwiteit van hierdie boerderye belemmer word sal dit grootskaalse gevolge vir ons platteland meebring. Klein besighede is almal op die platteland direk afhanklik van die kommersiële boerderygemeenskap.

 

As die kommersiële boerderye kwyn is daar direkte gevolge vir besighede soos apteke, kafees en supermarkte. Dit is vandag baie duidelik as mens deur die platteland ry dat die sakekerne grootliks begin verdwyn het. Die langtermyn gewin wat die boerderygemeenskap aan die dorpies voorsien het, is uitforseer. Plaaslike geld word nou spandeer by die Chinees, Pakistani, Ethiopiër of Somaliër en dit is hoogs waarskynlik dat daardie geld nie weer plaaslik belê word nie maar aan familie aan daardie lande gestuur word. Dit sou ook redelik veilig wees om te beweer dat die meeste van die handelaars ook geen inkomste- of invoerbelasting, of BTW op hul produkte betaal nie.

 

Die gevolge is katastrofies. Soos wat die ekonomie kwyn en die verval toeneem, begin die skole kleiner raak en sluit later heeltemal. Ons hoor ook van die impak op kerke en gemeenskappe in die breë. Prof Andries Bezuidenhout van die Universiteit van Pretoria gebruik die term “sosiale involusie” om sulke agteruitgang te beskryf. Dit gebeur telkens as die formele ekonomie deur ’n informele ekonomie vervang word en die staat gevolglik nie meer belasting kan invorder om dienste te verskaf nie.

 

Ons hoor nou gereeld dat die huidige regering nie goed is vir die land nie. Dit is sagkens gestel. Beleidsraamwerke en ondeurdagte wetgewing waarteen telkens gewaarsku word, is ekonomies vernietigend. Nêrens is dit meer sigbaar as in die landelike gebiede nie.  Praatjies oor nasionalisering van myne en onteiening van grond gaan die verval net nog verder stukrag gee.

 

Nuuskommentaar: 25 April 2017

Selektiewe rassisme al groter probleem as rassisme

 

Min mense sal stry dat rassisme in Suid-Afrika, soos elders in die wêreld, ’n probleem is. Wat egter pas opnuut bevestig is, is dat selektiewe rassisme ’n nog groter probleem is, toe die Menseregtekommissie op ’n verslag van Solidariteit, Rassisme, haatspraak en dubbele standaarde: Geensins ’n swart-en-wit saak nie.

Die verslag bevat verskeie gevallestudies wat bewys dat rassistiese optredes deur blankes in wese as ’n veel groter vergryp beskou en hanteer word as veel erger rassistiese uitlatings van swart teen wit. Dat dit in die verslag empiries bewys word, het die Menseregtekommissie egter nie verhinder om die verslag erg te kritiseer nie, en in die proses ’n klomp strooipoppe voos te skiet.

Die basiese redenasie is dat apartheid ’n situasie geskep het wat steeds ’n blywende werklikheid skep, wat onewehandige optrede verg. Daarom sal mense soos pres. Jacob Zuma en Julius Malema hul monde nogal wyd kan rek oor blankes, en hoef nie naastenby dieselfde sanksie as Penny Sparrow te vrees nie.

Die onewehandigheid lei nou daartoe dat Solidariteit later vanjaar die regering by verskeie plaaslike en internasionale instansies vir rassisme gaan verkla.

Die huidige aksie wat massa-aksies insluit, om Zuma uit sy amp te dwing, was gou die skyf van Zuma se taktiek om dit as rassisme af te maak. Dat die optogte, wat hom skynbaar meer pla as enige van die ander aksies soos hofsake, blyk daaruit dat die optogte rassisties sou wees al was by verre die meerderheid deelnemers swart, en beslis meer veelrassig as enigiets wat Zuma kan monster. Hy was heldersiende genoeg om plakkate te sien waarop swart mense as ape uitgebeeld word, iets wat niemand anders te siene gekry het nie.

Sy deuntjie oor wit monopolistiese kapitaal, wat glo deur die Guptas se gewese beeldpoetsers, Bell Pottinger in Londen geskep is, is nou al erg afgesaag en maak die vooruitsigte vir die land om uit rommelstatus te wikkel, net moeiliker.

Ja, rasitiese optredes oor die sosiale media is skadelik en ’n probleem, maar dit kan nie opweeg teen die verwoestende gevolge van uitsprake en optredes van politici tot in die hoogste gestoelte nie. En dit kom maar telkemale na vore, soos ’n ANC-LP wat tydens die debat oor plaasaanvalle in die parlement uitroep: “Begrawe die boere lewend.”

Dié persoon is sedertdien geïdentifiseer, maar so ver bekend nog nie eens deur sy partystrukture aangespreek nie. Ook ander LP’s het al die parlementêre privilegie misbruik om uiters vlambare stellings oor die kleurgrens heen te maak.

Al regverdig die ANC en die menseregtekommissie die onewehandige hantering van rassisme ook hoe verbete, rassisme bly rassisme. Selfs die uitdrukking, omgekeerde rassisme, moet liefs daargelaat word omdat dit ook ’n vorm van onderskeid impliseer. Al wat regtig omgekeer word is die Volla wat te vinnig om die draai is.

Onewehandigheid oor rassisme is nou ’n groter probleem as rassisme self, juis omdat die onregverdigbare geregverdig word, en dat dit die grondwet wat gelykheid voor die reg waarborg, tot in sy wortel verkrag.

 

 

Nuuskommentaar: 24 APRIL 2017

LOOP-EN-VAL PROTES

 

Skaars het die protesstof in die strate gaan lê, of die eerste krake verskyn reeds in die kits-koalisie wat wil hê pres Jacob Zuma moet die trekpas kry.

Verlede week het die Demokratiese Alliansie alleen, hulle ietwat tenger stemmetjie dik gemaak in Polokwane/Pietersburg en vroeër die maand is Pretoria se strate letterlik rooi geverf met uniforms van die Ekonomiese Vryheidsvegters.

Die leier van die UDM, Bantu Holomisa, wat in die afgelope weke as ʼn sterk figuur in die opposisiekoalisie teen Zuma na vore getree het, het nou ʼn beroep gedoen op, soos hy dit gestel het, “less walking, more talking”. Dit was Holomisa wat parlementslede se reg om in die geheim te stem na die grondwethof geneem het.

Op sosiale media is die slagspreuk van DA-leiers in teenstelling “less talking, more walking”.

Holomisa se uitgangspunt is dat protesoptogte alleen, nie vir Zuma uit die kussings gaan lig nie. Hy sê die optogte het nou hul doel gedien. Holomisa sê Suid-Afrika het nou ʼn verenigde opposisie nodig wat die wa deur die drif kan trek. Hy stel voor dat al die opposisiepartye om ʼn tafel saamtrek tydens ʼn nasionale konvensie en ʼn toekomsvisie vir die land bepaal.

Hy het ʼn punt beet, want as daar ooit ʼn tyd was om teen die ANC te verenig dan is dit nou. Die party is deurspek met agterdog en broederhaat.

Dit het begin met sprake van ʼn komplot om Zuma te vergiftig, toe volg ondermeer die beweerde sameswering deur oudminister Pravin Gordhan om die ANC-regering omver te werp.

In die afgelope dae was daar gerugte van ʼn sluipmoordplan op beide die party se kroonprinses, Nkosazana Dlamini-Zuma, en die SAKP se adjunksekretaris-generaal, Solly Mapaila. Om alles te kroon is ʼn koplose kat in Cosatu- president, Sdumo Dlamini, se tuin gekry.

Dit moet gesien word teen die agtergrond van die sistematiese uitmoor van SAKP-leiers in KwaZulu-Natal, sedert die begin van die afgelope plaaslike verkiesingstryd.

Die ANC is voor die grootste krisis sedert die muitery teen die party se regime in sy kampe in Angola in die tagtigs. Zuma het ʼn integrale rol in die onderdrukking van die komplot gespeel. Onder die kodenaam Pedro was hy lid en later tweede in bevel van die ANC se gevreesde sekuriteitsafdeling bekend as Mkobodo – dit beteken die klip wat vermorsel.

Die afdeling was verantwoordelik vir die marteling en in sommige gevalle ook die teregstelling van uitgewekenes in onder andere die Angolese kampe Quatro en Viana.

Zuma en die ANC het dus ʼn geskiedenis van die onderdrukking van enige komplot teen die leierskap.

Indien die opposisie dus nou saamstaan kan hulle die geleentheid benut. Maar dan moet die EFF afstand doen van sy onsinnige kwetsende grondbesitbeleid en die DA moet eerder die bal speel as om vervolgings teen sy eie lede in te stel. Die partye sal dalk selfs die leierskap van mense soos Bantu Holomisa en Cope se Mosiuoa Lekota moet aanvaar.

Maar wat is die kans dat dit alles gaan gebeur?

 

 

Nuuskommentaar: 21 April 2017

Die Mandela Personifikasie

 

Dit is teleurstellend om te veneem dat die Wes-Kaapse regering ‘n Mandelabeeld van miljoene rand en ‘n gepaardgaande uitstalling van sy lewe en werk by die Stadsaal beoog. Die standbeeld sal opgerig word op die balkon waar die voormalige politieke vryheidsvegter sy eerste toespraak gelewer het ná sy vrylating uit die Victor Verster Gevangenis. Die provinsie sal drie-komma-vyf-mljoen rand tot die standbeeld en uitstalling bydra en die metroraad een-komma-drie-miljoen rand.  Kapenaars is darem gevra om insette te lewer oor hoe die voormalige staatshoof ten beste vereer kan word. Die inisiatief word deur die departement van ekonomiese geleenthede gelei wat vraagtekens laat ontstaan oor hoe ekonomies-vatbaar en regverdigbaar ‘n standbeeld en uitstalling in vandag se onsekere finansiële klimaat is. Kaapstad gaan reeds gebuk onder ‘n enstige waterskaarste, misdaad op die Kaapse Vlakte het buite beheer getol en motoriste kan skaars oor die weg kom op die stad se besige paaie. Nelson Mandela is meer as drie jaar gelede oorlede na ‘n lang lewe wat grootliks bestaan het uit die strewe na ‘n politieke bestel wat destyds verbode was, hofsake, tronkstraf, persoonlike opofferings en ernstige siektetoestande. Na sy vrylating het hy egter die wêreld aan sy voete gehad. Dit was asof selfs die internasionale gemeenskap op ‘n held gewag het. Mandela se oproep vir vrede en verdraagsaamheid en ‘n demokratiese Suid-Afrika het op dowe ore geval. Van sy ondersteuners was agterdogtig oor sy tegemoetkomendheid en ander mense wat die ANC voorheen wantrou het, het onseker gebly – veral nadat die leiers wat hom opgevolg het, ander kleure begin toon het. Dit het later daartoe gelei dat politici van Mandela se ANC begin praat het om ‘n onderskeid met die hedendaagse ANC te tref. Mandela was nie in sy eie oë ‘n held nie. Hy het in sy skrywe, Conversations with Myself, dan ook gewaarsku teen mensverering en menslike afgodsaanbidding. Dit was moontlik hierdie nugtere denke wat selfs die hardvogtiges met nuwe oë na hom laat kyk het.  Dit bewys dat daar ‘n groot verskil is tussen waardering en aanbidding. ‘n Politieke leier kan heldhaftig optree sonder om ‘n held te wees.  Standbeelde is ook nie altyd die beeltenis van ‘n goeie leier nie. Goeie leierskap word gemenmerk aan die vrugbare opbengs wat dit lewer. En tog lewe die Mandela-kultus voort soos blyk uit die kosmopolitiese Kaapstad se vasberadenheid om die stad met ‘n beeld van die gewese leier te versier. Of is dit om munt te slaan uit die Mandela-nalatenskap? Onlangs het die Noordwes-regering se voorneme om ‘n Zuma-standbeeld op Groot Marico aan te bring, onder opposisiedruk gesneuwel. Met goeie reg, want ‘n ware leier se uitnemendheid word gemeet aan sy erflating. Dit is onnodig om ‘n Goue Kalf te maak.

 

Nuuskommentaar: 20 April 2017

Uitslag van referendum in Turkye hou uitdagings vir Weste in

 

Die president van Turkye, Reccep Tahip Erdogan, was suksesvol. Die ja-stem in Sondag se referendum het, hoewel ook maar net-net, gewen. Dit beteken dat die nodige grondwetlike wysigings in Turkye nou aangebring word om die parlementêre stelsel af te skaf in ruil vir ’n uitvoerende presidentskap.

 

Die realiteit in Turkye is dat die land sterk in twee verdeeld is. Erdogan se meer konserwatiewe, regse Party vir Regverdigheid en Ontwikkeling het sedert sy stigting in 2001, die politieke toneel in Turkye gedomineer deur stedelike en suid-westelike liberales saam met die Koerdiese minderheid in die suid-ooste van die land te isoleer in ’n meesterlike konsolidasie van die meer konserwatiewe Islamitiese stem saam met dié van die armer werkerklas en laaggeskoolde massas van veral die oostelike dele van Turkye.

 

Die resultaat in Sondag se referendum is nie juis iets waarop Erdogan trots kan wees nie. Die ja-stem het met slegs 51% gewen en 18 grondwetwysigings sal na die land se verkiesing in 2019 geïmplementeer word. Erdogan het gehoop vir ’n wegholoorwinning om sy sterk posisie as absolute leier van Turkye te bevestig. Dit het egter nie gebeur nie.

 

Erdogan en sy regering het elke magsmiddel tot hulle beskikking ingespan om die verkiesing in hul guns te beklink. Joernaliste is in hegtenis geneem en media-instellings wat krities teenoor die ja-stem was, is gesluit. Een van die beste leiers van die nee-stem, die Koerdiese politikus Selahattin Demirtas, is weens kamstige terrorisme in die tronk gestop en kan ’n vonnis van tot 142 jaar tronkstraf opgelê word.

 

Die ja-stem is gelei deur Erdogan, sy eerste minister en die hele regering wat van elke regeringsmiddel gebruik gemaak het om die nee-stem te stoomroller. Enige besoeker aan Turkye sou in die afgelope weke beleef het hoe die ja-stem die openbare domein gedomineer het. Regeringsleiers het op groot verhoë die ja-stem bevorder terwyl baniere en advertensies ten gunste van die ja-stem orals te sien was.

 

’n Studie van 168,5 ure se beriggewing op 17 nasionale televisiekanale wys dat die ja-stem meer as 90% van die dekking geniet het. Erdogan het verlede jaar se mislukte staatsgreeppoging deur pro-demokratiese groepe, insluitende ’n wesenlike deel van die land se weermag, misbruik om instellings wat die nee-stem kon bevorder, te vernietig.

 

Turkye was vir dekades ’n bondgenoot van Westerse lande soos Amerika en Europa. Sedertdien Erdogan in 2003 eerste minister van Turkye geword het, het die land egter groter Islamisering in ruil vir Westerse demokrasie toegelaat terwyl outokrasie en nasionalisme die moderne waardes van die Weste begin vervang het. Waar Turkye ’n paar jaar gelede nog lid van die Europese Unie wou word, is daar vandag min wil daarvoor onder leiers soos Erdogan.

 

Turkye is ten spyte van Sondag se verkiesingsuitslag en alles wat die afgelope paar jaar gebeur het, egter steeds een van die belangrikste lande in ’n streek met baie uitdagings. Westerse lande het Turkye nodig om massa-immigrasie te bekamp en vrede na die Midde-Ooste te bring, maar met ’n toenemend outokratiese regering staan die verhouding tussen die Weste en Turkye voor groot uitdagings.

 

Nuuskommentaar: 19 April 2017

Kan Suid-Afrika iets by die Siriese situasie leer?

 

Omstandighede in die burgeroorlog-geteisterde Sirië en in Suid-Afrika het byna ongesien so begin plooi dat daar sterk ooreenkomste begin ontwikkel het. Daar is egter ook genoeg verskille, soos die opstand in Sirië wat tot geweld oorgegaan het, sodat ons moet duime vashou die ooreenkomste makeer die pas.

Beide lande beskik oor presidente wat in hul eie lande verkies is, al word die proses in Sirië nie as ’n ware demokratiese produk beskou nie.

Beide presidente Bashar al-Assad en Jacob Zuma, lei partye wat ’n tradisie het van sterk te wees, en waar verdeeldheid soos in eenpartylande hanteer word.

Teen beide is daar ’n wye opstand, en in beide is die opposisie erg uiteenlopend en onderling nie op goeie voet met mekaar nie. In hul opstand teen die onderskeie bewinde, staan die opposisie egter taamlik eendragtig saam.

In beide lande is die bevolkings erg heterogeen, en skroom die presidente nie om die etniese faktor te manipuleer nie.

Behalwe Rusland, Iran en enkele organisasies, het Assad se bewind min steun in die buiteland. Die ANC se buitelandse teenspoed kom nou in hoofsaak in die simboliek van rommelstatus wat twee graderingsagentskappe nou al op omvattende terreine aan Suid-Afrika toegeken het.

Beide presidente klou soos nete aan hul ampte, terwyl daar vir beide veel aantrekliker opsies sou wees om die politiek te verlaat en af te tree. Trouens, vir beide is dit beter om te gaan omdat die vasklouery ernstige probleme kan oplewer – in Assad se geval aanklagte van misdade teen die mensdom, en in Zuma se geval sewehonderd drie en tagtig aanklagte van onder meer bedrog.

Beide het nou nog die kans om in ’n mindere of meerdere mate die terme van hul uittrede te beding. Assad sal in Rusland ’n welkome toevlug kan kry, en Zuma in een van die Sadek-lande. Dit is selfs moontlik dat Zuma ’n soort spesiale amnestie kan beding en ongesteurd op Nkandla kan aftree, maar aanduidings is dat die publiek dit nie sal duld nie. Die ondersteuning wat van opposisiepartye nodig is hiervoor lyk skraal.

Tot hoe ver sou Zuma bereid wees om te gaan as sy tweede en laaste termyn as staatspresident in 2019 ten einde begin loop, en die moontlikheid van tronkstraf hang steeds oor sy kop? Dit is ondenkbaar dat hy ook chemiese wapens op selfs kinders sal inspan. Maar daar is tog ook iets onheilspellends oor Zuma se geneigdheid nou om sy stempel met groot magsvertoon van die gewapende magte te demonstreer, soos tydens die onlangse parlementsopening, en pas verlede week met die opposisiesaamtrek by die Uniegebou.

Wat wel soos ’n paal bo water staan is dat geweld nie nou deur Zuma se opponente oorweeg word nie. Een van die opposisieleiers, Bantu Holomisa, van die UDM, het wel gesê dit kan nie toegelaat word dat die opstand in protesoptogte stagneer nie – die gesamentlike opposisie moet onder een dak byeenkom en oor verdere opsies besluit. Dit klink darem nie of geweld een van die opsies wat oorweeg word nie.

 

Nuuskommentaar: 18 April 2017

Trump maak een na die ander ommeswaai in internasionale beleid

 

Verlede jaar tydens die Amerikaanse verkiesingsveldtog het Donald Trump die dapper stap geneem om teen die grootste deel van sy party se standpunt in te gaan en die Amerikaanse oorlog in Irak as ’n sinnelose oorsese avontuur wat tot voortslepende skade vir Amerika lei, te beskryf.

Trump het verder gegaan deur te sê dat enige poging van Amerika om President Bashar al-Assad van Sirië uit die kussings te lig in die hand van terroristegroepe soos die Islamitiese Staat sal speel. Trump se standpunt het vir hom sterk steun gewen onder mijoene Amerikaners wat moeg was vir die oorlogsmal, intervensionistiese konsensus wat vir te lank die Republikeinse Party oorheers het. Genoeg Amerikaners was en is steeds teen duur oorsese oorloë gekant dat Trump se standpunt oor Amerikaanse militêre betrokkenheid in die Midde-Ooste en Asië baie stemme vir hom gewen het.

Die afgelope paar weke het Trump en sy administrasie egter totaal van standpunt verander. Eers het die Trump-administrasie hul verbintenis tot die verdediging van Suid-Korea en selfs Japan teen Noor-Koreaanse aggressie bevestig. Sowat 30 000 Amerikaanse soldate en ’n groot verskeidenheid van die beste wapentuig waaroor die Amerikaanse weermag beskik word teen ’n enorme koste in Suid-Korea en Japan gereed gehou.

Waar Trump aanvanklik, heeltemal korrek, krities was oor die uitgediende idees van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie en veral die groot koste van dié na-oorlogse verdedigingsburokrasie, het Trump intussen kritiek teen Rusland se betrokkenheid in die Oekraïne uitgespreek en voortgegaan om Amerika se betrokkenheid in Oos-Europa te bevestig, alles teen die wil van Rusland.

Die grootste ommeswaai deur die Trump-administrasie het egter verlede week gekom met die skielike besluit om ’n lugmagbasis van die Siriese weermag gedurende die nag met dosyne missiele te bombardeer. Die konflik in Sirië is uites ingewikkeld en talle Westerse leiers het al bevestig dat dit onmoontlik is om tussen ’n goeie en slegte rolspeler te kies. Eerstens is die konflik tussen ’n wye reeks partye van regoor die spektrum tussen goed en baie boos.

Deur Bashar al-Assad uit die kussings te lig sal ’n leierskapsvakuum geskep word wat soos vroeër in Irak en Libië nadat Saddam Hoesein en Moeammar al-Ghaddafi deur Westerse magte uit die kussings gelig is, tot ’n teelaarde vir ekstremistiese groepe sal lei. Talle groepe soos die Islamitiese Staat en Al-Qaïda droom van ’n situasie waar al-Assad se regering deur Westerse magte uit die kussings gelug word.

Trump se ommeswaai in Sirië word gemotiveer deur die gifgasaanval in ’n stad wat tans deur rebellemagte beheer word. Daar bestaan eerstens geen bewyse dat die Siriese regering vir die aanval verantwoordelik was nie en tweedens kan een enkele, hoewel bose aanval, tog nie die beleid van die magtigste land in die wêreld bepaal nie. Hierdie gifgasaanval was in elk geval nie die eerste van sy soort in die Siriese oorlog nie.

Trump se toenemend aggressiewe internasionale beleid vernietig enige kanse op ’n beter verhouding met Rusland, Iran, Turkye en ander belangrike moondhede. Dit laat ook vrae oor Trump se blykbare maklike ommeswaai in standpunte en sy vermoë om deur die neo-konserwatiewe oorlogsmal groepering binne die Republikeinse Party by onnodige konflik in lande soos Sirië en Noord-Korea ingesleep te word nie. Intussen verloor hy van sy grootste ondersteuners.

 

Nuuskommentaar: 17 April 2017

Bokkieweek

 

Die afgelope naweek is die tweede o/21-Bokkietoernooi op Orania aangebied. Dié toernooi word deur AVS gereël wat ook verantwoordelik is vir die Winterweek of Bokkieweek soos dit algemeen bekendstaan. Die gewilde toernooi, wat weer op skolespanne gemik is bied rugby- netbal- en hokkietoernooie aan en lok jaarliks 10 000 mense na die gasheerdorpe. Hierdie redelike nuwe toernooi maak weer voorsiening vir naskoolse spanne om teen mekaar mee te ding. Die eerste 0/21-Bokkietoernooi is deur ses rugbyspanne bygewoon en vanjaar het agt rugbyspanne en ses netbalspanne aan die toernooi deelgeneem. Die aantal toeskouers het ook in groot getalle toegeneem.

Die sukses van die tweede toernooi en die verwagte groei van toekomstige toernooi kan aan `n paar faktore tooegeskryf word. Die eerste is die politieke redes. Daar word toenemende druk geplaas op skole-, universiteits- en professionele spanne om meer swart spelers by die span in te sluit. Daar is ongetwyfeld baie talentvolle swart spelers en hulle word reeds by spanne ingesluit. Ongelukkig word die spelers se talente in twyfel getrek weens die groot druk wat op spanne geplaas word om te transformeer. Verder is daar ook `n frustrasie by spelers en ouers oor die feit dat transformasie  swaarder weeg as meriete.

`n Verdere faktor is AfriForum se betrokkenheid. As hoofborg van die toernooi verseker AfriForum dat daar voldoende geriewe en infrastruktuur in plek gestel word om `n suksesvolle toernooi aan te bied. Rugby- en netbalballe met mooi kunswerk op, netjiese tente en afdakke langs die veld en ander geriewe wat dié toernooi op `n ander vlak plaas. Die afgelope naweek se toernooi is weereens `n bewys dat `n sterk vennoot `n belangrike bydrae lewer tot die sukses van `n geleentheid.

Die derde is gemeenskapsbetrokkenheid. In samewerking met AfriForum en AVS het die Orania Dorpskantoor die Steenbok Herberg opgerig wat verblyf aan `n groot getal spelers kan voorsien. Verblyf sal vorentoe `n belangrik faktor wees as Orania as gasheer van ander groot sportgeleenthede wil optree. Buiten rugby en netbal het die spelers ook geleentheid gehad om jukskei te speel, museums te besoek en ander Afrikaneraktiwiteite te beleef.

As daar oor die toekoms van die Afrikaner gepraat word, word dikwels beklemtoon hoe belangrik selfstandigheid is. Daar word gesê dat die Afrikaner slegs sal oorleef as hy eienaarskap van sy toekoms neem en eie instellings vestig. Selfstandigheid beteken nie net poltieke selfstandigheid nie, dit beteken ook eie sport en kulturele instellings daarstel. Die groei wat die redelik nuwe 0/21-Bokkietoernooi tans beleef is `n aanduiding dat daar suksesvol in daardie rigting gewerk word.

 

Nuuskommentaar: 14 April (Goeie Vrydag) 2017

Nuus en Goeie Nuus

 

Afrikaners bevind hulle in ‘n ANC-beheerde Suid-Afrika toenemend in ‘n vyandige omgewing en redes daarvoor is legio.

Daagliks word berig van plaasaanvalle wat met brutaliteit gepleeg word en ‘n parlementêre debat oor plaasmoorde en aanvalle het laat blyk dat Afrikaners nie van die owerheid enige simpatie moet verwag nie.

Mosuia Lekota se oproep dat die rasretoriek en radikalisme van sowel ANC, EFF en ander opstokers gestaak word, was ‘n nugter oomblik wat gou weer deur ‘n see van rassevooroordeel oorspoel is.

Die rasgebaseerde radikale transformasie word met mening voortgesit soos uit die Minister van Landelike ontwikkeling en grondhervorming, Gugili Nkwinti, se wetsvoorstelle blyk.

Volgens mnr Nkwinti sal wit minderhede se reg om eiendom aan te koop en die reg om volgens hulle voorkeur grond te verkoop, streng gereguleer word.

Vir die waarde van Afrikaners se eiendom sal dit waarskynlik rampspoedig wees en ‘n verdere inperking van Afrikaners se lewensruimte.

Hierby bly dit nie.

Onlangse statistieke wat deur die Sentrale Statistiek Diens bekend gestel is, voorspel dat Afrikaners binne 60 jaar ‘n skrale 3 % van die land se bevolking wees.

Jong Afrikaners emigreer na groener weivelde en die ouer garde verhuis na die Weskaap met die hoop op ‘n rustiger bestaan. In terme van die huidige owerheid se ras – en getalle politiek beteken dit dat Afrikaners nog minder regte gegun sal word.

Afrikaners beleef nie net die aftakeling van hul regte en lewensruimtes nie, maar verduur ook ‘n aanslag op hulle siel.

In die howe woed ‘n stryd tussen diegene wat die Christelike godsdiens uit skole wil ban en diegene wat die opvoeding van hul kinders as verlengstuk van die Christelike geloof bely.

Die aanslag op die Christelike geloof is nie soseer polities gemotiveer nie, maar dit is deel van ander keuses naamlik  tussen tradisie en moderniteit, tussen geloof en ongeloof.

Voorts takel die uitvlug na materialisme en genotsug die kern van die Afrikaner se wese.

Die kern van die Afrikaner se wese is, soos by ander volke en nasies, deur die verkondiging van die een heilige algemene Christelike kerk gevorm.

Hierdie verkondiging het die Afrikaner na Christus gelei en vandag op Goeie Vrydag neem Afrikaners kruis en dwars in Suid-Afrika  en wêreldwyd kennis van sy lyding en kruisiging.

Teenoor die daaglikse nuus word die kruis van Christus as ‘Goeie Nuus’, as Evangelie beskryf.

Tereg word gevra hoe dié tragiese dood aan die kruis op Golgotha as goeie nuus beskryf kan word, veral as die gekruisigde nie voldoen aan die kenmerke van wat die mens as held of redder beskou nie.

Trouens aan die kruis sterf Christus met die vraag: ‘My God, my God waarom het u my verlaat?’

Hierdie vierde kruiswoord van Christus uit Psalm 22 dra nie net menslike twyfel nie, maar ook hoop.

Die hoop dat God sal hoor en in die nood van die sondaarmens sal ingryp.

Die menslike nood is juis godverlatenheid vanweë die sonde en die sonde begrens die mens, verskraal alle lewensruimtes tot die dood toe.

Die mens is dus gedoem om duskant die dood sinloos te lewe of sin te soek in selfgemaakte gebrekkige  geregtigheid.

Christus se kruisdood en hoop op God is nie tevergeefs nie, sy opstanding uit die dood, laat blyk dat God  die nood van die mens hoor en die kruisvraag beantwoord naamlik: God gryp deur Christus in die mens se nood in.

Deur die ingryp in Christus word die dood net ‘n oomblik in die lewe en word die opstanding die  anker van die lewe.

Dit is die Evangelie wat die grondslag is van die kerk; wat ook aan Afrikaners verkondig is en ons verseker dat die lewe en geskiedenis ten spyte van die mens in die hande van die opgestane Here is.

 

Nuuskommentaar: 13 April 2017

Van Rommel tot Gemors

  

Onlangs het die president van TLU SA in ‘n mediaverklaring gesê dat as daar so ‘n kategorie was, Suid-Afrika waarskynlik sou kon kwalifiseer vir gemorsstatus, wat uiteraard ‘n graad erger is as die pas verworwe rommelstatus.

 

Dit laat onwillekeurig die vraag ontstaan wat dan nou die huidige status is van ‘n land soos Zimbabwe. Doen graderingsagentskappe nog die moeite om te probeer kyk of daar nog iewers ‘n vlammetjie van hoop onder die rommel te vinde is met die oog op die toekoms?

 

Die volgende vraag is dan hoe lank dit vir Suid-Afrika sal neem om by daardie selfde posisie uit te kom, met ander woorde, hoe lank het die regering nodig om die huidige rommel in ‘n totale gemors te omskep?

 

Regeringsleiers skyn ongeërg hieroor te wees, en natuurlik word dieselfde ou rympie gesing, naamlik dat dit maar deel is van die erflating van die verlede, en dat die graderingsinstansies nie in ag neem waar die land vandaan kom nie.  Dit is natuurlik loutere onsin.  Die gradeerders kyk na die toekoms, en neem waarskynlik die bewese potensiaal van die verlede in ag, en ongeag hulle moontlike politieke bril, sien hulle geen ontwikkeling nie maar slegs agteruitgang.

 

Eweso is daar kommentators wat aan strooihalms vasgryp, en in wese niks anders as ‘n valse gerusstelling kweek nie. Die protesoptogte van verlede Vrydag word as een van daardie strooihalms gesien. Hulle glo dat die graderingsagentskappe die burgerlike ongelukkigheid sal raaksien en dit gebruik om nie te hard op die land se graderings vir die toekoms te wees nie. Net soos die kommentators glo dat die optogte die einde van president Jacob Zuma se ampstermyn gaan wees. Die feite is dat die kiesers vir die ANC gestem het, die ANC het Zuma as hulle leier verkies, en die ANC het hom weer eens agter Zuma geskaar. In terme van die huidige definisie of praktyk van die demokrasie, is Zuma dus onaantasbaar en kan hy voortgaan met sy radikale ekonomiese transformasie.

 

Dit is dalk ‘n sterker punt om te begin, ons eie radikale ekonomiese opbou.  Dit sal egter beteken dat ons vernuwend en dalk selfs radikaal anders sal moet begin dink en optree om op enige wetlike wyse denkbaar, die ANC en EFF se ekonomiese revolusie te frustreer. Doen ons dit nie, pleeg ons ‘n stadige en pynlike selfmoord.

 

Dit was dieselfde TLU SA wat die insinuasie gelaat het dat om selfs net gedeeltelik mee te doen met regeringsprojekte, gaan lei tot algehele selfvernietiging. Boere, en vir die argument sluit dit sakemanne in, wat bereid is om tien of vyftig persent aandele van hulle boerderye of besighede af te staan, is nie meer in beheer nie, en daardie wig in die deur, gaan die deur uiteindelik oop forseer tot wawyd oop, wat honderd persent is.

 

Die Instituut vir Rasseverhoudinge het ook al daarop gesinspeel dat boere en besighede moet kennis neem van wat die regering doen, maar voluit aangaan met hulle bedrywe en om hulleself sterk te maak sonder om mee te doen aan regeringsbeleid, ten minste nie vrywillig nie. Die regering se kapasiteit vir die afdwing van sy kommunistiese maatreëls, word met die dag minder omdat sy krag op elke terrein van regering afneem. In daardie opsig kan dit selfs voordelig wees dat bekwame ministers met swakkes vervang word. Daaruit kan ons net sterker groei as ons dit uit ‘n posisie van beginsel en eendrag aanpak.

 

 

Nuuskommentaar: 12 April 2017

Ons en die geskiedenis

 

Dit is ironies dat Suid-Afrika se derde etniese president, Jacob Zuma, sy verjaardag vier op dieselfde dag as die anneksasie van Transvaal op 12 April 1877. Theophilus Shepstone van Brittanje het daarmee die Sandrivierkonvensie van 1852 verbreek en die anneksasie was die voorloper tot die Eerste Vryheidsoorlog tussen die Ou Zuid-Afrikaansche Republiek en die Verenigde Koninkryk.  In die ooreenkoms is die onafhanklikheid van die Boere noord van die Vaalrivier, dus die Ou Republiek, erken. Shepstone se minagtende ontkenning van dié konvensie sal vir altyd in die geskiedenis opgeteken wees. So ook die daaropvolgende veldslae tussen Boer en Brit wat uiteindelik tot die seëvierende Slag van Majuba gelei het. Naas Bloedrivier was dit die belangrikste enkele gebeurtenis vir die Afrikanervolk in sy oorlewingstryd. Die Vryheid van Transvaal is immers herwin.

President Zuma het waarskynlik nog nooit kennis geneem van dié stuk geskiedenis nie. En tog is daar ‘n ooreenkoms tussen sy optrede en dié van Lord Shepstone. Die Britse edelman het hom weinig gesteur aan ‘n konvensie wat deur sy eie seniors mede-onderteken is. Net so minag die president die Suid-Afrikaanse Grondwet van 1996 wat deur sy eie voorlopers onderteken is. Verskanste eiendomsreg is in dié landswet tot in die fynste besonderhede uiteengesit. Dit was inderdaad een van die belangrikste voorwaardes vir die oorgawe van die mag aan die African National Congress. Taal, kultuur en godsdiensregte is eweneens verskans en die Grondwet verbied rassisme, onderdrukking, haatspraak, minagting van regte en ongelykheid op grond van ras en geslag.

Net soos Lord Shepstone het die president egter bewys dat hy die Grondwet weinig hoër ag as die paper waarop dit geskryf is.  Sy spreekbeurt by die herdenkingsdiens vir die voormalige SAKP-leier, Chris Hani, is gekenmerk deur rassisme. Volgens hom was die anti-Zuma-betogings regoor die land die handewerk van wittes wat hulle kapitaal wil beskerm. Vroeër is die einste wittes van gronddiefstal beskuldig. Daar was wel wit landsburgers wat aan die protesoptogte deelgeneem het, maar elke optrede is deur oowegend swart organisasies gereël. Die president is ongetwyfeld besig met ‘n haatveldtog teen die land se witmense. Hy speel met vuur. Dit is nie altyd getalle wat die oorwinning besorg nie. Gideon en sy klein bende het ‘n groot oormag verslaan. En aan die Kruis is ‘n nóg groter oorwinning behaal

 

Nuuskommentaar: 11 April 2017

Seerowers, terroriste en droogte waarborg Somalië se ondergang

 

Gekleë in `n militêre uniform het die president van Somalië, Mohamed Abdullahi Mohamed, die land tot `n oorlogsone verklaar en die weermag opdrag gegee om `n nuwe offensief teen die terreurgroep Al-Shabab voor te berei. Al-Shabab word met die terreurnetwerk Al-Kaida verbind. Die aankondiging volg op verskeie aanvalle wat in die laaste tyd uitgevoer is. Minstens sewe mense is verlede week dood toe `n motorbom by `n restaurant in Mogadishu ontplof het. `n Verdere elf mense is dood toe `n minibus oor `n landmyn gery het. President Mohamed is uitgesproke oor die terreurgroepe in Afrika en sy verkiesing die afgelope Februarie het sterk reaksie uitgelok. Al-Shabab het Somaliërs gewaarsku om nie die “vals leier”, soos hulle dit stel, te ondersteun nie.

Al-Shabab is besig om die gebiede wat hulle voorheen beheer het teen `n vinnige tempo te verloor. Hulle is reeds grootliks uit Mogadishu en ander voorstedelike gebiede gedryf. Die stryd teen Al-Shabab word hoofsaaklik deur Afrika Unie en Somaliese magte gevoer. President Donald Trump van Amerika het intussen ook aangedui dat hy magte vir lugaanvalle beskikbaar sal stel.

President Mohamed het ook `n beroep op die kindersoldate gedoen om hulself binne 60 dae oor te gee. Volgens Mohamed is die kidners gebreinspoel en gee hy hulle geleentheid om hulself oor te gee sonder dat hulle vervolging in die gesig sal staar.

Terreuraanvalle is egter nie die nuwe president se enigste of selfs grootste probleem nie. Somalië ervaar tans `n droogte wat `n groot deel van sy 12 miljoen inwoners in hongersnood kan dompel. Dit is een van verskeie lande in daardie deel van Afrika wat `n reuse voedselkrisis in die gesig staar. `n Ander uitdaging is die grootskaalse kapings van vragskepe wat teen die land se kus voorkom. Volgens alle aanduidings het seerowery weer sy terugkeer in dié waters gemaak.

Somalië beskik tans oor al die bestanddele wat nodig is om die land se ondergang te bewerkstelling. Die kombinasie van terreurgroepe, seerowers en `n vernietigende droogte vereis dat daar op verskillende fronte krisisbeheer toegepas moet word. Dit is tans ook bykans onmoontlik om te verseker dat droogtehulp die nodige bestemmings bereik aangesien daar eerstens `n risiko is dat die vragskip deur seerowers gekaap word en daarna dat Al-Shabab dit kan skaak.

Die groot tragedie is dat Somalië se ondergang nie slegs aan `n natuurramp soos droogte toegeskryf kan word nie maar dat dit `n mensgemaakte ondergang is.

 

Nuuskommentaar: 10 April 2017

Kinders in chemiese bomaanvalle

 

Die skreiende tonele van kinders wat deur chemiese aanvalle in Sirië getref is, het pres. Donalld Trump van die VSA, oornag die spelreëls van die internasionale politiek laat herskryf.

“Geen kind deur God geskape verdien om so te ly en te sterf nie,” het hy verklaar.

Donderdagnag het die VSA sestig kruisermissiele van Amerikaanse skepe in die Middellandse See afgevuur op die lughawe van waar die Siriese vliegtuie opgestyg het wat die bomaanvalle uitgevoer het.

Dit is nie die eerste keer dat Sirië daarvan beskuldig is dat hy gifgas inspan nie. Soos vantevore, het Sirië ook hierdie aanval op ’n rebellebeheerde dorpie in die noordooste van die land ontken.

Ook Rusland, wat aan die kant van pres. Basjar al Assad aan die oorlog deelneem en dikwels die leiding met lugaanvalle neem, het die gebruik van gifgas ontken. Een van die opsies wat die Russe geopper het, is dat daar ’n gifgas-opslagplek in die dorp was, en dat dit deur die bomme getref is.

Dit kan egter aanvaar word dat die kwaliteit van die intelligensieverslae waarop Trump sy oë kon lê, aansienlik in gehalte sou verskil van die stuk prulwerk wat pres. Jacob Zuma gebruik het om sy minister van Finansies, Pravin Gordhan, af te dank.

Maar het Trump nie eerder emosioneel as strategies opgetree toe hy die kruisermissiel-aanval gelas het nie? Sy reaksie is wel verstaanbaar. Sirië het by herhaling getoon hy hou hom nie by reëls en ooreenkomste nie, en het selfs in ’n stadium met die internasionale gemeenskap saamgewerk om alle gifgas op te spoor en te vernietig. Die internasionale agentskap wat dit uitgevoer het, het selfs die Nobelprys vir Vrede gekry. Maar algaande het dit geblyk dat Sirië die wêreld ’n rat voor die oë gedraai het.

Die Russiese toetrede tot die oorlog het boonop Assad se regering weer die botoon laat voer. Vredespogings is in werking gestel, en net so dikwels geskend. Die Russiese betrokkenheid het die werklikheid geskep dat Assad deel van die oplossing sal wees, nie deel van die probleem, soos die ingesteldheid voorheen was nie.

Min of meer terselfdertyd het Trump ook laat blyk dat die VSA nie sal aarsel om eensydig in Noord-Korea betrokke te raak, as dit nodig sou wees nie. Tot dusver het die wêreld, die VSA ingesluit, China se beskermingsrol oor Noord-Korea gerespekteer. Trump het nou, op die vooraand van sy ontmoeting met die Chinese leier, Xi Jinping, ook laat blyk dat hy niemand se toestemming nodig het om die belange van die VSA en sy bondgenote te beskerm nie.

Trouens, Trump het iets van die rol van ’n internasionale polisiemag laat blyk toe hy gesê het die VSA behou hom die reg voor om eensydig op te tree as internasionale liggame voete sleep.

Natuurlik verdiep Trump se optrede die gevegslinies van die nuwe Koue Oorlog. Die probleem is dat die Koue Oorlog nie op alle fronte ewe koud verloop nie, soos die stryd teen die radikale Islam. En dit lyk juis of Rusland nou ook na ’n paar jaar se blaaskans, ook weer hieronder begin deurloop het.

 

Nuuskommentaar: 7 April 2017

Zumafikasie spruit uit die President se grondwetlike magskonsentrasie

 

Die nuus word deesdae oorheers deur oproepe regoor die politieke sprektrum om van President Jacob Zuma ontslae te raak. Die rede hiervoor is baie eenvoudig: Jacob Zuma het ons land manalleen tot op die rand van die afgrond gesleep. Maar dit is opmerklik dat die skare van kritici wat op sy bedanking aandring, nie ‘n woord rep oor die rede hoekom een mens soveel mag het dat hy ‘n moderne staat kan kaap en verwoes nie.

 

Die basis van mnr. Zuma se bykans onbeperkte magsposisie is sy uitgebreide magte ingevolge die Grondwet. Die belangrikste faktor wat sy onbeheerste Zumafikasie moontlik maak, is sy omvattende magte om sleutelaanstellings te maak.

 

Zuma se strategie van “Zumafikasie”, behels dat hy die land se sleutelinstellings kaap het deur lojale politieke kaders en persoonlike vriende as hul hoofde te “ontplooi”. Hy beheer die land grootliks deur hierdie netwerk van persoonlike aanstellings, in plaas van deur die amptelike instellings.

 

Hierdie stelselprobleem is al in 2014 vierkantig op die tafel geplaas deur die afgetrede adjunkhoofregter van die Konstitusionele Hof, Dikgang Moseneke. Hy het beklemtoon dat die Grondwet en ander wetgewing ’n merkwaardige hoeveelheid aanstellingsmagte aan die president verleen. In enkele gevalle is die parlement en ander staatsinstellings medeverantwoordelik, maar in die meeste gevalle berus die mag uitsluitlik by die president.

 

Dit spruit uit die grondwetlike onderhandelingsproses, wat omvattende aanstellingsmagte vir die President ingestel het. Hierdie magte strek vanaf die aanstelling van ministers, tot die regters op advies van die regterlike dienskommissie, die hoofde van talle sleutel openbare instellings soos die nasionale direkteur van openbare vervolging, die openbare beskermer, die ouditeur-generaal, lede van die Menseregtekommissie, die Onafhanklike Verkiesingskommissie, asook die ander artikel 9-grondwetlike instellings wat die demokrasie moet bevorder, die kommissarisse van die Staatsdienskommissie, wat staatsamptenare aanstel; hoofde en bevelvoerders van die weermag; die polisiehoof;die hoof van die Intelligensiediens; die hoofde van die Reserwebank, die Belastingdiens en die Onafhanklike Kommunikasie-owerheid.

 

Daarby het die President ‘n bepalende sê met die aanstelling van die hoofde van die land se 715 openbare ondernemings soos Eskom, die SAL, die SAUK, Transnet, en Denel. As ANC leier beheer Zuma ook die ANC se nasionale Kaderontplooiingskomitee, wat ANC lojaliste landswyd aanstel.

 

Zumafikasie is ’n onbedoelde maar grootliks voorsienbare gevolg van die omvattende magte wat die Grondwet aan die president verleen. Gesien in die lig van die ANC se dekades lange uitgesproke voorkeur vir ’n totalitêre regeringsvorm en die risiko dat so ’n magsposisie misbruik kon word, moes soveel magte nooit aan ’n president toegeken gewees het nie. Daarom kan al die skuld vir die treurige stand van sake nie net op ’n onbevoegde en korrupte president en sy gedweë party geplaas word nie. Dit is uiters noodsaaklik dat die stelselfout wat ’n Zuma moontlik maak, dringend hersien moet word om te verhoed dat hierdie of ’n volgende “Zuma” die land finaal oor die afgrond stoot. Die magtige presidensiële stelsel bedreig nie net die grondwetlike demokrasie nie, maar die land se toekoms.

 

Nuuskommentaar: 6 April 2017

Tyd

 

Die malle gejaag van ons moderne lewe is iets wat ons moeilik systap. Daar is net toenemend druk van alle kante. Vir alles word kits-oplossings gesoek, kits-resultate verwag en kits gee die pas aan.

Die kits, gejaagde lewe maak ons ongeduldig, oorhaastig. Al hierdie gejaag is dikwels uiteindelik maar net n gejaag na wind. Kwaliteit ontbreek in ‘n gejaagde lewe. Dit is noodsaaklik om bietjie rem te trap, tot stilstand te kom en tyd met jou hartsmense deur te bring. Verhoudings word versterk en verdiep deur tyd saam te spandeer.

Doen dinge saam met jou geliedes wat julle geniet. Skakel die televisie en selfone af en fokus op mekaar. Wanneer paartjies nie kwaliteit tyd saam spandeer nie gaan hulle konneksie met mekaar verloor. Volgens die wêreldbekende huweliksberder, Kevin Thompson, is die grootste oorsaak van egskeidings nie noodwendig ontrouheid of geldsake nie, maar eerder die feit dat paartjies dikwels nie moeite doen om nie doelbewus in mekaar te belê nie. Dit strek selfs wyer as net die huwelik. ‘n Mens moet ook doelbewus belê in jou kinders, vriende en kollegas.  Goeie, gesonde, gelukkige verhoudings met jou maat en kinders en mense in jou direkte leefwêreld is immers meer waardevol as enige besitting.

Daar is geen verskoning om verhoudings af te skeep. Tyd diskrimineer nie: elke dag gee aan elkeen 24 uur. Hoe dit gevul word is elkeen se keuse. Tyd is ‘n ontasbare ding, maar tog draai ons hele lewe daarom. In die skeppingsverhaal lees ons van die skeppingsdae en na elke dag wat God geskep het, staan daar: “En dit was aand, en dit was môre.” God verwys na tyd en dan, op die sewende dag, sê God, was dit tyd om te rus. Rus is belangrik. Die Here skep die mens om te heers oor sy skepping, maar ongelukkig kry die mens nie geheers oor tyd nie. Tyd heers oor die mens. Ons maak so maklik tyd vir werk, vir sport, ja selfs die getroue ou sepie saans, maar die gesin kom tweede laaste. Tweede laaste, want dikwels kom die Here heel laaste. En dis waarskynlik hoekom daar so min vervulling in ons lewens is. Die meeste tyd word in beslag geneem deur dit waarvoor soveel van ons nie noodwendig eers ‘n passie het nie.

Daar is ‘n tyd vir werk, en ‘n tyd om te rus. Daar is ‘n tyd om te verdien, en ‘n tyd om te spandeer. Daar is ‘n tyd om vir die werk nee te sê, en vir die kinders ja. Daar is ‘n tyd vir laat werk, en ‘n tyd vir die gesin. Daar is ‘n tyd vir vriende, maar ook ‘n tyd om aandag aan jouself te gee. Daar is ‘n tyd vir oortyd, maar ook ‘n tyd vir speeltyd….

Neem eienaarskap van elke uur, bestuur dit optimaal en gee jou hartsmense die beste deel want dit is hier waar jou rykdom lê.

Mag jy, met jou voet op die rem, vreugde vind in elke oomblik saam met die mense wat sin gee aan jou bestaan.

 

Nuuskommentaar: 5 April 2017

Kreeftegang of Swanesang ?

 

Sedert 1994 met die ANC se bewindsoorname was daar ‘n stelselmatige agteruitgang in die party en gevolglik ook in die regering. Die ANC se topleiers het al vele keer erken dat korrupsie endemies word en dat openbare bronne geplunder word deur ‘n proses wat gou die naam van tenderpreneurskap gekry het. Dit is gou opgevolg met wat vandag algemeen bekend staan as staatskaping. Dit is ironies dat die ANC een van die eerste entiteite was wat dié euwels geïdentifiseer het, maar so min gedoen het om dit te verwyder of minstens hok te slaan. Wat die vraag laat ontstaan: Was dit alreeds te laat om die stortvloed te keer?  Trouens, die blaam is aanvanklik subtiel, maar later openlik verskuif na die sogenaamde nalatenskap van Apartheid. Toe daar besef is dat dié regeringsbestel lankal dood is, het die regeerders Apartheid se voorloper, Kolonialisme begin blameer.

Gedurende die Skuldspeletjie het selfs Jan van Riebeeck die blaam gekry vir baie dinge waarvan hy onmoontlik kon geweet het. Intussen het die ANC al hoe meer weg beweeg van die gewone mense in die land  wat die armes, die werkendes, die werkloses, en die kundiges insluit. Niemand is vandag seker oor die dag van môre nie. Dit is asof die Staat almal se raison d’etre – die rede vir ons bestaan  – vernietig of minstens erg verniel het.  Niemand glo meer in die oppergesag van die Grondwet nie. Politiek het ‘n vloekwoord geword en minderheidsgroepe twyfel aan hulle eie herkoms. Soveel vir die retoriek van nie-rassigheid. Meerderheidsgroepe is ook nie meer seker oor hulle toekoms nie. Mense word vermoor, beroof, besteel en verneder soos nog nooit tevore nie.

Dit is wanneer ons weer troos en versterking vind in Petrus se woorde: “Wees nugter, wees wakker! Julle vyand, die duiwel, loop rond soos ‘n brullende leeu, op soek na iemand om te verslind. Bly standvastig in die geloof en staan hom teë. En moenie vergeet nie: dwarsdeur die wêreld moet julle medegelowiges dieselfde soort lyding verduur”

 

Nuuskommentaar: 4 April 2017

Wladimir Poetin toenemend internasionale simbool van nasionale soewereiniteit

 

Die meeste Amerikaanse politici is bekend vir hul sterk afkeur in enigiets wat Wladimir Poetin, die president van Rusland, sê of doen. Terwyl Amerika besig is om voortdurend uit sy posisie as wêreldleier gestoot te word, het Poetin sedert hy in 1999 in Rusland aan bewind gekom het daarin geslaag om die Russe weer in die sentrum van internasionale politieke, ekonomiese en veiligheidsvraagstukke te plaas en om homself as een van die belangrikste politieke rolspelers in die wêreld te vestig.

 

Na die einde van die Koue Oorlog het die Amerikaners daarin geslaag om as onbestrede wêreldleier na vore te tree. Die Amerikaanse model van demokrasie en die Amerikaanse oplossings vir internasionale konflik en ekonomiese uitdagings, het die bloudruk vir ‘n nuwe wêreldorde geword. ‘n Chaotiese Rusland en die talle state wat uit die Sowjetunie losgebreek het, moes hieraan onderwerp word.

 

Na verskeie katastrofale oorloë, die gevolge wat ekonomiese krisisse in Amerika vir die res van die wêreld ingehou het en die opkoms van nuwe reuse in veral Asië, is Amerikaanse politici vandag hard aan die werk om met die hulp van groot Westerse media-instellings die Koue Oorlog te laat herleef in die hoop dat hul eie uitgediende ideologie nie ontbloot sal word nie. Indien genoeg Amerikaners net sal glo dat Poetin boos is en ‘n groot veiligheidsbedreiging vir Amerika inhou, sal hulle voortgaan om politici te ondersteun wat die ideologie van globalisme op die wêreld wil afdwing. Jy kan maar net lande soos Pole, Georgië en die Oekraïne besoek om te sien waarmee die Amerikaners daar besig is.

 

Donald Trump se aanvanklike poging om na Rusland uit te reik is vinnig deur die politieke elite in Washington gesmoor. Daar is enkele politici wat egter voortgaan om te vra dat daar nuut oor Rusland gedink moet word. Dana Rohrabacher, ‘n Republikeinse lid van die Huis van Verteenwoordigers bespreek onlangs in ‘n toespraak die spanning tussen idealisme en meer realistiese prioriteite in Amerikaanse politieke besluite.

 

Volgens hom is Amerika voortdurend besig om idealistiese idees oor hoe die wêreld moet lyk op soewereine state te probeer afdwing. Amerikaners wil nie opgee op die droom dat Rusland eintlik na die Koue Oorlog ‘n prototipe van Amerika moes word nie. Die realiteit is egter dat die meeste Russe die demokrasie van die 1990’s baie negatief beleef het en dat Wladimir Poetin vandag met goeie rede een van die gewildste politieke leiers in die wêreld is. Hy het Rusland weer ‘n bestaansrede gegee en het die soewereiniteit van sy land hard en duidelik herbevestig.

 

Christopher Caldwell, ‘n senior redakteur van die Weekly Standard, sê vroeër vanjaar in ‘n toespraak by die Hillsdale College in Arizona dat Poetin vandag vir populistiese konserwatiewes dieselfde betekenis inhou as wat Fidel Castro vir lank vir kommuniste ingehou het. Ten spyte van enorme druk van buite het Castro die outonomiteit van sy land beskerm. Poetin doen dieselfde vir Rusland.

 

Die skrywer Pat Buchanan skryf dat Poetin die grootste simbool van die beskerming van nasionale soewereiniteit in die stryd teen Westerse globalisme geraak het. Dit is waarom nuwe regse politieke partye van regoor Europa na Poetin uitreik. Westerse leiers sal ‘n fout maak om hul eie mense se behoefte na nasionale soewereiniteit te ontken.

 

Nuuskommentaar: 3 April 2017

Gordhan se afdanking

 

Sedert Donderdagaand verlede week val ontleders oor mekaar se voete soos hulle eiertjies oor die weglating van Pravin Gordhan uit die kabinet probeer lê. Al om die uur was dit egter ook duidelik hoe dikwels die pot misgesit is, of die ore aan fopnuus uitgeleen is.

Wat redelik duidelik is, is dat die laaste hoofstuk oor hierdie saga nog nie geskryf is nie. Verskeie kragte is aan die woel, en verskeie daarvan het dit ten doel om van pres. Jacob Zuma ontslae te raak. Voorlopig lyk dit of Zuma sy sin gekry het al het dit groot weerstand onder die Top Ses gekry.

Daar was selfs  sprake dat Suid-Afrika reeds die afgelope naweek afgegradeer sou word as die politieke situasie nie stabiliseer nie.

Intussen het Suid-Afrikaners opnuut die boodskap gekry dat as Zuma iets wil doen, en hy het die mag daartoe, dan doen hy dit, ongeag die gevolge vir die land. Soos sake nou staan, gaan die land se goedkoper petrol in April ook nie lank hou nie – net sodat Zuma sy sin kan kry.

Dit is reg en noodsaaklik dat die inspekteur-generaal vir intelligensiedienste die sogenaamde intelligensieverslag wat Zuma as verskoning gebruik het om Gordhan af te dank, deeglik ondersoek. Volgens alle aanduidings is dit ’n slordige stuk ploertwerk. Volgens die EFF is dit die werk van iemand wat deur die Guptas betaal is, en is die opsteller ook sommer met ’n leuen oor die EFF uitgevang.  Kom dit werklik uit die Suid-Afrikaanse intelligensiegemeenskap is die land hier ook wat gehalte betref diep in die knyp.

Dit sal interessant wees om te sien hoe die veldtogte om Zuma te laat bedank nou verskerp gaan word. Die EFF, met die rugsteun van die UDM en Cope, het ’n aansoek aan die Konstitusionele Hof gerig om die speaker te verplig om Zuma in ’n staat van beskuldiging te plaas. Die DA gaan nog ’n mosie van wantroue instel, en dit sal interessant wees om te sien of mense soos Gordhan en afgedankte minister Derek Hanekom, teen so ’n mosie sal stem. Hulle sal vermoedelik afwesig wees.

Voorts word ’n groot optog deur Save South Africa en Zwelinzima Vavi se nuwe vakbondfederasie na die Tesourie beplan. ’n Petisie waarin Zuma gevra word om sy goed te vat en te loop is op die sosiale media in omloop.

Die samestelling van die nuwe kabinet word as ’n oorwinning vir die Guptas beskryf. Indien dit ook die waarneming van die SAKP is, gaan die onmin in die Kabinet voortduur. En miskien ontwikkel die Groot Ses bietjie ruggraat, wat die situasie op die duur kan omkeer.

Want so kan dit nie aangaan nie…

 

Nuuskommentaar: 31 Maart 2017

Rwanda bloei nie meer inwendig nie

 

In ‘n tyd waarin sogenaamde polities-bevryde lande soos Suid-Afrika vasklou aan kwessies soos apartheid, kolonialisme, menseregte en rassisme om hulle eie onbevoegdheid en nuwe bestaanstryd te verberg, onderskei Rwanda hom as ‘n land wat toenemend saam met die wêreld kan praat. President Paul Kagame het pas die eerste Afrika-leier geword om Amerika se grootste Israel-gesinde forum in Washington toe te spreek. Hy het aan die Amerikaans-Israelse Openbare Sake Komitee, AIPAC, gesê die Joodse Staat was waarskynlik Rwanda se grootste inspirasie in die land se heropbou ná die menseslagting van 1994. Hy vergelyk dit met Israel se suksesvolle vestiging en ontwikkeling selfs na die gruwels van die Jode-slagting. Hy het ook Rwanda se vriendskapsbande met Israel bevestig.

Kagame sê Israel het nie net bestaansreg nie, maar ook die reg om ‘n volwaardige lid van die internasionale gemeenskap te wees. Kagame regeer per gewysigde grondwet sedert die jaar 2000, en kon daarin slaag om die reuse-konflik tussen die Tutsis en Hutu-ekstremiste hok te slaan en Rwanda in ‘n suksesverhaal te omskep.  Hy sê die sekuriteit en veiligheid van mense wat eens vir uitwissing bestem was, kan nie uitsluitlik fisies wees nie. Volgens hom sal die wêreld nooit regtig veilig wees as daar steeds ideologieë bestaan wat moord as ‘n patriotiese plig bejeën nie.

Sommige regerings en politieke bewegings op die vasteland kan hulle net met die Palestynse stryd vir ‘n eie staat vereenselwig. Hulle beskuldig Israel van apartheid en kolonialisme en kan maar net nie vergeet dat die Israelis Suid-Afrika se apartheidsbestel bygestaan het in die moeilike sanksiejare nie. En tog het Israel se aktiewe diplomatieke betrokkenheid en tegniese en ekonomiese samewerking met sleutelspelers soos Rwanda, hom al baie vriende op die vasteland besorg. Premier Benjamin Netanyahu sal later vanjaar minstens 30 Afrika-leiers tydens ‘n beraad in Togo toespreek. Dit is van groot belang vir Afrika-state wat vooruit streef, om bande met ‘n wêreldland op die gebied van tegnologie te vestig.

Israel is ook ‘n leier op militêre gebied en een van die grootste uitvoerders van militêre toerusting. Israel en Rwanda is nie alleen bondgenote nie, maar steun sterk op Amerika, hoewel albei lande al Washington se geduld onder die Obama-administrasie tot die uiterste beproef het.

Kagame is van toenemende outokrasie beskuldig en Netanyahu is gereeld berispe oor Israel se voortgesette uitbreiding in die Palestynse besette gebiede.  President Donald Trump openbaar tot dusver ‘n meer gematigde houding teenoor Rwanda en Israel en albei lande hoop op ‘n hegte vriendskap met die VSA. Israel hou vol dat ‘n vredesooreenkoms met die Palestyne net bereik kan word deur regstreekse onderhandelings en nie deur diplomatieke druk van buite nie. Rwanda steun dié standpunt ten volle. Die land het immers die gevolge van sy bloedige Volksmoord op eie stoom oorwin. Dit is verfrissend om ‘n Afrika-leier teë te kom wat buite die grense van die rewolusie kan dink.

 

Nuuskommentaar: 30 Maart 2017

Poging om mediese hervorming te herroep, rampspoedig vir Republikeine

 

Die Republikeinse Party in Amerika is tans in ’n sterker posisie as tydens die afgelope agt dekades. Die party beheer die Withuis, Senaat, Huis van Verteenwoordigers en die oorgrote meerderheid van goewerneurskappe en wetgewende liggame in die 50 state. Tog het die party verlede week lelik pakslae gekry met sy langverwagte poging om President Obama se groot mediese hervormingsprogram te herroep en met ’n meer konserwatiewe, vryemarkgesinde program te vervang.

 

Donald Trump het die herroeping van “Obamacare” een van sy belangrikste verkiesingsbeloftes gemaak en het onderneem om dit een van sy eerste prioriteite as president te maak. Dit is dan ook presies wat hy gedoen het, maar die groot onderhandelaar kon nie daarin slaag om genoeg konsensus binne sy eie party vir die aanvaarding van die “American Health Care Act” te bewerkstellig nie.

 

Donald Trump, die ewige populis, het tydens sy verkiesingsveldtog op die rug van die ongewildheid van Obamacare gery. Hy het belowe om Obamacare te herroep en dan nuwe wetgewing voor te stel wat sou sorg dat meer Amerikaners, teen ’n laer koste beter mediese dekking sou kry.

 

Die American Health Care Act wat deur Trump en Paul Ryan, die speaker van die Huis van Verteenwoordigers, voorgestel is, het alles behalwe hierdie beloftes nagekom. Mense wat meer as 1 miljoen dollar per jaar verdien sou soveel as 14% bespaar terwyl die armes, werkerklas en landelike kiesers wat almal vir Trump gestem het, die seerste sou kry. Meer as 20 miljoen Amerikaners sou hul mediese dekking verloor het indien die wetgewing aanvaar is. Voorts het die wetgewing in ’n poging om nie te veel mense te vervreem nie steeds die regering se groot rol in gesondheidsorg behou, maar net geherdefinieer.

 

Die eindproduk was ’n stuk wetgewing wat deur tientalle Republikeine in die Huis van Verteenwoordigers nie ondersteun kon word nie. Vir die harde vryemarkgesindes was die rol van die regering steeds te groot. Vir verteenwoordigers van landelike en industriële distrikte sou die verlies aan dekking vir miljoene mense in die werkersklas net te veel stemme gekos het. Kort voordat die Huis van Verteenwoordigers oor die wetgewing moes stem het ’n peiling van Quinnipiac Universiteit getoon dat slegs 17% van Amerikaners die nuwe wetgewing steun.

 

Nog voordat daar gestem kon word het die Republikeine hul nederlaag aanvaar en besluit om die wetgewing te onttrek. Waar laat dit vir Donald Trump? Trump het slegs 46% van die stemme in verlede jaar se verkiesing ontvang. Sy gewildheid neem sedert sy inhuldiging op 20 Januarie konstant af en byna tweederdes van Amerikaners is nie tevrede met sy prestasie nie. Deur sy klein bietjie politieke kapitaal op hierdie gedoemde wetgewing te spandeer, het Trump as die groot verloorder uit die stryd getree.

 

Sy dreigemente teenoor Republikeine wat nie met hom wil saamstem nie veroorsaak nou selfs groter verdeeldheid in sy party. Trump is toenemend op die agtervoet en die kanse dat die Republikeine tydens volgende jaar se middeltermynverkiesing ernstig pakslae gaan kry, word by die dag groter. Die vraag is: Gaan Trump van benadering verander of gaan hy sy party verder in die wildernis in saamsleep?

 

Nuuskommentaar: 29 Maart 2017

Die geboorte van die Europese Unie

Sestig jaar gelede het ses Europese lande in Italië die Verdrag van Rome geteken. Hiermee het die Europese Ekonomiese gemeenskap tot stand gekom wat later tot die stigting van die Europese Unie gelei het. Dit het nou 28 lede.

Sestig jaar na die stigting is daar steeds nie eenstemmigheid oor of dit goed of sleg was nie. Brittanje het verlede jaar gestem teen voortgesette lidmaatskap, en die proses wat as Brexit bekend staan is ingelui.

Die Europese Unie besef dat hervorming dringend noodsaaklik is. Lande moes vir deelname ’n deel van hul soewereiniteit afstaan, maar hoewel daar ’n Europese Parlement is wat demokraties saamgestel is, het daar so ’n burokrasie in die unie se hoofsetel, Brussel, tot stand gekom dat die alledaagse ervaring is dat demokrasie beperk is ter wille van hierdie reuse burokrasie.

In verskeie Europese lande is daar ook partye en bewegings wat hulle vir afskeiding beywer, en Geert Wilders en sy party in Nederland was juis nou met die pas-afgelope verkiesing in die kollig. Hierdie partye beskou die Europese Unie as ’n manifestasie van ’n wêreldorde wat afgestem is op die vorming van ’n wêreldregering.

Die vorming van die Europese Unie het ingrypende gevolge op verskeie vakgebiede uitgeoefen. Een voorbeeld is Turkye wat al jare lank probeer om lid van die Unie te word. Die Unie se grondwet vereis egter dat minderhede in lidlande ’n groot mate van soewereiniteit moet geniet. Dit druis teen die Turkse tradisie in wat eerder gemik is op verturksing, en minderheidsregte, soos die taal van die Koerde, is onderdruk. In ’n poging om lid van die Unie te word is die doodstraf afgeskaf en het die Koerde veel meer erkenning gekry, soos Koerdiese stede wat hul oorspronklike name teruggekry het.

Na die mislukte staatsgreep van verlede jaar, lyk dit egter of die kloof tussen Turkye en die Europese Unie aan die vergroot is.

In Spanje het die Baske en Kataloniërs, wat erg deur Franco onderdruk was, selfregering gekry.  In die proses is ander kragte weer oopgemaak, soos dat die Kataloniërs stem dik begin maak vir onafhanklikheid.

’n Verskynsel wat nie ewe goed deur alle politieke ontleders ontvang is nie, is dat die sambreel wat die Europese Unie skep, vir sommige groepe eintlik die behoefte aan ’n nasionale regering laat verval. Dit was veral merkbaar in België self wat in ’n federasie omskep is, en steeds verder verdeel, sodat die grootste party in Vlaandere die moontlikheid van ’n konfederasie vir algemene bespreking oopgestel het. Die basiese vraag is, as daar ’n Europese Unie is, waarom moet Vlaandere dan nog deur ’n Belgiese regering ook gedien word?

Min of meer dieselfde paadjie word in Skotland geloop, met Skotse onafhanklikheid wat weer na vore gedwing word deur wat daarop neerkom dat Engeland namens hulle besluit het om van die Europese Unie weg te breek.

Deur die Europese Unie het minderheidsregte, wat daar as deel van menseregte beskou word, ’n veel groter prominensie in die internasionale reg gekry. Uiteindelik behoort dit ook minderhede in Suid-Afrika tot voordeel te strek.

 

Nuuskommentaar: 28 Maart 2017

Ouerskap

Is daar ‘n titel wat groter verantwoordelikheid dra as ‘ouer’?

Om lewe te gee, bly ‘n wonderwerk. Dit verander ook jou persepsie van liefde en sorg – vir altyd. ’n Mens wonder dikwels of so baie kinders verwek sou word indien ouers werklik die verantwoordelikheid, wat daarmee gepaard gaan, vooraf sou besef.

Meeste regdenkende volwassenes wil die beste ouers vir hul kinders wees, of so reken ons. Tog het die nuus die laaste maande gereeld berig oor die mishandeling en verwaardlosing van weerlose kinders, onwelvoeglike blootstelling en selfs die ‘weggooi’ en ontvoering van ‘n eie baba.

Die feit is egter dat dit gebeur in gemeenskappe waarin goeie, regdenkende mense woon. Dis haas ondenkbaar dat enige vrou haar dag-oue suigeling soos ‘n lappop op ‘n ashoop weggooi! Dat ‘n man wat moet beskerm juis aanrand, verniel, verwoes. Dit laat mens stom van magtelose ontsteltenis.

Hierdie is uiterste gevalle is ongelukkig nuuswaardig vanwee die brutaliteit, die onmenslikheid en die feit dat dit sosiaal onaanvaarbaar is.  In geen gemeenskap mag sulke optrede ooit verskoon word nie, ongeag die rede of verweer.

Maar helaas is daar in meeste gesonde gemeenskappe sogenaamde ‘normale’ ouerhuise waar kinders op minder sigbare manier ly.  ‘n Kind wat voortdurend blootgestel word aan ouers wat nie in liefde en vrede kan saamleef nie, ‘n kind wat voorwaardelik, op grond van prestasie of gedrag, liefde bewys word; ‘n kind wat net materiele liefde ken omdat ouers emosioneel en/of fisies afwesig is. Wat is dìt anders as mishandeling? Selfs ‘n gebrek aan reels, dissipline en opvoeding met grense, ontneem ‘n kind die sekuriteit van ‘n veilige omgewing.

Kinders wat binne die raamwerk van reëls, respek en dissipline grootword ken die veiligheid binne daardie grense.  Kinders is geen ouer se besitting nie – hulle word ons net geleen. Geen kind mag ooit ‘n pion wees in ‘n magstryd tussen ouers nie.

Is jy ‘n ouer? Hoe lyk die vrug van jou opvoeding? Die grootste vreugde van ouerskap is om met jou volwasse kinders ‘n vriendskap te deel gebou op jarelange respek, vertroue, liefde, aanvaarding en herinneringe om ‘n leeftyd te hou. Indien enige aanpassings gemaak moet word om hierdie vreugde te ken, is daar geen beter tyd as NOU want ouerskap is ‘n voorreg en vreugde, nie ‘n reg en straf nie.

 

Nuuskommentaar: 27 Maart 2017

Neo-kolonialisme

Die koloniale debat het weereens vlamgevat in Suid-Afrika.

Die Wes-Kaapse premier en voormalige DA-leier, Helen Zille, se Twitter-boodskap oor die land se koloniale geskiedenis is reeds ou nuus.

Die veldbrand in die sosiale media duur egter steeds voort en dit begin al hoe meer lyk asof, wat ʼn sinvolle debat kon wees, ontaard het in die steniging van ʼn boodskapper.

Wat die klipgooiers uit die oog verloor is dat Afrika ʼn maklike teiken vir enige land met koloniale versugtinge is. Die geskiedenis vertel die verhaal. Die betrokkenheid van die Britte, Franse, Duitsers, Portugese, Russe, Kubane, Belge en selfs Italianers in die kontinent se geskiedenis kan nie weggewens word nie.

Mens sou dink dat die mense van Afrika hul les geleer het. Koloniale betrokkenheid is ʼn parasitiese vennootskap wat min voordeel vir die sogenaamde gasheerland inhou. Of dit nou grondstowwe, landbouprodukte of nedersetting is, die koloniale moondheid het ʼn eensydige agenda.

Die versuikerde omhulsel van dié bitter pil het in die geskiedenis weinig voordeel vir Afrika ingehou. Hoewel infrastruktuur en in sommige gevalle onderwysstelsels daarby gebaat het, is ons gelaat met vreemde kulturele gebruike, mislukte regeringstelsels en vreemde tale.

In die jongste tyd word die ANC-regering se korrupte regime telkens gekoppel aan die Indiese Gupta-gesin se pogings tot staatskaping. Die broers se betrokkenheid is egter nie die grootste gevaar wat Suid-Afrika in die gesig staar nie.

Die Sjinese se verklaarde beleid jeens Afrika hou ʼn baie groter bedreiging vir die kontinent in. Die rooi golf van neo-kolonialisme spoel reeds soos ʼn tsunami die afgelope dekade oor Afrika en die inwoners is maar net te gretig om die golf te ry.

Die gebroke ekonomieë wat die vorige vlaag van koloniale besetting agtergelaat het is dors vir die finansiële voordeel wat Sjinese betrokkenheid in Afrika bring. Dit is soos daardie geduldige kredietkaart of gemene geldskieter wat teen die einde van die maand kruideniersware koop.

Die ANC wat in ʼn groot mate nog in die Koue Oorlog leef, sien Sjina skynbaar as ʼn verlosser wat hulle gaan red van gevaarlike Westerse invloede. Sjinese betrokkenheid is as’t ware ʼn wonderpil om hulle eie politieke bloedarmoede te genees.

Die afgelope dekade het Sjina se direkte investering in Afrika van 491-miljoen dollar tot 14-komma-7-miljard dollar toegeneem. Die Sjinese nuusagentskap, Xinhua, (SJIN-WHA) spog openlik dat Sjina tientalle hospitale en honderde skole op die kontinent kom bou het. Die agentskap maak die Weste se waarskuwings aan Afrika oor neokoloniale besetting af en sê dié lande is net bang hulle eie selfsugtige belange word in gevaar gestel.

Suid-Afrikaanse politieke ontleders het die afgelope jare telkens daarop gewys dat Sjina se betrokkenheid ter plaatse gevare inhou.

Daar kan volgens hulle geen gelyke vennootskap wees nie, want die jongste geskiedenis het bewys dat Sjinese sakeondernemings geneig is tot korrupsie. ʼn Sjinese werksmag word ingevoer om sleutelposisies in industrieë te vul met geen kennisoordrag aan die plaaslike arbeiders nie. En die goedkoop produkte wat vervaardig word ondermyn Afrika om sy eie industrieë te ontwikkel.

Terwyl die ANC hulle vaardigheid met Sjinese eetstokkies opskerp, word ons land vir die soveelste keer uitverkoop.

 

Nuuskommentaar: 24 Maart 2017

Die afdraende pad is voorhande

Dit was met skok en ontnugtering dat die land verneem het van die inbraak by hoofregter Mogoeng Mogoeng se kantoor. Wat uit die staanspoor geblyk het, is dat die diewe presies geweet het waarna hulle soek. Vyftien rekenaars met sensitiewe inligting soos regters se woonadresse is met militêre presisie uit die afdeling vir menslike hulpbronne gesteel. Ander waardevolle items is net so gelaat. Die opposisie het dadelik vingers gewys na die Departement van Staatsveiligheid, wat natuurlik enige betrokkenheid ontken.

Die feit dat die gewaagde inbraak so gou na die Grondwethof se uitspraak in die Sassa-debakel plaasgevind het, het ‘n sterk vermoede laat ontstaan dat die diefstal daarop gemik was om die land se hoogste hof die skrik op die lyf te jaag. So asof die howe gewaarsku word om nie die wetgewende en uitvoerende gesag in die land teen te gaan nie.

Hoe vergesog dit ookal klink, moet dit gesien word teen die agtergrond van die ANC se plan om die presidensie in ‘n soort oppergesag te omskep. ‘n Magsentrum wat die staat se beskikbare geldbronne na sy eie goeddunke aanwend sonder inmenging van die Tesourie. Die feit dat regters se persoonlike inligting nou in die openbare domein is, is skrikwekkend. As dié gegewens in die verkeerde hande val, kan regters afgepers word om uitsprake te lewer wat die staat goedgesind is. Die regering en die ANC het al soveel keer bloedneus in die land se howe gekry, dat dit nie onmoontlik is vir onderduimse regeerders om op dié manier hulle wil af te dwing nie. Die ondersoek is in die hande gelaat van die hoogste polisiegesag, maar selfs dit is ‘n skrale troos aangesien die hooggeregshof pas besluit het dat die aanstelling van die Valkehoof onwettig was.

Watter versekering is daar dat die polisie nog vertrou kan word? Daar is al dikwels gesê dat die Nasionale Vervolgingsgesag en die Valke-eenheid blote marionette van die regering is. Die groot vraag is egter wie die politieke poppespel beheer? Dit bring die kantoor van die president onder verdenking. Net hy het genoeg mag om al die toutjies te trek – veral as senior kabinetslede hulle samewerking gee.

Daar is dikwels voorspel dat die maande in die aanloop tot die ANC se leierskapskonferensie aan die einde van die jaar, uiters gespanne gaan wees. Niemand het egter verwag dat die onafhanklike regbank tot die uiterste beproef gaan word nie. Die howe is al toevlug vir die land se burgerlike organisasies, opposisiepartye en gewone Suid-Afrikaners om reg en geregtigheid te laat geskied. As hierdie onafhanklikheid wegval deur staatsmanipulasie, kan daar net sowel ‘n militêre staatsgreep afgekondig word. Die geskiedenis het geleer dat ‘n land so dikwels deur rewolusionêre magte oorgeneem word, net vir die einste magte om teen hulle ondersteuners te draai as hulle teenkanting kry. Is dit wat tans in sonnige Suid-Afrika gebeur?

 

Nuuskommentaar: 23 Maart 2017

Geert Wilders die ware wenner van Nederlandse verkiesing

Verlede Donderdagoggend het die internasionale media dit uitbasuin: Populisme het ’n bloedneus in Nederland gekry. Die sittende eerste minister, Mark Rutte van die vryemark gesinde, VVD, is op CNN, BBC en in koerante van New York tot in Berlyn as die groot oorwinnaar wat regse nasionalisme ’n bloedneus gegee het, beskryf. Angela Merkel het haar vreugde uitgespreek dat Nederland nie sy rug op die Europese Unie gekeer het nie. Politieke kommentators het na ’n lang nag waartydens die byna 13 miljoen stemme getel is, glimlaggend ontleed hoe Nederlanders die voortou geneem het met die verwerping van ekstremisme, nasionalisme en identiteitspolitiek.

Wat het regtig verlede week in Nederland gebeur? Het Nederlandse kiesers die Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders verwerp? Het Nederlanders hul rug op identiteit gekeer en ten gunste van minder grense en meer magte aan die Europese Unie gestem?

In ’n land waar 28 partye aan ’n verkiesing deelneem, 13 setels wen en die grootste party slegs 21% van die stemme kry, is dit onmoontlik om eenvoudige gevolgtrekkings oor die uitslag te maak.

Mark Rutte verdien krediet. Hy sal waarskynlik binnekort tot ’n derde termyn as eerste minister van Nederland aangewys word. Dit op sigself is reeds ’n uitsonderlike prestasie. Sy party het wel 8 setels minder gekry, maar waarvoor Rutte die meeste krediet verdien is die meesterlike wyse waarop hy tydens die verkiesingsveldtog met slim retoriek teen massa-immigrasie en teen meer magte vir die Europese Unie na regs beweeg het om uiteindelik letterlik honderde duisende stemme by Geert Wilders weg te vat.

Vir maande het Wilders se PVV in die peilings voorgeloop. Oor die afgelope drie maande het beide die regerende VVD en die Christen-Demokratiese Appél van Sybrand Buma egter na regs beweeg en talle standpunte van Wilders hul eie gemaak om sodoende veld te wen. Die bekende kommentator Jelte Wiersma skryf in Elsevier dat Wilders die groot wenner van die verkiesing is. Hoewel die PVV swakker gedoen het as wat die peilings voorspel het, het hulle van 15 tot 20 setels gegroei en het hul stemtotaal van 950 000 tot 1,3 miljoen toegeneem. Die belangrikste element van Wilders se oorwinning lê egter nie in die aantal stemme en setels wat die PVV gewen het nie, maar wel in die wyse waarop die PVV die agenda van die Nederlandse verkiesing beïnvloed het.

Kwessies soos immigrasie, die invloed van die Islam op die Nederlandse kultuur, wat Nederlandse identiteit vandag behels, die belangrikheid oor grense en die soewereiniteit van EU-lidlande, was hooftemas tydens die verkiesingsveldtog en is bykans almal temas wat deur Wilders en sy PVV op die voorgrond geplaas is. ’n Meerderheid van Nederlandse partye het meer skepties oor die Europese Unie geraak en groot partye soos die VVD en CDA het sterk uitsprake teen massa-immigrasie gemaak.

Nederland het verlede week na regs beweeg, nie net weens die vyf setels wat die PVV bygekry het nie, maar ook weens die wyse waarop Wilders talle partye om hom na regs gedwing het. Wilders sal nou die hoof opposisieleier van Nederland wees. Enigiemand wat dink dat hy die verkiesing verloor het of dat die verkiesingsuitslag ’n verwerping van die PVV se standpunte is, sal baie naïef wees

 

Nuuskommentaar: 22 Maart 2017

Watter onderwys gaan die leiers oplewer?

In Suid-Afrika is vier skoolgaantipes: Staatskole, wat vir hierdie bespreking na die skole met Model C-wortels verwys, privaatskole, tuisskolers en leersentrums.

Afrikaanse staatskole, en sommige Engelse staatskole soos die tradisieryke Boy’s en Girls High-skole, lewer nog oënskynlik goeie onderwys. Die verswakkende uitwerking van die sosialistiese staatskurrikulum bring verlaagde standaarde, al is die onderwys toegewyd. Dit tersyde, is die groot getalle van hierdie skole kenmerkend, en is dit massaproduksiefabrieke met oulike tradisies en dikwels goeie dissipline, maar wat massaprodukte lewer.

Privaatskole strek oor ‘n wye spektrum, en volg vanweë die regering se opdringerigheid dikwels ook staatskurrikulum in een of ander vorm, direk of soos IEB, maar met die massa-gerigte kenmerke. Waar privaatskole kleiner klasse en/of meer unieke aanbiedings lewer, en soms soos onder Christene ‘n duideliker karakter het as staatskole, is daar meer geleentheid vir indiwidualiteit en kultuurvorming.

Tuisskolers se verskeidenheid is natuurlik so wyd as die indiwidue daarby betrokke, en sal dus noodwendig meer indiwiduele verskeidenheid oplewer. ‘n Groter mate van selfstudie as by die skole bring die waarskynlikheid dat kinders grootmense word met meer eie denke en inisiatief as wat die massaprodukskole lewer.

Suid-Afrika het ‘n tradisie van eenvormige skooldrag wat in staatskole en meeste privaatskole geld. Dit het voordele vir dissipline, eenheidsgevoel en trots. Die persepsie van leersentrums, waar selde skoolklere gedra word, is dus dat dit minder gedissiplineerd is en vir bedorwe of rebelse kinders daargestel is. Leersentrums is soms in kantoorgeboue of beknopte huise gevestig en doen min vir buitemuurse aktiwiteite. Die waarneming is dat praktyke soos rook en persoonlike slordigheid meer opvallend by leersentrums is.

Daar is ook ‘n verskynsel dat onafhanklike, kleiner privaatskole proporsioneel ‘n groter aantal leerlinge het wat meer aandag benodig waar sulke skole in die skadu van sterk Model C-skole opkom vir byvoorbeeld sterker christelike beklemtoning. Kleiner skole bied egter ook aan die akademies sterker leerling meer direkte kontak met die onderwyser, met geleentheid om indiwiduele vordering te versterk, belangstellings uit te bou en meer te doen as wat in ‘n massaskool moontlik is.

Die vraag is watter onderwysformaat die leiers en mense wat uitstaan gaan voortbring?

Staats- en privaatskole beklemtoon puntebehaling deur eksamenvoorbereiding pleks van die leerproses, asook prestasies van sportspanne, en afrigting word toenemend professioneel aangebied in klaar-gevormde formaat. Lewer die massastelsel met sy oënskynlike krag leiers en inisiatief op, of nabootsers met gemiddelde vaardighede wat nie juis uitstyg nie?

So gesien ontstaan daar ‘n moontlikheid dat die voorlopers en uitstygers dalk eerder in die minder glansryke privaatskooltjie en dalk selfs die leersentrum gekweek word. In ‘n siniese beskouing sal dit beteken dat die leierskorps uit die kinders wat harder as ander moet werk om bo uit te kom en andersyds uit die rebelle gaan kom wat weier om in die groot, eenvormige skooldraggeklede en reëlgedrewe skool te gaan.

Is dit net sinies of moet veral Afrikaners wat nog ‘n baie hoë premie plaas op staatskole, dalk meer aktief begin dink daaraan dat die kleiner skool waar elkeen tot sy reg kom, noodsaaklik is om die leiers vir sy toekoms te kweek?

 

Nuuskommentaar: 21 Maart 2017

Nederlandse verkiesing – moenie teen Wilders-faktor vaskyk

 

Die eerste reaksies op die Nederlandse verkiesingsuitslae was op die oog af hoofsaaklik teleurstelling oor hoe Geert Wilders se Partij voor Vrijheid gevaar het, en ander wat bly is dat die PVV nie so goed gedoen het soos algemeen verwag is nie.

Maar is dit werklik die belangrikste saak op die agenda en kan veel afgelei word met die oog op die latere verkiesings vanjaar in Frankryk en Duitsland?

Verskeie Amerikaanse kenners meen Wilders moet eerder in isolasie beskou word as die breë regspopulistiese beweging in Europa. Die oë word veel meer gerig op Marine Le Pen in Frankryk.

Wilders en sy party is immers lank deel van die Nederlandse parlement, en was in ’n stadium met gedoogde steun effektief die party wat die regerende koalisie aan bewind gehou het min of meer soos die EFF nou DA-geleide koalisies in staat stel om die ANC uit verskeie munisipaliteite se regeerampte te hou. Dis ongemaklik, en het ook ingeplof.

Wilders is ook al verskeie kere vir sy uitsprake van ’n vorm van haatspraak aangekla, en onlangs weer toe hy wel skuldig bevind is maar nie gevonnis is nie.  As leier van die tweede grootste party, kan hy nie geïgnoreer word nie.

Sake moet egter ook in perspektief gesien word. Die PVV het wel vyf setels bygekry, maar die Christen-Demokratiese Appèl  het ses, en die GroenLinks ’n yslike tien setels bygekry.

Met die hulp van die CDA, die D66 en Parij voor de Arbeid kan premier Mark Rutte se VVD ten spyte van ’n verlies van agt setels maklik ’n koalisieregering vorm.

Sou die Partij voor Arbeid egter besluit om nie deel te neem nie, soos wat wyd bespiegel word nadat die party ’n yslike 29 setels verloor het, kan na die ChristenUnie en die SGP gekyk word.

Miskien selfs belangriker as hoe Wilders en sy party gevaar het, is die knou wat die Partij van de Arbeid ervaar het. Dié party was in die jare van Joop den Uyl aan bewind, en was sedertdien dikwels sterk genoeg om minstens ’n sleutelrolspeler in die koalisiepolitiek te wees. Met net nege setels is hy nou nie eens meer die grootste sosialisteparty nie, met die Sosialisteparty wat 14 setels verower het.

Met die vorige nasionale verkiesing in België kon ook geslaag word om die sosialiste heeltemal uit die koalisie te hou, terwyl die Sosialiste die dominante politieke mag in Wallonië is, en selfs die vorige premier vir België opgelewer het. Die uitsluiting van die sosialiste het in daardie geledere ontsteltenis veroorsaak omdat die land toe glo ’n regering sou kry wat nie vir die armes omgee nie.

Barack Obama het die VSA in ’n sosialistiese staat begin omskep, en is nou deur die teenpool, Donald Trump vervang.

Beleef ons nie nou as eerste dominante wêreldpolitieke faktor ’n voortgesette kwyning van die sosialisme nie – nogal ironies synde dat die ANV hier verder in daardie rigting neig? Dit beteken nie die opkoms van die regspopulisme is onbelangrik nie.

 

Nuuskommentaar: 20 Maart 2017

Amerika moet nuut dink oor Koreane

Vanaf 1950 tot 1953 het tussen 2 en 3 miljoen soldate en burgerlikes hul lewens in die Koreaanse Oorlog verloor. Die oorlog was veral ’n toets vir Amerika wat na die einde van die Tweede Wêreldoorlog sy nuwe rol as bewaarder van internasionale vrede en as die hoof aanvegter teen kommunisme, ingeneem het.

Hoewel die Verenigde Nasies leiding geneem het in die konflik nadat meer as 130 000 soldate uit Noord-Korea die suide op 25 Junie 1950 ingeval het, was dit die Verenigde state wat meer as 90% van die soldate vir die stryd teen die Noorde, ondersteun deur China en die Sowjetunie, gelewer het.

Nadat meer as 36 000 Amerikaners hul lewens in die oorlog verloor het en die twee Korea’s en China selfs veel groter lewensverlies moes verduur, is ’n skietstilstand in 1953 onderteken. ’n Vredesverdrag is egter tot vandag toe nog nie gesluit nie en tegnies is Noord-Korea en Suid-Korea steeds in ’n staat van oorlog gewikkel.

Sedert die vroeë 1950’s het heelwat dinge in die wêreld egter verander. Amerika het na die Koreaanse oorlog ook ’n bloedneus in Vietnam gepaardgaande met selfs groter lewensverlies, gekry. Oor die afgelope paar jaar het die land grootlik met oorloë in Afganistan en Irak misluk. Amerika se weermag is steeds enorm groot en die land se spandering op verdediging styg steeds. Byna 40 000 Amerikaanse soldate is permanent in Suid-Korea gesetel om dié land teen sy noordelike aggressor te help beskerm. Grootskaalse, peperduur oorlogoefeninge word tans weer deur Suid-Korea en Amerika uitgevoer. Beide lande is reg vir oorlog met Noord-Korea.

Suid-Korea se bevolking is vandag dubbel dié van Noord-Korea terwyl die land se ekonomie 40 keer groter as sy kommunistiese vyand is. Suid-Korea is die land in die wêreld wat die 10de meeste geld op verdediging spandeer. Sy weermag troon uit bo die vermoëns van sy armsalige vyand, Noord-Korea. Ten spyte van groot militêre vertoon, die voortdurende afskiet van missiele en die 33-jarige diktator, Kim Jong-un, se oorloglustige praatjies, beskik Noord-Korea eenvoudig nie oor die vermoë om Suid-Korea soos in die 1950’s storm te loop en te oorwin nie. Met China wat weens sy goeie, veral ekonomiese, betrekking met die Weste nie meer in ’n oorlog aan die kant van Noord-Korea sal staan nie, die afwesigheid van die Sowjetunie wat in die 1950’s Noord-Korea van wapentuig voorsien het en die militêre en ekonomiese posisie van die twee Korea’s wat totaal verander het, is dit sinneloos om te dink dat Noord-Korea enige kans staan om ’n oorlog teen Suid-Korea of ander lande in die streek, soos Japan, te wen.

Het Amerika dan regtig nog ’n rol om in Suid-Korea te speel? Indien dié land deur die Noorde aangeval word kan die Amerikaners mos steeds met wapentuig en selfs lugaanvalle bystand verleen. Daar is egter geen rede waarom Amerika meer soldate in Suid-Korea moet hê en in ’n oorlog tussen die Noorde en Suide lewensverlies moet verduur nie. Die Amerikaners is egter steeds in die 1950’s vasgevang en kan steeds nie hul rol as internasionale bewaarder van vrede in ’n veranderende wêreld herbedink nie.

 

 

Nuuskommentaar: 17 Maart 2017

Die presidensie ‘n strategiese magsentrum?

Een van die voorstelle wat op die ANC se beleidskonferensie in Junie bespreek sal word, is om die presidensie in ‘n strategiese magsentrum te omskep wat beleidsrigtings en die toekenning van hulpbronne beheer. Dit is waarskynlk die duidelikste aanduiding nóg dat geldbeheer uit die Nasionale Tesourie se hande geneem en na die president en sy uitgebreide kantoorkorps oorgeplaas moet word. Die ANC se beleidshoof, Jeff Radebe, sê die voorstel moet vertolk word teen die agtergrond van die Nasionale Ontwikkelingsplan wat nie kan vorder as daar nie ruimskoots voor begroot word nie.

President Jacob Zuma het al ‘n paar keer gekla dat die Tesourie ‘n struikelblok in die pad van radikale ekonomiese transformasie is. Radebe meen die NOP sal ‘n illusie bly as daar nie drasties ‘n begrotingshervorming plaasvind nie. Hy sê die Tesourie kan steeds die begrotings toewys, maar die president se kantoor moet ‘n mandaat hê om oor die vernaamste prioriteite te besluit. Die presidensie moet ook die reg hê om die staatsdiens in ooreenstemming met die kern-prioriteite van die staat te bring en alle sfere van die regering – wat staatsinstellings insluit – te koördineer. Dit sal glo ‘n einde bring aan swak leierskap en bestuur in staatsentiteite soos SAL, Eskom, Transnet en die SABC. Die bekende Romeinse satirikus, Juvenalis, het die uitdrukking “en wie pas die wagters op” beroemd gemaak. Dit is wat elkeen in die land ook wil weet.  Wie gaan toesig hou oor ‘n president as sy kantoor ‘n magsentrum word? Aan wie gaan hy verslag doen as sake ernstig verkeerd loop?

Die huidige president was al soveel keer by skandale en onreëlmatighede betrek dat die blote gedagte aan ‘n presidensie met ekonomiese oppergesag verbysterend is.  Gedurende die Zuma-administrasie kon selfs die onafhanklikste gesagsowerheid hom nie in toom hou nie. Die Nasionale Vervolgingsgesag en die Valke is lankal onder sy beheer en sy lojaliste is blind vir sy optrede – solank hulle ook daarby baat. Voeg daarby die Nkandla-sage, die Guptas se inmenging in staatsake, die ondeurdagte afdanking van ‘n bekwame Finansminister, die vroeë vrylating op mediese parool van Zuma se eertydse finansiële adviseur, Schabir Shaik, die regering se omstrede wapenaankope, die nie-verklaring van bates en die wydverspreide korrupsie op al drie regeringsvlakke. Die president en sy poligame huishouding leef soos die adelstand. Een van die Zuma-vroue word met blink swart motors en polisiemanne op motorfietse na ‘n hospitaal begelei net om plastiese chirurgie te ondergaan. ‘n Mens wonder hoekom die president nog enigsens die moeite doen om die magsentrum waaroor hy reeds beskik, amptelik te maak. Of is daar ander sogenaamde prioriteite ingevolge die Nasionale Ontwikkelingsplan waarvan ons nie weet nie – soos ‘n Russiese kernkragstasie op eie bodem?

 

Nuuskommentaar: 16 Maart 2017

Mensgemaakte hongersnood

 

Twee streke is die afgelope maand in Suid-Soedan tot `n rampgebied verklaar en daar word gewaarsku dat Somalië, Nigerië en Jemen die gevaar loop om dieselfde roete te volg. Volgens die Wêreld Gesondheidsorganisasie sal dit die derde keer in 25 jaar wees dat Somalië `n hongersnoodkrisis beleef. Die vorige keer was in 2011 toe 260 000 mense dood is. Bykans 20 miljoen mense kan binnekort weens hongersnood sterf. Volgens die Verenigde Nasies is vier miljard doller binne die volgende drie weke nodig, of selfs meer mense sal sterf. In Suid-Soedan sal minstens een miljoen mense binne die volgende week nie meer toegang tot kos hê nie.  In Nigerië word bykans 400 000 kinders reeds deur wanvoeding geraak. Byna 80 000 van hulle sal nie die volgende paar maande oorleef nie.

Maar wat is die oorsaak van hierdie reuse voorkoms van hongersnood? Droogte is ongetwyfeld een van die redes maar die grootste oorsaak is mensgemaak. Eerstens is daar terreurgroepe soos Boko Haram wat nedersettings tot die grond toe afgebrand het en dus die boerdery-aktiwiteite belemmer het. Dié terreurgroepe veroorsaak ook `n groot aantal vlugtelinge wat in kampe opeindig en verdere druk plaas op die lande waar die vlugtelingkampe gehuisves word.

`n Tweede oorsaak is swak beplanning. Die afgelope ses jaar word daar gewaarsku dat die hongersnood wat in 2011 voorgekom weer herhaal sal word. VN-filiale probeer al 25 jaar lank om voorkomingsmaatreëls in plek te kry om te verhoed dat daar `n herhaling is van die vorige sterftes wees hongersnood. Dan moet daar ook gevra word hoe hongersnood in `n land soos Nigerië kan voorkom. Die bekende verslaggewer Chido Onumah sê die feit dat daar wel hongersnood in Nigerië voorkom is `n skande. Nigerië is `n land wat oor verskeie hulpbronne beskik en kan as `n ryk land beskryf word. Onumah wys egter daarop dat dit ook `n land is met `n hoë voorkoms van korrupsie en `n gebrekkige politieke wil om probleme soos hongersnood betyds aan te spreek.

Die mees skandelike rede vir die voorskoms van hongersnood is die beperkte toegang wat hulpverleningsorganisasies tot geteisterde gebiede kan kry. Die hoof van die Verenigde Nasies se afdeling vir humanitêre dienste, Stephen O’ Brien het onlangs `n besoek aan Suid-Soedan gebring. Tydens die besoek het hy daarop gewys dat hulle nie daarin slaag om belangrike hulpbronne by Suid-Soedan se mense te kry nie weens blatante aggressie teenoor hulpverleningswerkers en lomp burokratiese prosesse.

In die volgende tyd gaan bykans 20 miljoen mense deur hongersnood geteister word en `n groot aantal mense gaan sterf. Dié sterftes kan egter nie op natuurrampe soos droogtes blameer word nie maar vierkantig voor die deur van onbevoegde regerings geplaas word.

 

 

Nuuskommentaar: 15 Maart 2017

Tyd vir herskikking van verhouding tussen Weste en Rusland

Watter bedreiging hou Rusland vir Wes-Europa en selfs Amerika in? Wat moet die Weste se reaksie op Russiese aggressie wees?

Dit is veral die Amerikaanse president Donald Trump se uitsprake en suggesties oor die afgelope twee jaar wat die vraag laat ontstaan of die Weste sy verhouding met Rusland moet herbedink.

Gedurende die Amerikaanse verkiesingsveldtog van 2012 het die Republikeine se kandidaat, Mitt Romney, Rusland as Amerika se grootste geopolitieke bedreiging beskryf. Barack Obama het daarop reageer deur Romney daarvan te beskuldig dat hy nog in die Koue Oorlog-tyd vasgehaak het.

Oor die vier jaar wat na die 2012-verkiesing gevolg het, het die verhouding tussen Amerika en Rusland wesenlik verswak met die einste Barack Obama wat sterk uitsprake teen Rusland en President Wladimir Putin gemaak het. Toe Rusland in 2014 die Krim-gebied in die Oekraïne annekseer en stelselmatig sy militêre teenwoordigheid in Oos-Europa en veral teen die Baltiese State, begin opbou, het Obama en sy regering sonder erkenning eintlik die standpunt van Romney, hul eie gemaak.

Met Russiese aggressie duidelik in Oos-Europa en Rusland se strategiese rol in die burgeroorlog in Sirië, sou niemand seker in 2012 of 2014 kon dink dat die Republikeinse Party in 2016 ’n kandidaat sou kies wat uitgesproke ten gunste van beter verhoudinge met Rusland sou wees nie.

Die opmerkings wat Donald Trump reeds tydens sy verkiesingsveldtog oor Rusland en Putin gemaak het, het behoorlik die oë laat rek. Sou dit ’n paar jaar gelede gebeur het, sou sulke opmerkings vir enige van die partye verdoemend gewees het. Na die mislukte oorloë in Afganistan en Irak en die Weste se rampspoedige demokratiseringspogings in Libië en Egipte het baie Amerikaners hulself begin afvra: Waarom moet ons betaal vir die een na die ander mislukte poging om ander wêreldstreke se probleme op te los?

Wat is Rusland se ware agenda? Die bekroonde Ameikaanse joernalis, Josh Marshall, doen reeds vir baie jare navorsing oor Rusland. Volgens hom is Donald Trump se lang verhouding met Russiese sakelui en banke die hoofrede waarom Trump wil sien dat Amerikaanse sanksies teen Rusland afgeskaf moet word. Trump het oor die jare groot beleggers uit Rusland gewerf en sanksies benadeel sy sakeryk. Trump het dus ’n duidelike persoonlike agenda vir ’n beter verhouding tussen Amerika en Rusland.

Wat is die Russe se agenda? Marshall en ander skrywers wys toenemend daarop dat die Russiese gevaar nie oorskat moet word nie. Rusland het wesenlike ekonomiese probleme en armoede, ’n lae bevolkingsaanwas, korrupsie en heelwat ander uitdagings gaan vir Putin en sy span vir lank besig hou. Dit beteken nie dat Rusland homself nie internasionaal wil laat geld nie. Hy doen dit egter deur strategiese vennootskappe soos in Sirië en deur aggressie in die ooste van die Oekraïne waar hy ’n debatteerbare motief het.

Trump se motief is duidelik selfverrykend. Vir Putin gaan dit ook mag. Die realiteit is egter dat die tyd baie lank laas so ryp was vir ’n gesonde herskikking van verhoudinge tussen die Weste en Rusland. As verkeerde motiewe vir eens oorgesien kan word, maar dit dalk juis Trump en Putin wees wat hierdie herskikking kan bewerkstellig.

 

Nuuskommentaar: 14 Maart 2017

Vertroue wêreldwyd al meer daarmee heen

Suid-Afrikaners het die afgelope jaar die derde meeste vertroue in die sogenaamde stelsel verloor, aldus die jaarlikse vertrouensbarometer van die Edelmangroep.

Volgens die groep het die mense in die helfte van die lande wat gemeet is, vertroue in die stelsel verloor, met Frankryk waar die meeste verloor is, en Suid-Afrikaners waarvan 67 persent vertroue verloor het in die derde plek.

Dit sal waarskynlik niemand verbaas nie dat Suid-Afrikaners se vertroue in die stelsel, bestaande uit die sakesektor, die regering, die media en nie-regeringsorganisasies, so getuimel het. Dit sou seker nog laer gewees het as die parlementêre sirkus al agter die blad was waar die ANC se koukus teen ’n EFF-voorstel vir grondonteiening sonder kompensasie gestem het, en pres. Jacob Zuma kort daarna self weer ten gunste daarvan gepraat het.

Trouens, byna geen regeringsoptrede boesem meer vertroue in nie, met waarskynlik die pandemonium in semi-staatsinstellings voorop.

Wêreldwyd is daar ook ’n skerp afname in die vertroue in die tradisionele media, met die sosiale media wat ook ’n geloofwaardigheidshou vat, maar aanlyn-nuus weer ’n toename in vertroue behaal het.

Suid-Afrika, as heterogene land, sal baie moeilik eenparige opinies kan vorm.

Pretoria FM ervaar nie die wêreldwye verlies aan lesers of luisteraars vir tradisionele media nie. Met die vertroue in die regering wat onder Afrikaners oënskynlik ’n liederlike knou weg het, beleef ’n nie-regeringsorganisasie soos die Solidariteitbeweging soveel steun dat die rubriekskrywer, Max du Preez al geskryf het dat Solidariteit ’n staatskaping op die Afrikaner uitgevoer het. Ook die belastingwaghond, Outa, kry enorm baie steun, al is dit grootliks morele steun. Freedom Under Law en ander gee saam met Solidariteit en AfriForum die regering so ’n rowwe tyd in die howe dat pres. Zuma het hom dikwels al bitter teen die howe uitgespreek wat meerderheidswil frustreer. In die proses trap hy net dieper daarin, want dit beteken hy streef ’n meerderheidstirannie na.

Bitter min Afrikaners het waarskynlik ooit oor ’n breë front veel vertroue in Zuma se kabinet gehad, maar onlangse gebeure het vertroue in veral ’n paar ministers behoorlik onder druk geplaas. En sou daar op 1 April probleme kom met die betaal van welsynstoelaes, gaan die poppe dans.

Die debat môre (Dinsdag) in die parlement oor plaasmoorde gee aan partye ’n goeie geleentheid om weer vertroue by veral die Afrikanergemeenskap ’n hupstoot te gee. Dit is bekend dat van die LP’s wat kennis gekry het dat hulle in die debat moet praat, dit baie ernstig opneem en hul navorsing agtermekaar kry. ’n Kommer is hoe om die kwessie te ontras, want sake gaan baie bemoeilik word as dit in ’n rassedebat ontaard, terwyl sekere partye ook intern rassespanning kan opbou.

Ongelukkig is daar reeds soveel sake waarom spanning opbou en vertroue onder druk geplaas word. Dit help ook nie dat Zuma in sy pogings om die mag deur radikalisme te behou en in die proses ’n Malema-naprater ontaard het nie.

Bitter harde en volgehoue werk voor om genoegsame vertroue te kweek dat die motiewe van groepe onder mekaar bewegingsruimte toelaat.

 

Nuuskommentaar: 13 Maart 2017

XENOFOBIE – HOEKOM?

 Dis weer xenofobie-seisoen in Suid-Afrika.

Met ander woorde, dis weer tyd vir plundertogte op buitelanders se winkels en tyd vir die ANC-regering om sy hande in onskuld te was en die bevolking te paai.

Dit is ook tyd dat die regering aandag aflei van ander krisisse soos die betaling van maatskaplike toelaes teen 1 April.

Die jongste oproep teen xenofobie uit regeringsgeledere, kom vanaf die minister van polisie, Nathi Nhleko. Hy gebruik die ANC se nuwe modewoord naamlik Afrofobia, om na die geweld te verwys. Volgens hom is dit ondenkbaar dat Afrikane mekaar kan aanval.

En dan gee hy apartheid en die minderwaardigheidsgevoel onder swart mense, die rede vir die geweld. Soos talle kere tevore beloof hy kragtige optrede deur die polisie teen dié aanvalle.

Nhleko het skynbaar nie koerant gelees nie.

Uit KwaZulu-Natal berig The Witness dat ʼn ANC-raadslid van die Msunduzi-munisipaliteit in Pietermaritzburg, Caiphus Ndawonde, sy steun toegesê het aan die Imbali-sakegemeenskap se pogings om die deure van Abaynhe Alemehu, ʼn buitelandse sakeman, gesluit te kry. Talle dreigbriewe wat ondermeer Ndawonde se stempel dra, het nie gewerk nie. Toe word die perseel aangeval en gestroop. Daar was geen polisieteenwoordigheid nie.

En in Olievenhoutbosch in Centurion het die gemeenskap se protes oor die toekenning van HOP-huise die afgelope week sommer vinnig oorgeskakel in aanvalle op buitelanders se sakepersele. Pretoria News skryf dat een van die winkeleienaars te midde van ʼn sterk polisieteenwoordigheid tienduisende rand se skade gely het. ʼn Werknemer kon betyds by die agterdeur van die winkel uitvlug.

Alles dui daarop dat die geweld nie spontaan uitbreek nie, maar dat dit goed georganiseer word.

Hoekom sal ʼn inwoner een dag melk koop by ʼn winkel en die plek die volgende dag afbrand? Hoekom is ʼn plaaslike raadslid aktief betrokke by ʼn aksie teen ʼn buitelandse handelaar? En hoekom sal die polisie stilswyend toekyk hoe buitelanders se winkels geplunder word as hulle nie ʼn spesifieke opdrag in die verband gekry het nie?

Die minister van binnelandse sake, Malusi Gigaba, se uitspraak dat Suid-Afrikaners nie xenofobies is nie, is dalk nader aan die waarheid as wat mens besef.

Gigaba lê natuurlik die oorsaak vir die geweld voor die deur van die sakesektor in die land. Hy sê besighede stel goedkoop buitelanders in die plek van landsgenote aan en dít veroorsaak wrywing.

Die argument is net so onsinnig soos om xenofobie aan veranderende weerpatrone toe te skryf.

Die voorkoms van dié geweld speel waarskynlik ʼn belangrike rol in die ANC se verkiesingsvoorbereidings. In DA-beheerde metro’s is dit ʼn handige instrument om die gebiede onregeerbaar te maak. In ander gebiede wat gekenmerk word deur ʼn felle tweestryd in die ANC, soos in KwaZulu-Natal, is xenofobie ʼn geslaagde weerligafleier.

Die regering het reeds sedert 2008, toe die geweld vir die eerste keer uitgebreek het, tyd gehad om xenofobie uit te roei, maar dis nie gedoen nie. Die vraag wat die slagoffers met reg kan vra is hoekom nie?

 

Nuuskommentaar: 10 Maart 2107

Stiksienig of onverskillig?

 

Die Pan Afrikaanse Parlement hou vandeesweek sy soveelste sitting by die Gallagher-landgoed in Midrand. Suid-Afrika is die hoofkwarter van die PAP wat met soveel trots en verwagting in 2004 tot stand gekom het. Een van die hooftemas op vanjaar se sitting is die uitreiking van die spesiale Afrika Paspoort. Dit sal nie alleen oor-grens besoeke vergemaklik nie, maar kan ook tot ‘n opbloei in handel lei. Ongelukkig is die normaalweg skouspelagtige opening van die parlement ontsier deur die talle klagtes van afgevaardigdes oor die misdaad in Suid-Afrika. Verskeie vooraanstaande burgers van die vasteland is van die lughawe tot by die landgoed agtervolg, oorrompel en van hulle besittings beroof. Dit is ook nie die eerste keer dat dit gebeur nie. Een of twee keer het die regering spesiale polisie-beskerming vir die buitelandse besoekers aangevra, maar vanjaar lyk dit asof die pleidooie op dowe ore val. In so’ n mate dat ‘n groot groep afgevaardigdes ‘n mosie wou afdwing dat die PAP se hoofkantoor na ‘n ander land verskuif word.  Dit is ‘n klad op Suid-Afrika se naam.

Die vorige ANC-presidente, Nelson Mandela en Thabo Mbeki, het groot gewag gemaak van ‘n enkele parlement vir Afrika. Dit sou eenheid en selfstandigheid bevorder en ‘n handelsklimaat skep.  Op die oog af lyk dit asof die Zuma-regering belangstelling in die Afrika-parlement verloor het. Geen vooraf publisiteit is gemaak nie en geen hoëvlak amptenare is gevra om die opening by te woon nie. Dit staan is skrille kontras met die Afrika Unie se beraad in 2015 toe president Omar al-Basjir van Soedan nie alleen in stryd met ‘n bevel deur die Internasionale Strafhof genooi is nie, maar deur die Suid-Afrikaanse regering gehelp is om te ontsnap. Dit was in in weerwil van ‘n hooggeregshofbevel dat hy nie die land mag verlaat nie. Die Zuma-administrasie het daarna openlik kant gekies vir al-Basjir en baie gou is daar met planne begin om Suid-Afrika aan die Strafhof te onttrek.  Al wil die ANC dit nie erken nie, was dit moontlik een van die oorsake van sy kwynende steun in verlede jaar se munisipale verkiesing. Die man op straat het begin wonder hoe die regering ooit misdaad op eie bodem gaan uitroei as hy nie eers skroom om die wêreld te tart met sy bewondering en steun vir ‘n vermeende oorlogsmisdadiger nie. ‘n Regering wat ongehoorsaam is, kan seker nie wetsgehooraamheid van sy burgers verwag nie?

Dit is verstommend dat ‘n regering nie eers besef dat hy inkonsekwent optree nie.  Of is dit na aanleiding van die Suid-Afrikaanse staatshoof se dubbelpratery? Hy ontken dat daar iets soos vreemdelinge-haat in die land bestaan, maar bly doodstil oor die feit dat 12 Somaliese winkeleienaars binne twee maande in Khayelitsha vermoor is. Binne die ANC-strukture sê hy niks oor grondonteiening sonder vergoeding nie, maar wag net tot hy alleen is of voor ‘n groep bondgenote praat. Is die ANC en sy leier stiksienig, onverskillig of bloot domastrant?

 

Nuuskommentaar: 9 Maart 2017

Wat is jou reaksie?

 

Kyk en luister ‘n mens na die nuusgebeure die afgelope weke voel dit soms of ‘n staalhand om jou keel sluit.  Afwissellende emosies warrel deur jou wese – woede, frustrasie, ontsteltenis, magteloosheid dreig om jou te oorweldig.  Die veiligheid van geliefdes druk swaar op jou hart en ‘n desperate sug ontsnap oop jou lippe in die besef dat daar min is wat jy aan die groot prentjie van ons werklikheid kan doen.

‘n Mens lees dikwels die kommentaar onderaan ‘n welbekende Afrikaanse webwerf se nuusberigte. Dit is duidelik dat meeste dieselfde emosies ervaar want dit is ons elkeen se leefwêreld vir die hier en nou. Die kommentare vuur ander aan en kort voor lank is die nuusberig nie meer die onderwerp van kommentaar nie, maar wel die ander se kommentaar.  Individue wys mekaar tereg, aannames word gemaak, uitsprake word gemaak en die bose word al boser.

Dit is haas onvermydelik dat deelname hieraan ‘n effek het, nie net op die deelnemer maar ook die gemeenskap waarvan hy/sy deel is. Die gemeenskap is heel moontlik net die gesin – maar hierdie is juis jou geliefdes.

Niemand kan die realiteit van ons leefwêreld eenvoudig ontken, misken of ignoreer nie.  Wat gebeur om ons en met ons, kan ons nie altyd beheer maar ons reaksie wel.  Dit is juis hierdie reaksie wat ‘n effek op almal om ons het. Elke reaksie is ‘n keuse met gevolge.

Wat is jou reaksie op al hierdie negatiewe nuusgebeure? As Afrikanervolk leer ons van kindsbeens af dat die Woord van God ons kompas is, ons handleiding om volgens te leef. Juis daardie Woord leer ons dat ons, ons harte moet bewaar; dat wat in jou hart is, so is jy; dat dood en lewe in die mag van die tong is; dat ons God moet aanroep in die dag van benoudheid.

Lees ‘n mens baie van die kommentare is, wat die Woord ons leer, by verre die minderheid se reaksie.  Elke hoopvolle kommentaar, elke erkentenis van ons afhanklikheid van God, elke positiewe motivering, trooswoord, uitspraak is ‘n helder lig in die oseaan van donker, negatiewe kommentare.

Selfs die nuuswaardige berigte is nie net negatief nie – hoe onbeskryflik groot wys God ook Sy genade, liefde en betrokkenheid vir en by die mensdom wanneer ons sien en lees van droë damme wat weer oorloop, van ‘n gesin wat Sy troos beleef in die omgee van ander nadat hulle in ‘n gru-ongeluk betrokke was waar kosbare kinders gesterf het en ‘n mamma lank om haar lewe geveg het.

Dan wèèt ons God is steeds God. Mag God sigbaar wees in elke reaksie op gebeure rondom ons. Hy leef in die lofsange van sy kinders – negatiewe uitsprake sonder hoop en lewe is teelaarde vir die vyand om die oorhand te kry.

Omhels jou geliefdes meer gereeld, dat hulle sonder twyfel weet hoe lief jy hulle het, hoe besorgd jy oor hulle is. Spreek Sy vrede oor hulle, seën hulle, bid Sy beskerming oor hulle. Ons almal is hier vir ‘n rede – laat joune ‘n sinvolle, positiewe uitwerking hê op almal om jou.

 

Nuuskommentaar: 8 Maart 2017

As “njet” eintlik “da” beteken

 

Een van die gevolge van pres. Donald Trump se oorlog teen sekere media is dat die nie-goedgesinde media hom en sy medewerkers nou met ’n valkoog dophou. Op die internet kan ’n mens behoorlik kies en keur oor welke publikasie se dagboek oor kontak tussen Trump se medewerkers en senior Russiese amptenare ’n mens wil gebruik.

En terwyl van hierdie kontakte heel in die haak blyk te wees, soos om ’n vergadering tussen Trump en president Wladimir Poetin solank te begin skeduleer, werp die Trump-administrasie se aanvanklike ontkennings oor dié kontakte ’n negatiewe beeld oor die hele affêre. Die aanvanklike “njet” oor kontak moes dikwels na die nodige bewyse getoon is, teensinnig na “da” verander word. In een geval het al 17 Amerikaanse intelligensiedienste saam bevestig dat so ’n kontak wel plaasgevind het.

Die vyandiggesinde media hoef hulle nie lank te verknies het oor wat om te maak met Trump se meesterlike toespraak voor die Amerikaanse kongres nie. Die Trump-Russiese verbintenisse het gesorg dat daar ’n ander stukkie vleis rondhang om die tande in te slaan.

Trump self het by geleentheid Poetin se stert geprys. In die VSA werk dit egter nie so goed nie, want peilings toon dat meer Amerikaners Rusland as die groot gevaar beskou as wat China as die grootste gevaar beskou.

Intussen het dit nou die koppe van Trump-vertrouelinge laat rol. Die eerste groot kanon wat ingeplof het was luitenant-generaal Mike Flynn, Trump se veiligheidsraadgewer.

Nou lyk dit of ook die pas aangewese prokureur-generaal, Jeff Sessions, in die slag kan bly. Hy het onder meer kluitjies gebak in sy ondervraging in die Kongres oor kontak met die Russe. Sessions het hom ook pas verskoon van enige ondersoek wat ingestel kan word na beweerde Russiese inmenging in die Amerikaanse verkiesingsveldtog.

Oor hierdie inmenging het Trump self ook bontgepraat, deur aanvanklik te midde van oorweldigende bewyse, te ontken daar was so iets, dit later tog toegegee maar volgehou dit het nie die uitslag van die verkiesing bepaal nie.

Die aandrang op ’n onafhanklike ondersoek na die beweerde Russiese bande met die Trump-administrasie word nou nie net deur Demokratiese Kongreslede gesteun nie, maar ook sommige Republikeine. So ’n ondersoek kan die Wit Huis maande lank lamlê.

Aanvanklike aanduidings en uitsprake van Trump oor nouer samewerking met Poetin en Rusland het gou onder druk gekom. Die VSA verwag steeds van Rusland om by die Minsk-ooreenkoms oor Oekraïne te hou, en Trump verwag van Rusland om uit die Krim te onttrek.

Rusland het gereageer deur op die oog af die Koue Oorlog weer voluit te hervat. Russiese TV-stasies het opdrag gekry om minder dikwels na Trump te verwys en spaarsamig om te gaan met lof vir Trump. Verskeie militêre stappe is hervat.

Volgens Rasmussen se jongste peiling is 52 persent van die kiesers tevrede met Trump se vertoning. Diegene wat bitter ontevrede met hom is, is egter effens meer as die wat baie tevrede met hom is.

Dit gaan klaarblyklik nie ’n vervelige presidentskap wees nie.

 

NUUSKOMMENTAAR: 7 Maart 2017

Laat ons nie gebuig word nie

 

Daar was ‘n tyd toe die volkere van die beskaafde wêreld  die Boerevolk bewonder en gerespekteer het. Dit was tydens die Anglo-Boereoorlog toe die  Boererepublieke opgestaan het teen Brittanje wat die ryk goudmyne van die ZAR wou  inpalm.

Van hierdie volk het die beroemde sir Arthur Conan Doyle geskryf:

“Neem ‘n gemeenskap van Hollanders van dié soort wat hulleself vir vyftig jaar lank teen die volle  mag van Spanje verdedig het op ‘n tydstip toe Spanje die magtigste moontheid in die wêreld was. Voeg daarby ‘n treksel / die bloed van daardie onbuigbare Franse Hugenote wat huis en haard prysgegee en hulle land vir ewig verlaat het ná die herroeping van die Edik van Nantes. Die produk moet vanselfsprekend een van die stoerste, manmoedigste, onoorwinbare rasse wees wat ooit op aarde was. Neem nou hierdie formidabele mense en oefen hulle vir sewe geslagte in volgehoue oorlog teen barbaarse mense en wilde diere in omstandighede waaronder geen swakkeling sou kon oorleef nie, plaas hulle so dat hulle buitengewone vaardigheid in wapenhantering en rykuns ontwikkel, gee hulle ‘n land wat by uitstek geskik is vir die taktiek van die jagter, die skerpskutter en die ruiter. Verhard dan hulle militêre vermoëns met ‘n gestrenge fatalistiese Ou Testamentiese godsdiens en ‘n hartstogtelike  en verterende  patriotisme. Kombineer al hierdie eienskappe en polsinge in een individu, en jy het die moderne Boer — die mees formidabele teenstander wat ooit die pad van imperiale Brittanje gekruis het.”

Brittanje het die oorlog gewen en die Boerevolk byna uitgewis deur “metodes van barbarisme” – soos die opposisieleier in die Britse Parlement die Britse militêre strategie beskryf.

Lord Alfred Milner, wat die oorlog aangestig het, het na die ondertekening van die vrede egter verklaar dat die oorlog voortgaan. “Dit is nie langer ‘n oorlog met koeëls nie, maar dis steeds  oorlog”. Hy wou  “die laaste spore van Afrikanerskap uitwis”.

Die Afrikanervolk het egter opgestaan en Suid-Afrika tot ‘n volwaardige vennoot in die internasionale gemeenskap opgehef.

 

Nuuskommentaar: 6 Maart 2017

Hongersnood weer al hoe groter krisis

 

Sedert die begin van 2017 is ernstige toestande van hongersnood reeds deur die Verenigde Nasies in Suid-Soedan, Venezuela en Yemen uitgewys. In talle ander lande regoor die wêreld heers daar reeds vir lank toestande van hongersnood. In ’n era van globalisering, groeiende rykdom, hoë produktiwiteit, verfynde produksievermoëns en uitnemenende benutting van hulpbronne moet die vraag gevra word: Is die wêreld nie veronderstel om in die basiese behoefte van voedsel vir al sy mense te voorsien nie?

 

Die sekretaris-generaal van die VN het verlede week bekend gemaak dat minstens 20 miljoen mense, insluitende 1,4 miljoen kinders tans weens hongersnood dood in die gesigstaar. Die grootste risiko’s is in die noorde van Nigerië, Somalië, Suid-Soedan en Yemen. Wanneer ’n mens na hierdie 20 miljoen persone kyk, is dit belangrik om te besef dat hier na die ergste gevalle gekyk word en dat die honderde mijoene mense wat voortdurend voedseltekorte ervaar, hoewel hulle lewens nog nie deur hongersnood bedreig word nie, nie bygereken word nie.

 

Die rede vir die huidige toename in hongersnood is hoofsaaklik oorlog en geweldadige konflik. Volgens die hoof ekonoom van die Wêreldvoedselprogram in Rome, Arif Husain, beskou hulle ’n toestand van hongersnood slegs daar waar mense reeds daagliks weens honger sterf. In Somalië is daar volgens hom verlede jaar minstens 260 000 mense weens hongersnood dood.

 

Hoewel oorlog en konflik die oorsaak vir die hongersnood is, vra leiers en aktiviste regoor die wêreld die vraag oor waarom instellings soos die VN en die Wêreldvoedselprogram nie oor die vermoë beskik om die situasie te besleg nie. Die eerste antwoord is eenvoudig: Daar is nie genoeg geld beskikbaar om voedsel aan te koop en na gebiede wat hongersnood ervaar te versprei nie. In ’n era waar Westerse lande begrotingstekorte en enorme staatskuld moet trotseer, is dit duidelik dat ’n alternatiewe model vir die finansiering van voedselprogramme nodig is. Lande soos China, Indië en ander ontwikkelende lande sal hul bydrae moet verhoog.

 

Die tweede rede waarom die probleem met hongersnood nie opgelos word nie is meer kompleks. In byna al die lande waar hongersnood tans tot sterftes lei word voedsel as speelbal gebruik om die konflik verder aan te blaas en om een groep teen ’n ander af te speel. Terroristegroepe beheer grondgebied deur die voedselvoorraad te beheer.

 

Daar is egter nog ’n rede vir die geweldige toename in armoede en hongersnood in sommige wêrelddele. Globalisering het oor die afgelope paar dekades die slimste en suksesvolste mense na die lande met die sterkste ekonomieë en beste geleenthede getrek. ’n Mediese dokter in ’n Afrikaland emigreer eerder na Amerika om daar in beter werksomstandighede te gaan werk as om in sy eie land mediese dienste te lewer. Die entrepreneur uit die Midde-Ooste emigreer na Kanada of Australië in plaas van om in sy eie onstabiele en onveilige land ekonomiese aktiwiteit te bevorder.

 

Nog ’n probleem is dat die bevolkingsaanwas in die armste lande baie hoog is. Dit gekombineer met voortslepende konflik, die mobiliteit van suksesvolle mense en Westerse lande se afnemende vermoë om vir die armste mense in ander wêrelddele te sorg, lei tot die huidige hongersnoodkrisis.

 

Nuuskommentaar: 3 Maart 2017

Vreemdelinge-haat of Vreemdelinge-afguns

 

Die Afrika Diaspora Forum het ‘n belangrike opmerking gemaak in antwoord op die president se uitlating dat Suid-Afrikaners nie xenofobies is nie, maar slegs beswaar maak teen buitelanders se misdaadbedrywighede. Die Forum sê tereg dat dwelmhandel, mensehandel, witboordjie-misdaad en selfs halssnoermisdade nog altyd endemies aan Suid-Afrika was. Die Forum bestaan uit duisende Afrika-boorlinge wat tans in die buiteland is vir werk of daarheen gevlug het weens die dikwels onuitstaanbare omstandighede op die vasteland.

Die media berig dikwels oor buitelanders wat deel vorm van misdaadsindikate of bordele bedryf, maar dit is gewoonlik beperk tot Nigeriërs en Mosambiekers. Zimbabwiërs word ook verbind aan plaasaanvalle. Daar word selde gehoor van Somaliërs, Etiopiërs, Kongolese en  ander migrante van Wes-Afrika wat by misdaad betrek word. Dié mense is ekonomiese migrante of polities-godsdienstige vlugtelinge wat ‘n heenkome in Suid-Afrika probeer vind. Van hulle is geleerde mense wat nie tot die informele handel in hulle nuwe vaderland beperk is nie, maar as dosente, navorsers en mediese dokters ‘n belangrike bydrae maak. Die Somaliese en selfs Pakistanse winkeleienaars in die tradisionele swart woongebiede stel lede van die plaaslike bevolking as werkers aan en bied ‘n onontbeerlike diens in verafgeleë plekke. Inwoners kan nie elke dag ‘n bus haal of ‘n minibus nader wink om ‘n brood te gaan koop nie. Aanvalle op dié mense word as polities-gedrewe voorgehou, maar is in werklikheid net ‘n verskoning om te plunder.

Afguns speel ‘n groot rol in die aanvalle op vreemdelinge en dit word altyd vererger deur histeriese groepsdruk. Hierdie opswepery en massa-histerie was nog altyd te sien in Suid-Afrika. Organiseerders begin dikwels ‘n vreedsame betoging, maar baie gou verander dit in geweldsaanvalle en strooptogte. Destyds met die sogenaamde Beleg van Bophuthatswana was inwoners min gepla oor die oorgangspolitiek of die toekoms  van hulle Tuislandregering – hulle het winkels met behulp van kruiwaens, kostrollies en selfs vragmotors leeggedra. Die skade het miljoene rand beloop. Een van die beweegredes vir die Groot Trek was grootskaalse veediefstal en plundery. Boere aan die Oosgrens het eerder kans gesien vir die onbekende binneland as om verder die prooi van sommige regeringsgesteunde inheemse volkere te wees.

Suid-Afrika moet ‘n slag die waarheid in die oë kyk. Die onderskeie etniese bevolkings in die land  kom nie eers met mekaar oor die weg nie – wat sê nog met vreemde bevolkings uit die buiteland. Die faksiegevegte in die ANC waaroor daar so dikwels gepraat word, is niks anders nie as ‘n blote verfynde vorm van stamgevegte. Die Zuma-Zoeloe-monargie sal ten alle koste geslote en onaantasbaar gehou word.

 

Nuuskommentaar: 2 Maart 2017

Israel en die spook van apartheid

 

Pres. Donald Trump se onlangse aankondiging dat sy administrasie nie meer noodwendig die tweestaat-opsie vir Israel en die Palestyne voorstaan nie, het ’n stortvloed mediakommentaar ontlok, meestal krities.

Wat opval is dat hierdie kritici dikwels die eenstaat-opsie met apartheid vergelyk en meen daardeur word apartheid na Israel gebring.

Ook die Suid-Afrikaanse regering, geswore vyand van apartheid, steun die tweestaat-opsie.

Is dit blote onkunde oor wat die beleid van afsonderlike ontwikkeling was, wat veroorsaak dat waarnemers nou die Israelse opsie wat die minste daarmee ooreenstem, naamlik die eenstaatopsie, daarmee vergelyk? Die tweestaatopsie met afsonderlike state vir Palestyne en Jode, vergelyk immers veel meer met die model van afsonderlike ontwikkeling.

Uit die besprekings is dit duidelik die ontleders se siening van apartheid is dat dit ’n stelsel van wit bevoorregting was, en dat swart mense erg onderdruk is. Die staatkundige hoeksteen daarvan is vergete.

Omdat die Palestyne vinniger as die Jode aanwas, meen hierdie ontleders dat die Joodse regeerders allerlei maatreëls sal instel om te voorkom dat Israel, wanneer die Palestyne die meerderheid word, die bewind oorneem.

Om te bepaal wanneer so iets ’n werklikheid sal word, is baie ingewikkeld omdat die syfers nie vir alle groepe ewe akkuraat is nie, en ook nie dieselfde jaartal s’n is nie.  In breë trekke het Israel ’n bevolking van 8,6 miljoen, waarvan 6,4 miljoen, of te wel 74,8 persent, Jode is. Die Palestynse bevolking is sowat 1,8 miljoen sterk, of te wel 20,8 persent. Sou die eenstaat-opsie ’n werklikheid word, moet egter nog sowat 2,5 miljoen Palestyne van die Wesoewer ingesluit word, en 1,5 miljoen van die Gazastrook.

Dit gee ’n samestelling van ongeveer 8,4 miljoen Jode teenoor 5,8 miljoen Palestyne, met die Palestyne van veral die Gazastrook wat teen ’n geweldige tempo aanwas.

Nog ’n faktor is die Palestyne in diaspora, wat op byna 10 miljoen geraam word. Terwyl baie, veral diegene wat in lande soos Chili en die VSA hervestig is, nie na hul oorspronklike gebied wil terugkeer nie. Daar kan egter verwag word dat baie van die meer as 3 miljoen in Jordanië en die bykans halfmiljoen in Libanon sal wil terugkeer. Ook die Palestyne in Sirië en Egipte sal waarskynlik wil terugkeer.

Of sal Israel steeds probeer keer dat hierdie diaspora-Palestyne wat na oorloë uit Israel gevlug het, terugkeer, terwyl Joodse immigrasie na Israel steeds aangemoedig sal word?

Hoeveel mense kan Israel in werklikheid dra? Die grootste ontsoutingsaanleg wat in ongeveer ’n derde van Kaapstad se behoefte kan voldoen, tel onder Israel se indrukwekkende waterbenuttingsprogramme. Maar iewers gaan ’n perk kom.

Maar wat ook al Israel se opsies is, die begrip apartheid kan nie sommer omgekeerd daarop van toepassing gemaak word nie. In Suid-Afrika gebeur iets soortgelyks – om bloot op internasionaal erkende en grondwetlike minderheidsregte aanspraak te maak beteken dikwels dat die persoon met ’n “hunker na apartheid” om die nek getooi word. Dit het ’n strooipop van die werklikheid geword.

En so word ’n regverdige, werkbare oplossing nie net hier nie, maar ook elders, in die wiele gery.

 

Nuuskommentaar : 1 Februarie 2017

Vuilspel

 

Die jongste onthullings oor die ANC se beplande verkiesingstruuks tydens die 2016 plaaslikebestuursverkiesing behoort eintlik glad nie te verras nie.

Komende van ʼn regeringsparty wie se betrokkenheid by die Gupta-koerant, The New Age, die Inligtingskandaal van 1978 soos ʼn piekniek laat lyk het, is die beweringe oor ʼn vuilspel-projek wat tydens die verkiesing teen die DA en EFF beplan is, te wagte. Dit is tipies van die ANC om sodra hulle aan die korste ent trek te begin modder gooi – én dit na die tyd te ontken.

Van die projekte wat aan die lig gekom het is vals verkiesingsplakkate vir die EFF, ʼn reuse-sosiale media veldtog teen die DA en die gebruik van streekskoerante om halwe waarhede of sogenaamde fop-nuus te versprei.

Daar is ook ʼn nuwe ANC-beheerde nuus-tuisblad bekend as “The New South African” gestig om joernaliste te mislei en ʼn televisieprogram met die onskuldige naam “The right to vote with Pearl Thusi”, is vir plaaslike televisiekanale opgeneem.

Die advertensiemaatskappy Ogilvy & Mather in Bryanston is gekontrakteer om dié projek, waarvoor 50-miljoen rand begroot is, te help bestuur.

Net so tipies aan die ANC is dat dit nou aan die lig gekom het dat daar feitlik niks gekom het van al die planne wat agter toe deure in donker kamers gesmee is nie. Voorts het die party se propaganda-kryger, Shaka Sisulu, wat glo aan die hoof van die sogenaamde Oorlogskamer, later bekend as die “Media Advisory Team”, gestaan het, heftig ontken dat hy ooit by so ʼn projek betrokke was.

Die ANC se woordvoerder, Zizi Kodwa, was ewe verontwaardig oor die beweringe. Kodwa het gesê die ANC was nog altyd, sedert 1994, verbind aan skoon verkiesingsveldtogte. Hy swyg egter nou, ná die jongste onthullings, soos die graf.

Soos met baie vorige ANC-planne, het die party nagelaat om diegene wat hulle gekontrakteer het te betaal, want al het die projek uit die staanspoor misluk, is daar steeds kostes aangegaan. En dit was ʼn groot fout, want só kom die hele sak patats toe op die lappe. ʼn Vooraanstaande bemarkingskundige en lid van die Oorlogskamer, Sihle Bolani, het vandeesweek die ANC vir sowat 2-komma-2-miljoen rand gedagvaar.

In die naweek het die binnekring van die geheime projek verder uitgebrei toe dit uit Bolani se hofdokumente aan die lig gekom het dat die ANC se hoofbestuurder, Ignatius Jacobs, teenwoordig was op vergaderings, sedert die projek van stapel gestuur is.

Die onthullings bevraagteken die ANC se respek vir demokratiese prosesse in die land en moet nou reeds rooi ligte laat flikker in aanloop tot die algemene verkiesing oor twee jaar. Dit het egter ook ʼn ander boodskap; en dit is dat die regerende party in baie groot moeilikheid is en dat hy enigiets sal doen om te oorleef.

En dít is die belangrikste boodskap – die ANC gaan weer en weer probeer om deur politieke vuilspel aan bewind te bly en die land se kwynende joernaliskorps wat nog ruggraat het sal hierop bedag moet wees.

 

 

Nuuskommentaar : 2 Februarie 2017

Die versugting na selfbeskikking

 

Marokko se hertoelating tot die Afrika Unie voorspel niks goeds vir Wes-Sahara se selfbeskikkings-ideale nie. Die Koninkryk van Marokko het reeds die AU – destyds die Organisasie vir Afrika-eenheid – verlaat omdat die Sahrawi Arabiese Demokratiese Republiek as ‘n lid van die AU toegelaat is. Marokko het die gebied in 1975 geannekseer, maar die Polisario Front het voortgegaan om homself as minstens ‘n gedeeltelike soewereine staat te verklaar totdat die internasionale gemeenskap dit later bekragtig het.

Baie bloed het in die woestyn gevloei en Algerië was een van Wes-Sahara se grootste bondgenote in sy strewe na onafhanklikheid.  Wes-Sahara se uitgeweke regering word ook in die Algerynse stad Tindouf gehuisves. Algerië het vroeër die week saam met Suid-Afrika teen Marokko se hertoelating gestem, maar 39 van die AU se 54-lidlande was daarvoor.

Die Verenigde Nasies het Algerië destyds van grootskaalse menseregte-skendings onder Marokkaanse vlugtelinge verdink, maar het ongelukkig na die Koninkryk van Marokko as ‘n besetter verwys en die hoop op ‘n blywende oplossing was daarmee heen. Marokko het tot verlede jaar nog geëis dat die AU Wes-Sahara se lidmaatskap beëindig, maar sal nou as gevolg van die AU se meerderheidsbesluit die liggaam se grondwet moet onderteken en bekragtig. Voorlopig sal Wes-Sahara dus aanbly as ‘n lid. Die Polisario Front was verlede jaar in Suid-Afrika en president Jacob Zuma, as die hoof van die regering, het opnuut belowe om hom te beywer vir selfbeskikking vir die gebied.  Hy het Marokko se aanspraak op die selfverklaarde republiek as kolonialisme bestempel – al was die gebied vroeër Spaans-Sahara wat op versoek van die VN gedekolonialiseer is. Die president se beloftes aan Wes-Sahara is nogal ironies as in gedagte gehou word dat hy die Arikaner se strewe na selfbeskikking van die tafel gevee het. Selfs nadat Suid-Soedan die jongste onafhanklike staat in die wêreld geword het, was die Suid-Afrikaanse regering steeds neusoptrekkerig by die blote gedagte aan selfbeskikking.  In 2009 het die president in sy staatsrede bevestig dat Wes-Sahara steeds gesteun sal word om ingevolge internasionale wetgewing respek vir menseregte in besette gebiede af te dwing  – veral wat betref die reg op vryheid van assosiasie, beweging en spraak. Suid-Afrika sal ook alles doen om buitelandse maatskappye se ontginning en uitbuiting van Wes-Sahara se natuurlike bronne te verhoed. Die regering se steun vir Wes-Afrika lees soos ‘n sprokie. Daarom is dit so jammer dat vryheid van spraak, assosiasie en beweging in ons eie land nou deur haatspraak en haatmisdaad-wetgewing bedreig word.

 

 

Nuuskommentaar : 3 Februarie 2017

Afrika Unie: `n nuwe voorsitter en nuwe geleenthede

 

Staatshoofde het hierdie week by die Ethiopiese hoofstad, Addis Ababa bymekaargekom waar hulle Moussa Faki Mahamat, Tsjaad se minister van buitelandse sake, as die nuwe voorsitter van die Afrika Unie aangewys het. Hy neem die voorsitterskap by dr Nskosazana Dlamini-Zuma oor. Mahamat het `n paar prominente kandidate vir die plek uitgestof. Onder andere Amina Mohamed, Kenia se minister van buitelandse sake, Abdoulaye Bathily, `n diplomaat en akademikus van Senegal en Mba Mokuy, voorheen `n senior raadgewer vir die president van Ekwatoriaal Guinee.

Die Afrika Unie bestaan uit 54 state en `n twee derde meerderheid of 36 stemme is dus nodig om die voorsitterskap te verseker. Dit het Mahamat sewe rondtes van stemming geneem om die nodige stemme op hom te verenig. Die AU was veronderstel om reeds in Julie verlede jaar `n nuwe leier te verkies maar na drie rondtes kon nie een van die kandidate daarin slaag om die minimum 36 stemme op hulle te verenig nie. Meer as 50% van die ledestate het verlede jaar nie aan die tweede rondte van die verkiesing deelgeneem nie. Die stryd om `n opvolger te kies kan toegeskryf aan die grootskaalse verdeeldheid tussen die onderskeie streke in Afrika.

Mahamat het vanaf 2003 tot 2005 gedien as die eerste minister van Tsjaad. Hy was ook voorheen betrokke by die Afrika Unie waar hy as die voorsitter van die ekonomiese, sosiale en kulturele raad gedien het. Hy dien sedert 2008 as Tsjaad se minister van buitelandse sake. Mahamat het onlangs gesê dat hy droom van `n Afrika waar die knal van geweerskote oorweldig word deur die klanke kulturele liedjies en die gedruis van fabrieke. Hy het ook onderneem om die AU se reputasie vir burokrasie aan te spreek en onnodige aanstellings van nog amptenare stop te sit. Hy was ook aktief betrokke by die stryd teen Islam-terreurgroepe.

Daar word dikwels gevra of die Afrika Unie van enige waarde is. Anders as die Europese Unie word daar nie groot besluite oor immigrasie geneem wat bindend op alle lidlande is nie. Daar is ook nie sprake van `n sentrale geldeenheid soos die Euro nie. Dit is waar maar wat wel in gedagte gehou moet word is die feit dat belangike Afrikakwessies daar bespreek word – die verskynsel van ekstremitiese Islam, die kontinent se verhouding met Amerika en lidlande se houding teenoor die Internasionale strafhof. Verder het die AU `n belangrike gerol gespeel om te verseker dat Gambië se demokraties verkose president sy plek kon inneem nadat die verloorder, Yahya Jammeh geweier het om uit tree.

Kan die Afrika Unie meer doen? Ongetwyfeld. Die Afrika Unie kan diktators soos Robert Mugabe van Zimbabwe uit die kussings lig en verseker dat oorlogskriminele soos Omar al-Bashir van Soedan in hegtenis geneem word. Die Afrika Unie kan meer doen om `n dreigende etniese oorlog in Suid-Soedan te verhoed. Daar is baie meer wat die Afrika Unie kan doen en ons kan net hoop dat dit vorentoe `n belangrike bydrae sal lewer om stabiliteit op die kontinent te bevorder.

 

 

Nuuskommentaar : 6 Februarie 2017

’n Meer realistiese politiek nou nodig

 

Vra enige ekonoom en hy sal vir jou sê dat een van die grootste bedreigings vir aandelemarkte, die stabiliteit van geldeenhede en kommoditeitspryse onsekerheid is. Wanneer mense en instellings onseker is oor die toekoms neem hulle makliker besluite om hier en nou hul belange te beveilig of om hul posisie te verskans.

 

Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die meeste Westerse lande ekonomiese sukses, politieke stabiliteit en redelike vlakke van vrede en veiligheid beleef. Oor die afgelope paar jaar het die gevolge van onbekostigbare sosiale programme, verouderende bevolkings, uitgediende ekonomiese stelsels, onbeheersde immigrasie uit Derde Wêreldlande, globalisering, terrorisme en ’n algemene tekort aan ’n gedeelde visie en burgerlike motivering tot nuwe onsekerheid in Westerse lande aanleiding gegee.

 

Die politieke ruimte in talle Westerse lande word toenemend deur opportunisme, ideologiese intervensionisme, reaksionêre denke en populisme beset. Terwyl mense in Europese lande op ’n ouderdom van tussen 60 en 65 jaar met ruim voordele kan aftree, sit baie jongmense sonder werk of slegs met tydelike werk en beleef die middelklas hoe hul inkomste stagneer en hulle nie meer vir aftrede voorsiening kan maak nie.

 

In Amerika voel ’n groot deel van die bevolking reeds vir lank dat dit eintlik jaar na jaar met hulle slegter gaan. Talle peilings wys hoe mense voel dat hulle harder moet werk sonder dat hul lewenspeil daarmee saam verbeter. In Europa sien jong gesinne hoe stagnante ekonomieë, demografiese druk en enorme staatskuld ’n swaar las op volgende generasies plaas.

 

Weens al hierdie onsekerheid sien ons vandag dat die politieke middel in duie stort met die linkse en regse pole wat sterker word en toenemend teen mekaar opgestel word. Die verval van die politieke middel, wat in baie Westerse lande vir dekades regeer het, is nie noodwendig sleg nie. Die soort leierskap van Angela Merkel, Barack Obama, David Cameron en talle ander Westerse hoofstroompolitici het oor die afgelope paar jaar die vlakke van onsekerheid eerder verhoog as verlaag.

 

Westerse politici het die afgelope paar jaar in reaksie op ekonomiese, politieke en demografiese onsekerheid met oordrewe selfvertroue reageer deur pypdrome van die kitsdemokratisering van die Midde-Ooste tot die ekonomiese en uiteindelik politieke vereniging van Europa voor te staan. Die groot drome wat eerstens die krag van Westerse beginsels moes bewys en tweedens identiteit- en ander verskille moes oorkom in die naam van langtermyn vrede, het grootliks misluk. Amerika en Europa se intervensionisme in die Midde-Ooste was rampspoedig. Die Europese Unie en die Eurosone dreig om uitmekaar te bars en Amerikaners draai soos vir ’n lang periode voor die wêreldoorloë weer hul gesig na binne met die rug na buite.

 

Die enorme tekort aan politieke realisme lei daartoe dat hoofstroom politici se pypdrome met reaksionêre denke meeding. Langtermyn onrealistiese idees stry dus teen korttermyn onuitvoerbare kitsoplossings.

 

Wat die Westerse wêreld nou nodig het, is ’n sterk politieke beweging wat op realistiese ontledings van waar ons nou is en waarheen ons kan gaan, moet fokus. Die mislukking van globalisasie moet aanvaar word, intervensionisme moet verwerp word en die waarde van die plaaslike, die kosbaarheid van die eie en die realisme van dit wat nou en hier gedoen kan word, moet weer vooropgestel word.

 

 

Nuuskommentaar : 7 Februarie 2017

Vryehandel versus Sogenaamde Vryehandel

 

 

Op die hakke van Brexit verlede jaar is Donald Trump vanjaar in die nuus oor sy onttrekking van Amerika uit die sogenaamde Trans Pacific Partnership, oftewel TPP. Trump word, soos met Brexit-voorstanders, wyd en syd daarvan beskuldig dat hy hierdeur teen die vryemark en teen vrye internasionale handel is, maar hou hierdie beskuldiging steek?

Die TPP sou naas die Noord-Amerikaanse Vryehandelsooreenkoms (NAFTA) en die Europese Unie die derde groot streekshandelsooreenkoms ter wêreld wees. State soos Japan, Australië en Kanada was deel van die aanvanklike twaalf ondertekenaars van die inisiatief.

Vooraanstaande sakelui, joernaliste en regeringslui wêreldwyd het Trump intussen vir die onttrekking gekritiseer. Anthony Gardner, pasuitgetrede Ambassadeur vir die Verenigde State na die Europese Unie, sê byvoorbeeld: “Ons glo in goeie handelsooreenkomste. Ek dink die Transpasifiese Ooreenkoms sou belangrik wees nie net om ekonomiese groei te stimuleer nie, maar meer belangrik, om ons te help om die reëls vir globale handel te skryf – iets wat ons vir dekades nou al doen.”

Gevra oor die moontlikheid dat die VSA ‘n direkte vryehandelsooreenkoms met Brittanje kan sluit, sê Gardner dat die vroegste waaroor samesprekings daaroor kan begin twee jaar van nou af is: “Om ‘n vryehandelsooreenkoms tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk te doen sal nie eenvoudig wees nie; en dit sal nie vinnig wees nie.”

Hierdie uitlatings van Gardner is tipies van die dubbelpratery en ingesteldheid van vandag se staatlike politici. Aan die een kant praat hulle van vryehandel – en aan die ander kant is hy trots daarop dat hulle nou al “dekades” lank die “reëls vir globale handel” skryf.

Die sogenaamde vryehandelsooreenkomste wat die wêreld vandag ken is allesbehalwe vryehandelsooreenkomste – dit is duisende en duisende bladsye van tegniese puntjies, reëls, uitsonderings, subsidies, heffings, begunstiging en penalisering met ‘n legioen van regslui wat toustaan om dit te interpreteer. Vra maar vir enige Afrikaanse boer, wat probeer om iets na die sogenaamde vryemark-EU uit te voer, hoe Gardner en die eurokrate klippe in hul pad rol.

Dit is goeie nuus dat Gardner vervang gaan word. Bloomberg spekuleer dat die plaasvervanger die Brexit-voorstander professor Ted Malloch kan wees. Malloch was in Januarie vanjaar in die nuus nadat hy die EU met die VSSR vergelyk het; en na die EU verwys het as ‘n supranasionale en onverkose liggaam met burokrate wat hande uitgeruk het.

Dit is intussen tog so dat Trump met ‘n hele aantal ander uitsprake nie noodwendig ‘n voorstander van vryehandel is nie, maar wat sy afbreek van die bestaande internasionale sogenaamde vryehandelsooreenkomste betref is hy op die regte koers.

Anders as wat Gardner beweer is ‘n ware vryehandelsooreenkoms baie maklik. Dit skaf belastings, heffings, kommissies, kwotas en burokrate se werksgeleenthede af; en laat dit aan boere, maatskappye, entrepreneurs en ander private organisasies om hul eie handelsooreenkomste te beklink. Hier is nog ‘n geleentheid vir Trump om die wind uit die seile van die establishment te haal – om voor Gardner se voorspelde twee jaar om is reeds ‘n kort, bondige vryehandelsooreenkoms met die Verenigde Koninkryk te sluit.

 

 

Nuuskommentaar : 8 Februarie 2017

Die onbesonge helde

 

Regeringsleiers se huldeblyke aan die voormalige Springbok-skrumskakel, Joost van der Westhuizen, is goed ontvang. Dit gebeur nie baie dat witmense met Afrikaanse name en vanne deur politici uitgesonder word nie. Dit was dus ‘n riem onder die hart om te hoor dat swart politici die rugbylegende se veggees op die veld en teen sy dodelike siekte bewonder en uitlig. Destyds toe die ABW-leier, Eugene TerreBlanche dood is, was die polisieminister feitlik dadelik op die toneel om eerbied te betoon en ‘n oproep om kalmte te doen. Met oud-president Nelson Mandela se afsterwe was dit weer talle plaaslike en internasionale witmense wat opregte medelye met sy familie gehad het. Hy is ook vereer vir sy bydrae tot vrede. Die dood is ‘n gelykmaker.  Dit onderskei nie tussen swart en wit, ryk of arm nie. Maar wanneer dit by die dood kom van mense wat vermoor word, kry die dood ‘n ander gedaante. Tegnies sou mens ‘n moordenaar kan vergewe as daar ware berou is, maar gebeur dit ooit? Hoeveel keer hoor ons nie van ‘n regter wat in sy uitspraak benadruk dat die skuldige of skuldiges geen berou toon nie. Of die grynsende gesigte van moordverdagtes wat ons op beeldmateriaal sien as hulle skuldig bevind word.  Dan kry die dood weer ‘n angel en die doderyk word bemagtig. Dit is goed om helde te vereer. Almal doen dit. Maar dit is net so goed  – indien nie beter nie, om elke dag die duisende onbesonge helde te vereer. Die mense wat ander in nood te hulp snel. Die landbouers wat ongeag die droogte, peste en plae nog sorg vir die land se kostafel. Die regeringsleiers wat korrupsie veroordeel en daarvoor gestraf word, die jongmense wat nie huiwer om ‘n ouer mens oor die straat te help nie.  Studente wat tydens ‘n betoging sien hoe ‘n vrou in haar motor geïntimideer en gedreig word en haar na veiligheid lei. Mense wat uit hulle pad gaan om diere te red.  Daar is duisende voorbeelde van heldhaftigheid in ons land en elders in die wêreld. Die helde en heldinne is dikwels naamloos en gesigloos, maar die warm gevoel wat hulle in harte veroorsaak, kan nie misken word nie. Hoekom dan soveel gruwelmisdade in ons land?  Plaasaanvalle vind gelyktydig in twee of selfs drie provinsies plaas en stad- en dorpsaanvalle is net ‘n kort kop agter. Dit is gewoonlik weerlose inwoners wat geteiken word. Dit help nie om wetgewing teen haatspraak en haatmisdaad op te stel as daar reeds soveel haat-misdade plaasvind nie. Die regering het te lank uitsprake gemaak wat gewetenlose burgers aanmoedig om mede-landsburgers uit te wis. Stel ‘n ander voorbeeld. Bring hulde aan die gewone man op straat en die talle mense wat liefdeswerk oor die kleurskeidslyn verrig. Besing die onbesonge helde.

 

 

Nuuskommentaar : 9 Februarie 2017

Is dit die einde van globalisasie?

 

In ’n verslag wat onlangs deur die navorsingsinstituut van die internasionale bank, Credit Suisse, bekendgestel is, dui alle koersaanwysers daarop dat globalisasie besig is om af te neem. In dieselfde verslag word globalisasie beskryf as “… the most powerful economic force the world has witnessed in the past seventy years.”

Die vraag wat nou ontstaan is: ‘Hoe gaan die enorme impak van ’n afname of selfs verdwyning van globalisasie die wêreld verander en wat kan ons doen om onsself teen die moontlike gevolge te beskerm?’

In die verslag word drie moontlike scenario’s geskets oor die toekoms van globalisasie.

Eerstens, kan hierdie afname van tydelike aard wees waarna globalisasie nie net sal herstel nie, maar tot ’n groter mate toeneem. Dit sal inhou dat die wêreldekonomie steeds deur die Weste en veral Amerika en die dollar oorheers word en dat algemene stabiliteit sal voortduur met internasionale handel wat toeneem en sosio-politiese omstandighede wat wêreldwyd, oor die algemeen verbeter.

’n Tweede scenario behels die opkoms van Asië wat tesame met ’n meer stabiele Europa gevolglik ’n wêreldekonomie sal skep wat op drie pilare rus, naamlik die Amerikas, Europa en Asië. Asië sal in dié verband deur China gelei word. Hierdie scenario sal teweeg bring dat internasionale instansies en organisasies, soos die Wêreldbank, vervang word deur selfs groter, maar meer streeksgeoriënteerde finansiële instellings. Ontwikkeling op verskillende vlakke sal meer gefokus word om te voldoen aan plaaslike behoeftes wat sal lei tot die totstandkoming van meer plaaslike kern- ekonomiese sentrums, asook minder internasionale migrasie. Daar kan verwag word dat die vorme van regering ook sal aanpas tot die verskillende streke met ’n wegval van die eenvormige internasionale strewe na demokrasie volgens die Amerikaanse model.

Die derde scenario wat voorgehou word, skets ’n donker prentjie waar globalisasie totaal in duie stort met gevolglike omstandighede wat soortgelyk is aan die gebeure in 1913 met die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog. Die globale finansiële krisis tesame met ’n toename in terreuraanvalle die afgelope paar jaar het tot gevolg gehad dat nasies nou minder geneig is om saam te werk om sodoende ’n herhaling van hierdie gebeure te verhoed. Hierdie situasie kan verder versleg namate die wêreldekonomie afneem. Die faktore tesame met hoë vlakke van skuld, ongelykheid en immigrasie kan verder aanleiding gee tot groter proteksionisme, militêre skermutselinge tussen magtige lande, volskaalse wedywering tussen geldeenhede, die opgang van anti-globalisasiebewegings en politieke partye, ’n aanslag teen internasionale maatskappye en uiteindelik ’n verval van demokratiese waardes. Hierdie scenario, wat tot onlangs toe nog as hoogs onwaarskynlik gesien is het uiteraard nou ’n moontlikheid geword. Die Brexit-uitslag tesame met die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president, wat ten spyte van die algemene verwagting wel plaasgevind het, is hiervoor verantwoordelik.

In hul gevolgtrekking maak die samestellers van die verslag die volgende opmerking: “…, our view is that globalisation has now come to an end and is slowly being replaced by a world where very distinct poles are forming – economically, socially, ethically and politically. This process has the potential to provoke friction, specifically as regions develop different ways of ‘doing things’”.

In Suid-Afrika sal die verdere afplatting van die ekonomie en gepaardgaande styging in armoede die disfunksionele politieke sisteem en faksiegevegte binne die ANC op die spits dryf. Dit kan verder veroorsaak dat die regerende party in ’n desperate poging om aan bewind te bly, skerp aanvalle loods op vryheid, asook eiendomsreg om sodoende die massas te probeer paai. Indien ’n meer gefragmenteerde internasionale orde ons voorland is, sal Afrikaners hand in eie boesem moet steek om hierdie situasie te beredder. Wat ook al die oplossing behels, die basis waarvan af ons sal moet optree, lê in die herwinning van die gemeenskapsgedagte. Dis waar ons krag lê.

 

 

 

Nuuskommentaar : 10 Februarie 2017

Vooruitgang of verval vir Frankryk?

 

Is die eens magtige Frankryk op ’n onstuitbare pad van verval? Frankryk staan deesdae bekend as die land met die mees pessimistiese burgers in Wes-Europa. Op 23 April sal Franse na die stembus gaan om ’n nuwe regering en president te verkies. Met die verkiesingsveldtog volstoom aan die gang is dit duidelik dat agteruitgang van amper alles in Frankryk die groot tema van vanjaar se verkiesing sal wees.

 

Die land se werkloosheidskoers staan tans op 10%. Frankryk het die grootste Moslembevolking in Wes-Europa. Na verskeie bloedige terroriste-aanvalle oor die afgelope paar jaar het Frankryk se toerismebedryf ’n skerp afname in besoekersgetalle beleef. Die huidig president Francois Hollande is uiters ongewild en sy beleid word grootliks deur die meeste Franse verwerp. Daar is sekerlik genoeg rede vir Franse om pessimisties te wees.

 

Met die sosialiste wat na Hollande in ’n warboel verkeer en die sentrumregse kandidaat Francois Fillon om wie se kop ’n nepotisme-skandaal ontwikkel het, kon die nasionalistiese kandidaat, Marine Le Pen nie ’n beter tyd as die afgelope Sondag gekies het om haar verkiesingsveldtog te loods nie.

 

In haar toespraak voor duisende ondersteuners in Lyon het Le Pen die Franse verkiesing as ’n keuse tussen patriotisme en globalisme gestel. Le Pen en haar Front National staan onbeskaamd vir patriotiese waardes en die beskerming van die eie.

 

Waar lê die oplossing vir Frankryk se probleme? Om die oplossing te vind moet die rede vir die probleme in Frankryk eers ondersoek word. Globalisme het talle Westerse lande oor die afgelope paar dekades wesenlik verander. Net soos in Amerika en Brittanje het Frankryk ook ‘n sogenaamde ‘roesstrook’ in die noorde van die land ontwikkel soos wat fabrieke moes sluit omdat produkte teen goedkoper pryse ingevoer kon word. Die gemiddelde ouderdom van boere in Frankryk styg voortdurend en daar is ’n groot tekort aan jongmense wat tot die landbousektor toetree. Met massa-immigrasie oor die afgelope vier dekades ervaar Frankryk demografiese druk van ’n groterwordende Moslembevolking.

 

Wat die verkiesing van Donald Trump in Amerika en die Brexit-stem in Brittanje ons gewys het, is dat daar ’n wesenlike irritasie met die gevolge van globalisme in die grootste Westerse moondhede is. Die gewildheid van Viktor Orban in Hongarye en die feit dat Marine Le Pen in Frankryk en Geert Wilders in Nederland in verkiesingspeilings voorloop, behoort alle twyfel oor die wesenlikheid van die afkeur vir globalisme uit die weg te ruim.

 

Wat behels die alternatief tot globalisme? Wat in die media as regse populisme uitgebeeld word, behoort eerder as die patriotiese alternatief beskou te word. Le Pen soos Trump, Wilders en Orban wil onwettige immigrante deporteer, immigrasie uit Moslemlande beperk, invoerheffings instel om eie vervaardiging weer aan te moedig en plaaslike bedrywe beskerm.

 

Terwyl Franse pessimisties oor die toekoms is, is daar rede om in ’n blink Franse toekoms te glo. Frankryk het steeds ’n sterk kultuuridentiteit. Die land het ook die hoogste bevolkingsaanwas in Wes-Europa en is steeds die gewildste toerismebestemming in die wêreld. Van die beste landbouprodukte in die wêreld word in Frankryk geproduseer. Die vraag is of die Franse daarin kan slaag om hul bindende krag van identiteit te behou en die negatiewe gevolge van globalisme teen te werk. Net tyd sal leer.

 

 

Nuuskommentaar : 13 Februarie 2017

Ken mekaar se geskiedenis

 

Februarie elke jaar die afgelope 41 jaar staan in die VSA bekend as Black History Month. Die idee is dat Amerikaners in hierdie maand meer oor die geskiedenis van hul swart landgenote moet opdoen met die veronderstelling dat dit tot rekonsiliasie sal bydra.

Hoewel daar vraagtekens is oor of so ’n maand na soveel jare nog nodig is, en of dit ooit nodig was, word daar vanjaar oor ’n wye front meer aandag as in jare hieraan spandeer. Daar is eenvoudig te veel tekens dat rasseversoening in die VSA nie op koers is nie. Selfs die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president word in sekere kringe as ’n manifestasie hiervan beskou.

Die vraag is egter of groter kennis van mekaar se geskiedenis in Suid-Afrika nie die polarisasie wat oor ’n wye front ervaar word, sal kan help besweer nie? Of is die verskillende persepsies van die geskiedenis so ingebed dat die pad uit hierdie verskillende weergawes nie meer weerstand en konflik sal oplewer as die verskille self nie?

Hoewel persepsie oor grondbesit in Suid-Afrika uiteenlopend is, was die duidelikste demonstrasie van uiteenlopende historiese perspektiewe toe pres. Jacob Zuma ’n striemende aanval op die aankoms van Jan van Riebeeck aan die Kaap gedoen het. Sy idee dat swart mense tot voor 1652 in vrede en harmonie geleef, en baie pret gehad het, strook wel nie met die geskiedenis nie, maar het aanklank by baie gevind, ook sommige senior wit joernaliste.

Hoe sensitief die grondkwessie is, het geblyk uit die geskiedenisles wat dr. Pieter Mulder, destyds leier van die Vryheidsfront Plus, oor grondbesit in die parlement gelewer het. Dit het groot verontwaardiging onder swart parlementslede ontlok, en selfs Zuma het baie skerp reageer. Ook verskeie swart LP’s van die DA het Mulder erg verkwalik.

Peilings toon dat tot ongeveer 85 persent van swart mense glo blankes het hul grond bekom deur dit van swart mense te steel. Die persentasie blankes wat dit ook glo, neem ook geleidelik toe. Hierteenoor het die Ad hoc-komitee oor grondbesit, wat verskeie Afrikanerorganisasies insluit, hierdie opvatting as die groot leuen beskryf.

Zuma se volgehoue opmerkings dat blankes swart mense se grond gesteel het, het hom verskeie klagtes van haatspraak by die Menseregtekommissie op die lyf laat loop. Die kommissie is opsigtelik nie lus om die nodige aandag aan die saak te skenk nie.

Die oorwinnaar skryf die geskiedenis, en al beteken die Nasionale Vredesakkoord in beginsel dat daar nie ’n verloorder was nie, is dit nie wat in die praktyk ervaar word nie. Niemand behalwe die Afrikaner sal sy eie geskiedenis behoorlik bewaar nie, en daar is ’n groeiende bewuswording by KoiSangroepe dat hulle ook verantwoordelikheid vir hul eie geskiedenis moet neem. In te veel gevalle is die Koisan se geskiedenis reeds heeltemal verdring, en bring dit botsende grondaansprake mee.

Om ter wille van ’n skynbare vrede op leuens terug te val, kan ook nie deug nie.

 

 

Nuuskommentaar : 14 Februarie 2017

Lesse te leer uit parleboendoe-debakel

 

 

Die skandalige gemors tydens verlede week se parlementsopening hou tog ’n paar lesse in.

Hoewel die EFF se optrede op geen manier goedgepraat kan word nie, het staatkundige vergrype heelwat vroeër die geleentheid geskep vir dié party se ontwrigtende optrede.

Dit het veral gehandel oor die Nkandla-saga, waar die parlement sy oorsigrol versuim het om die president verantwoordbaar te hou. Die uiteinde is dat Zuma en die parlement in die grondwetlike hof liederlik slae gekry het omdat hulle die grondwet verontagsaam het.

Boonop het nie die ANC of die parlement enige saakmakende regstellende optrede hieroor van stapel gestuur nie.

Suid-Afrika se posisie kan nie werklik met dié van die VSA vergelyk word nie. Daar word die president deur die kiesers, en nie die partye nie, verkies. Die president het ook heelwat meer magte wat normaalweg elders deur die lande se parlemente verrig word.

Van hierdie magte het die wêreld nou ook reeds deeglik kennis geneem na die nuutverkose pres. Donald Trump ’n hele rits daarvan onderteken het. Die geldigheid van een daarvan word nou in die howe uitbaklei, wat toon dat die president se magte ook beperkings het.

Die konsep hieragter is dat die demokrasie alleenlik gesond kan bly as die verskillende regeerinstansies se magte beperk bly deur dit met ander magte te laat balanseer.

Na Trump se verkiesing het die kiesers ’n regomkeer gemaak. Terwyl Barack Obama aan bewind was het die meeste Demokratiese kiesers geglo die president  se uitvoerende magte moet aan min beperkings onderhewig wees. Die Republikeine was daarteen. Na die verkiesing glo die meeste Republikeinse kiesers nou Trump moet grootliks vrye teuels hê – iets wat die demokrate by voorbaat laat sidder.

In die geheel wil die kiesers nie die president se  magte te onbeperk laat nie, veral as die Kongres nie saamstem nie. Net 32 persent glo die president moet desondanks kan voortgaan.

Zuma het vanuit Luthuli-huis die ANC in die parlement met afstandbeheer beheer. Hierdeur is die parlementêre oorsigrol en verantwoording hou soos deur die grondwet vereis, basies tot niet gemaak. Zuma beskik ook oor buitengewone magte om aanstellings te doen, so kon ’n stelsel van patronaatskap tot stand kom.

Zuma kan egter nie die opposisiepartye ook so inbind nie, en dit het veroorsaak dat die parlement met die staatsrede eerder aan die parleboendoe van ’n piesangrepubliek herinner.

Weer sal die howe moet oordeel oor hoe grondwetlik juis dit is dat ’n president wat deur die Konstitusionele Hof tot orde geroep is, as president kan bly dien.

Selfs al is dit tegnies houdbaar, is dit prakties onhoudbaar, en sal die grense getoets  word tot Zuma die aftog blaas.

Die chaotiese gebeure moet egter nie die aandag van die feit aflei dat Zuma steeds sy rasse-obsessie bly dryf nie.

 

Nuuskommentaar : 15 Februarie 2017

Trump die Twisappel

 

Sedert die inhuldiging van pres. Donald Trump as die 45ste president van die VSA, verlede maand, behou hy sy status as ikoniese internasionale twisappel.

Die honderde openbare protesoptogte waartydens miljoene in ʼn staat van massahisterie kort ná sy inhuldiging teen sy presidentskap betoog het, is nou reeds ou nuus.

Uit die staanspoor is daar ook ʼn vurige debat oor Trump se verkiesing in die sosiale media gevoer. Aanvanklik oor die wettigheid van die verkiesing, daarna oor die inhuldigingstoespraak en nog later oor sy omstrede besluite. Dit duur ad nauseum voort.

Maar hoe is dit moontlik dat een leier soveel emosionele reaksie uitlok. Selfs in lande soos Suid-Afrika, waar ons veel kan sê oor ons eie president?

Dit het luidens mediaberigte aan die lig gekom dat een van Trump se grootse teenstanders, die Hongaars-gebore miljardêr, George Soros, miljoene dollar aan dié georkestreerde openbare protes bestee het. Soros het nie alleen miljoene dollar aan Hillary Clinton se verkiesingsveldtog spandeer nie. Gerugte wil dit ook hê dat hy ʼn reusebedrag in ʼn weddenskap verloor het toe Clinton die presidentsverkiesing verloor het.

Die vraag is of die sosiale mediaveldtog teen Trump, wat oënskynlik spontaan ontstaan het, steeds só voortduur? Sommige ontleders vergelyk dit selfs met die rol van die sosiale media in die sogenaamde Arabiese Lente in die Midde-Ooste en Noord-Afrika in 2010. Die “Dubai School of Government” het ʼn studie oor die invloed van sosiale media op burgerlike verset gedoen en bevind dat daar teen Januarie 2011 ʼn gekoördineerde veldtog van verset was – veral om die bestaande leierskap te bevraagteken en om landsburgers aan te moedig om te onttrek aan staatsbeheerde prosesse.

Is dit nodig om die vraag te vra: Word die veldtog wat teen Donald Trump in die sosiale media gevoer word georkestreer? Of is dit ʼn samesweringsteorie?

Ter plaatse word daar feitlik daagliks sogenaamde fopnuus oor Trump op die sosiale media versprei en gulsig deur sy opponente opgeraap. Dit is duidelik dat die debat oor Trump lank reeds enige balans verloor het. Reg of verkeerd, het hy die nommer een slaansak op veral Facebook geword.

Of mens nou verskil of saamstem met Trump se omstrede besluite, dit is altyd belangrik om die kaf van die koring te skei. Dit is ook belangrik om nie emosioneel te raak nie – ter wille van sinvolle debat.

Tans is daar selfs ʼn groepie op Facebook wat sover gaan as om te wonder wanneer Trump dan ʼn sluipmoordenaar ten prooi sal val?

Een aspek wat duidelik opval, is dat ʼn hele aantal plaaslike joernaliste nou gesoute politieke ontleders geword het en willekeurig hulle standpunte deel, sonder om vir een oomblik te huiwer by die beginsel van onpartydigheid in die nuus. Hulle deel houe links en regs uit en kan nie insien dat Trump inderdaad die verkose president van die VSA is nie.

Dit is nie alleen irriterend nie, dis onverskillig, want die groepie raak so Trump-behep dat hulle skynbaar die ware vraagstukke op eie voorstoep miskyk. Dis jammer, want debatsvoerders laat hul onderrokke vér uithang en doen skade aan hul eie reputasies.

 

 

Nuuskommentaar : 16 Februarie 2017

Moedertaaldag

 

Later hierdie maand op Dinsdag 21 Februarie – is dit Internasionale Moedertaaldag. Hierdie dag het ten doel om erkenning te gee aan die wêreld se tale (waarvan daar omtrent 6500 is) asook om hulde te bring aan die eie moedertaal – in ons geval Afrikaans.

 

Dit wil met ‘n eerste oogopslag voorkom of Afrikaans tans ‘n bloeitydperk beleef. Pretoria FM – by verre die grootste gemeenskapsradiostasie in die land – hoop, glo en leef in Afrikaans.  Vertonings soos Afrikaans is Groot lok duisende toekouers. In tuisnywerhede, snuffelwinkels en by buiteligmarkte is produkte in Afrikaans beskikbaar. Dit het mode geword om koffiebekers en skinkborde te koop waarop Afrikaanse slagspreuke staan soos “Gaan groot of gaan huis toe”. Studente dra T-hemde met die woorde “Praat Afrikaans of hou jou bek”. Daar is in die meeste toonaangewende materiaalwinkels materiaal vir gordyne en beddegoed en klere  waarop eg-Afrikaanse woorde gedruk is wat ook iets van ons kultuur weerspieël – woorde soos “pypkan”, “boeretroos” en “Afrikaners is plesierig”.

 

Die Afrikaanse filmbedryf beleef ‘n hoogtepunt met die vervaardiging van die meeste Afrikaanse flieks ooit die afgelope jare. Hieronder tel goeie kwaliteit films soos Modder en bloed, Dis ek, Anna, Die wonderwerker  en Treurgrond.

 

Tog het Afrikaans op ander baie belangrike gebiede in die woorde van NP van Wyk Louw “tussen die engtes” beland. Na die ANC se bewindsoorname in 1994 het Engels die de facto-amptelike landstaal geword. Afrikaans is doelbewus op verskeie lewensterreine uitgeskuif – in die staatsdiens, die regstelsel en op universiteitsvlak.

 

In 1990 kon ‘n Afrikanerjongmens kies tussen vyf uitnemende residensiële Afrikaanse universiteite met Afrikaanse koshuise. Tans is Afrikaans by die enkele universiteite wat wel nog sekere klasse in Afrikaans aanbied, voortdurend in die spervuur.  Afrikaanse skole het in so ‘n mate verengels dat getalle gekrimp het van meer as 1 200 Afrikaanse skole voor 1994 na minder as 600 Afrikaanse skole landwyd. Voorts word Afrikaanse skole gedwing om Engelssprekende leerders in te neem, selfs is daar voldoende plek in nabygeleë Engelse skole.

 

Dis kommerwekkend en noop ons om op hierdie terreine nog meer vir Afrikaans te doen as wat wel gedoen word – veral in die lig daarvan dat die wenslikheid van moedertaalonderrig nie meer gedebatteer word nie. Dit word as voldonge feit aanvaar.

 

Dr Pierre Edwards, hoof van die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria, wys daarop dat die beste onderwysstelsels sterk voorstaanders van moedertaalonderrig is. Finland word beskou as een van die wêreld se beste onderwysstelsels. Inwoners van Finland praat Fins of Sweeds en leerlinge van beide tale kan akademiese moedertaal-onderrig vanaf die eerste skooljaar tot op universiteitsvlak kry. Nie Fins of Sweeds is wêreldtale nie, maar dit verhoed nie dat studente tot op tersiêre vlak daarin onderrig word  en daarna ‘n regmatige plek in die samelewing inneem nie.

 

Droom, dink en leef in Afrikaans. Deur dit te doen, aanvaar ons verantwoordelikheid vir Afrikaans. Afrikaans is immers deel van ons DNA.  Daarom is Afrikaans vir ons veel meer as net nog ‘n taal.

 

 

 

 

Nuuskommentaar: 17 Februarie 2017

Politieke versplintering na nuwe vlak gevoer in Nederland

 

Op 15 Maart, vier weke van nou af, sal sowat 10 miljoen Nederlanders die geleentheid kry om 150 volksverteenwoordigers tot die Tweede Kamer der Staten-Generaal te verkies. Die Tweede Kamer der Staten-Generaal, oftewel die laerhuis van die Nederlandse Parlement, is ‘n magtige politieke instelling waar koalisieregerings na verkiesings gevorm word en waar die meeste wette geskryf en toesig oor die kabinet uitgevoer word.

 

Tans het 17 politieke partye verteenwoordiging in die Tweede Kamer. Tydens die komende verkiesing sal kiesers vir kandidate van 28 partye kan stem. Nederland word tans regeer deur ’n koalisie van die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie en die sentrumlinkse Partij van de Arbeid. Hoewel hierdie koalisie sedert die vorige verkiesing in 2012 oorleef het, lyk die kanse skraal dat die twee partye na vanjaar se verkiesing weer saam sal kan en wil regeer. Die Partij van de Arbeid het oor die afgelope vier jaar bykans in duie gestort wees sy rol in die huidige regering. Mark Rutte, die huidige Eerste minister van Nederland en leier van die Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het die arbeiders op meesterlike wyse gebruik om sy sentrumregse, meer vryemark gesinde beleid uit te voer. Behalwe dat hierdie twee partye nie meer vreeslik lus is om met mekaar in ’n regering saam te werk nie, is daar byna geen kans dat hulle saam genoeg steun sal kry om ‘n regering te vorm nie.

 

Soos in die meeste Europese lande, beleef ook Nederland hoe die gevestigde politieke partye wat meestal sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog regeer het, toenemend ongewild raak en hoe die politieke landskap ’n totale versplintering beleef. ’n Tweede Kamer met 150 parlementslede wat uit soveel as 20 politieke partye saamgestel is, gaan sukkel om ’n werkbare regeringskoalisie te vorm. Die dae waar twee of drie partye kon saamkom om die nodige 76-stemme meerderheid te behaal, is waarskynlik verby. Soveel as vyf of selfs ses politieke partye van regoor die ideologiese spektrum sal in ’n koalisie bymekaar moet kom ten einde ’n nuwe regering te vorm.

 

Die politieke uitdaging in Nederland is nie net die agteruitgang van die ou groot partye nie, maar ook die vestiging van ’n breë front van nispartye wat elkeen deur een of twee kernsake gedryf word. Tans is daar in die parlement ’n party vir diereregte, ’n party wat die belange van bejaardes vooropstel en selfs ’n party wat op die regte van Turkse immigrante fokus.

 

Soos wat daar in België, Spanje en Griekeland deesdae gesukkel word om regeringskoalisies saam te stel, gaan Nederland waarskynlik ook toenemend dieselfde beleef. Burgers se frustrasie met die gevestigde politieke orde en die toenemende ondermyning van demokrasie deur ’n regerende Europese elite gaan tot ’n verdere fragmentering van die Nederlandse politieke aanleiding gee. Intussen gaan die nasionalistiese Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders waarskynlik eerste of tweede eindig. Die uitsluiting van hierdie party uit ’n koalisieregering sal die vertroue in die Nederlandse demokrasie eerder laat afneem. Massa-immigrasie, terrorisme, die burokrasie van die Europese Unie en Nederlandse identiteit in ’n globalistiese wêreld kan oor die volgende vier weke tot ’n baie interessante politieke stryd in Nederland aanleiding gee.

 

 

Nuuskommentaar : 20 Februarie 2017

Hoop ten spyte van nuwe vlaag plaasaanvalle

 

In die afgelope 17 dae was daar reeds 11 plaasaanvalle in Suid-Afrika. Tydens hierdie aanvalle is 11 mense vermoor. Die skokkendste hiervan was waarskynlik die grusame moord op twee egpare, Gert Smuts en sy vrou Paulina, albei in hul 70’s, en hul seun Louis en skoondogter Belinda, albei in hul 40’s, op die plaas Modderbult in Mpumalanga. Louis en Belinda se kinders het in hierdie aanval hul ouers én grootouers verloor.

Dan word berig ontvang van ʼn plaasaanval wat Dinsdagaand naby Hartbeespoort plaasgevind het, en waarvan die details nog nie bekend is nie.

ʼn Soektog na mediadekking wat aan hierdie elf plaasaanvalle gegee is, lewer nie veel op nie. Met die uitsondering van Maroela Media is daar net hier en daar en slegs oor die mees grusame plaasaanvalle en –moorde verslag gedoen deur digitale nuuswebwerwe en hul gedrukte eweknieë.

Dit wil blyk dat plaasaanvalle deesdae dieselfde status geniet as padongelukke – ʼn minimum lewensverlies of ʼn bepaalde graad van grusaamheid word vereis voor so ʼn aanval as nuuswaardig beskou word.

In 2016 het die waarnemende nasionale polisiekommissaris, luitenant-generaal Khomotso Phahlane, dit tydens ʼn mediakonferensie duidelik gestel dat plaasmoorde vanaf verlede jaar as prioriteitsmisdaad beskou sou word en die aandag sou kry wat dit verdien.

Met 11 aanvalle in twee weke wil dit egter lyk asof sommige media en sommige polisielede ewe min aandag en prioriteit aan plaasaanvalle en plaasmoorde gee.

Die resultate van ʼn navorsingstudie wat Maroela Media in 2016 gedoen het om Afrikaanssprekendes se moraal te probeer bepaal, beaam wat ons reeds weet: 99% van die respondente het saamgestem dat die land se regering korrup is; 80% het aangedui dat hulle en hul geliefdes nie veilig voel in die land nie, en 77% het min of geen hoop gehad dat die land se ekonomie en finansies reggeruk kan word. Van almal wat die vraelyste voltooi het, het 84% gesê dat hulle baie meer angstig is as ʼn paar jaar gelede en 90% het aangedui dat hulle nie dink hulle kinders het ʼn toekoms in SA nie. ʼn Mens kan hierdie persentasies afspeel teen plaasaanvalsyfers, wat maar een van die faktore is wat tot gevolg het dat mense onveilig voel en angs ervaar.

Maar uit die navorsing wat gedoen is, is daar ook enkele ligstraaltjies wat ʼn mens gerusstel dat Afrikaanssprekendes nie heeltemal hopeloos geword het en moed opgegee het nie.

70% van die respondente het aangedui dat hulle voel hulle kan private produk- en diensleweringsinstansies vertrou. 67% van die respondente het gesê hulle stem tot ʼn groot mate of volkome saam dat hulle die vrugte daarvan sal pluk as hulle hard werk, en 72% het gesê hulle glo hul toekoms is in hul eie hande, ten spyte van omstandighede in die land. 91% het aangedui dat hulle Afrikaanssprekend is, en trots is daarop. Gevra oor hoe hulle hul eie identiteit sien, het die grootste persentasie geantwoord dat hulle hulself in die eerste plek sien as Christene, en eers daarna as Afrikaans, Suid-Afrikaners of Afrikaners.

Ons moet bly vertrou dat Afrikaanssprekendes, ten spyte van terugslae en aanslae, nuwe hoop sal kry in hul identiteit as Christene en in hul karakter as hardwerkende landsburgers wat hul toekoms in hul eie hande neem.

 

 

Nuuskommentaar : 21 Februarie 2017

Verstaan vandag die waarde van taal

 

Vandag is Internasionale Moedertaaldag. Die toekoms van die wêreld se taalskatkis is egter donker met sowat 2400 van die bestaande 2700 tale waarvan die voortbestaan ernstig bedreig word. Globalisme en die afbreek van grense lei toenemend tot die redusering van taal tot ’n ekonomiese faktor waar groot tale wat oor grense heen gepraat en verstaan word vernietigende gevolge vir kleiner en veral streeksgebonde tale het.

 

Die kulturele waarde van taal gaan toenemend verlore in ’n wêreld waar die materiële oor die kulturele heers. Vir dekades het filosowe in die rasionele empiriese tradisie beweer dat taal slegs ’n middel is om inligting te kommunikeer.

 

Die Kanadese filosoof en skrywer, Charles Taylor, beskryf egter in sy nuwe boek, The Language Animal, dat die rol wat taal speel om die gedagtes wat dit oordra ook te help vorm, vir te lank onderskat is. Die manier waarop taal deur artistieke uitdrukking, stemtoon, gebare, metafore en klemverskille die inligting wat dit oordra, beïnvloed, maak taal meer as net ’n middel van kommunikasie.

 

Die Amerikaanse skrywer, John Ciardi, wat reeds in 1986 oorlede is en wie bekendheid vir sy vertaling van die werk van Dante verwerf het, het voor sy dood reeds gesê dat vertalings uit een taal na ’n ander verkeerd is omdat vertalings eintlik uit een kultuur na ’n ander plaasvind. Volgens Ciardi was sy ervaring met vertalings uit Italiaans na Engels dat die mens eintlik meestal onbewus is van die wyse waarop sy woordkeuse deur ’n breër kulturele raamwerk beïnvloed word.

 

In 1930 het Benjamin Lee Whorf ontdek dat die Hopi-taal van ’n inheemse Amerikaanse stam geen merkers vir tyd het nie. Woorde soos ‘later’, ‘voor’ en ‘na’ bestaan nie in die taal nie en daar is ook geen verlede- of toekomstige tyd in die Hopi-taal nie. Een van die gevolgtrekkings van Whorf se studie is dat die Hopi-mense ’n totaal ander begrip en belewenis van tyd gehad het.

 

Nog ’n meer bekende voorbeeld van die kulturele uniekheid van tale is die feit dat sommige tale van volkere in Alaska en die noorde van Kanada tussen 50 en 70 woorde vir ys het. Deur ’n artikel oor ys uit byvoorbeeld die Inuit-taal na Engels te vertaal, lei tot ’n noodgedwonge verlies aan kulturele inhoud. In Russies is daar geen woord vir ‘blou’ nie, maar wel woorde vir ‘ligblou’ en donkerblou’.

 

Taylor bevind in sy boek dat die mens deur taal homself inlig, die inligting op verskillende maniere verwerk en interpreteer en dan dit uiteindelik oordra of kommunikeer. Die betekenis wat ’n individu aan inligting gee, word beïnvloed deur die woorde, klemverskille en ander kulturele merkers in daardie persoon se gebruik van sy taal.

 

Wanneer ons dus vandag op Internasionale Moedertaaldag die vraagstuk oor die toekoms van die wêreld se taalskatkis probeer in oënskou neem, is dit belangrik om die waarde van taal vêrder as net die algemene persepsie van ‘’n kommunikasiemedia te neem.

 

Vir ’n taal soos Afrikaans wat tot ’n streek en een of twee kultuurgroepe beperk is, sal sy voortbestaan afhang van ons vermoë om verby die aanhang van globalisme uit koue ekonomiese oortuigings, te tree.

 

 

Nuuskommentaar : 22 Februarie 2017

BTW betrek almal in die land

 

Dit gons al geruime tyd oor die landsbegroting wat vanaand deur Minister Pravin Gordhan gelewer word. Hy verkeer onder enorme druk om staatskuld te verminder en die regering se belasting-inkomste te vergroot. Die Suid-Afrikaanse belastingbetaler is nie baie geneë oor die voorspelling dat die betroubare middelinkomste-groep al weer moet opdok vir die regering se oordadigheid en/of armoede nie. Die land se superrykes is ook nie te vinde vir ‘n spesiale welvaartbelasting om die boeke te laat klop nie. Daarom is verskeie finansiële ontleders dit eens dat ‘n twee-persent verhoging in BTW – Belasting op Toegevoegde Waarde – die ideale oplossing is om die land se oortrokke rekening te verlig. Die ANC is gekant teen die voorstel want dit is kort voor sy leierskapskonferensie en die volgende algemene verkiesing wat uiteindelik sal bepaal  wie die land oor die volgende paar jaar gaan lei. Vakbonde is ook glad nie ten gunste van verhoogde BTW nie, hulle dink dit sal werkers en diegene sonder werk net nog verder benadeel.  ‘n Paar onduidelikhede moet in dié verband opgeklaar word. Baie produkte – veral stapelvoedsels – was nog alyd vrygestel van BTW. Daarby bied die Staat gereeld hulppakkette in die vorm van voedsel aan die armstes van die armes. Nóg konsessies kan bygevoeg word.  Gewone belastingbetalers sal ‘n twee-persent verhoging in BTW kan bekostig.  Hulle het ook nog altyd die keuse om van sekere produkte en dienste af te sien as hulle nie regtig meer wil betaal nie. Die groot voordeel is dat almal in die land met verhoogde BTW betrek word. Die staat se probleme word dus nie net deur sekere groepe en groepies gedra nie. – almal maak ‘n bydrae – of hulle nou ryk, arm, swart of wit is. BTW is dus inklusief en transaksie-gedrewe en sal beslis die belasting-gaping verklein en die Staat ‘n bykomende inkomste van 30-miljard rand besorg. Dit was nog altyd ‘n ongesonde beginsel om superbelasting  te hef. Mense in dié kategorie dra al reeds die las of beskik oor strukture om die bykomende verhoging te systap.  Die Verenigde Koninkryk en Amerika het bevind dat ‘n verlaging in korporatiewe belasting juis tot verbeterde groei en wekskepping lei. Ongelukkig is Suid-Afrika se fiskale nood te groot om langtermyn te dink. Opposisiegroepe onder leiding van die DA gaan ná die begroting vra dat ‘n omvattende bestedings-hersiening gehou word om uitgawes oor die volgende twee boekjare te herpriotiseer.  Australie, Kanada en Brittanje doen dit al jarelank. Dit stel die regering in staat om vir toekomstige voorkeur-uitgawes te beplan. Dit kan dalk net daartoe lei dat minder dienslewerings-betogings en stakings in Suid-Afrika plaasvind.  Die bestedings-hersiening moet in samewerking met die Tesourie, die nasionale, provinsiale en munisipale regerings gedoen word. Geld wat op dié manier bespaar word, kan vir werkskepping, infrastruktuur en nóg fiskale dissipline gebruik word.

 

 

Nuuskommentaar : 23 Februarie 2017

Demokrasie deur Regspraak

 

Suid-Afrika is op binneaarse voeding. Die daaglikse stapelvoedsel wat ʼn staat nodig het om te oorleef, die brood en botter van ʼn werkende demokrasie, is die land en sy mense ontneem.

In die plek daarvan lewe ons in ʼn oorgereguleerde bestel wat deur ʼn warboel van wette en subartikels, soos geïnterpreteer deur die land se howe, die daaglikse werking van die staat reguleer.

Dit het ʼn vaste patroon begin word.

Eers word die staatsrede omver gewerp, dan tree die veiligheidsmagte buite jurisdiksie op parlementêre grond op en dan word die grondwetlikheid van die proses deur een of ander opposisieparty in die hof getoets.

Uitspraak word gelewer en reëls word neergelê – net om tydens volgende jaar se staatsrede deur die Speaker geminag te word. Die gevolg? Die howe word van vooraf genader en die hele proses word ʼn karousel van geregtelike rompslomp.

In die jongste bedryf van die makabere teater, gaan die leier van die EFF, Julius Malema hom opnuut wend tot die grondwethof om pligte wat deur die land se parlement nagekom moes, word oor te neem.

Nie alleen word die proses om die parlementêre reëls te verander weereens na die howe geneem nie, die plig van die parlement om in terme van ʼn opdrag van die grondwethof op te tree, word nogmaals getoets.

Die EFF wil hê dat die hof die parlement moet verplig om pres. Jacob Zuma te dissiplineer, nadat laasgenoemde ingevolge ʼn vroeëre uitspraak deur dieselfde hof aangedui het, dat hy sy plig as staatshoof in terme van die grondwet versuim het. Die hof het bevind dat Zuma nie die grondwet gehandhaaf, verdedig en gerespekteer het nie.

Regskenners is van mening dat die EFF se aansoek nie suksesvol gaan wees nie.

Die direkteur van die Sentrum vir Grondwetlike Regte, Phephelaphi Dube, sê indien die grondwethof uitspraak in die Zuma-aangeleentheid lewer, ʼn gevaarlike presedent geskep sal word. Dit sal die skeiding van magte tussen die wetgewende gesag, uitvoerende gesag en die regbank laat vervaag. Dit beteken dat as die hof die parlement se werk doen, die parlement die hof se werk sal kan begin doen.

En dít wil ons nie hê nie.

Nog ʼn voorbeeld van die oorregulering van die samelewing is die voorgestelde Wetsontwerp op die Voorkoming en Bestryding van Haatmisdade. Kenners is dit eens dat dié wet net so min voordeel vir harmonieuse rasseverhoudinge in die land gaan inhou, as wat die doodstraf as afskrikmiddel vir moord dien.

Dié wet is net nog ʼn stok in die hande van ʼn bang regering.

Soos by talle vorige geleenthede is die konsepwet nie goed deurdink nie en dit blyk nou byvoorbeeld dat die domini wat teen selfde-geslag huwelike predik, maklik vir 10 jaar agter die tralies kan gaan sit.

Dit is te verstane dat die ANC bang is. Die party is besig om stadig maar seker in duie te stort.

ʼn Regering deur die howe is ongesond, maar tans is dit die land se enigste redding. Laat ons maar net hoop dit bly so en dat geregtigheid in die lang duur sal seëvier.

 

Nuuskommentaar : 24 Februarie 2017

Terugslag vir demokrasie tref Afrika in die hart

 

Die Demokratiese Republiek van die Kongo, of ook bekend as die DRK, het pas aangekondig dat die land nie die beloofde verkiesings aan die einde van die jaar gaan hou nie. Dit sou te duur wees, en aangesien veral die koperprys gedaal het, het die land nie sy verwagte inkomste gehaal nie.

Die probleem is egter groter as net ’n verkiesing wat nie gehou word nie. P

res. Joseph Kabila se tweede, en laaste termyn, het reeds einde verlede jaar verstryk. ’n Verkiesing is egter nie gehou nie, omdat volgens die regering, die land nie reg was daarvoor nie.

Dié besluit het tot onluste gelei waartydens minstens vyftig mense dood is. Met die tussenkoms van veral kerkleiers het die regering en opposisieleiers tot ’n ooreenkoms gekom dat Kabila tot Desember aan bewind sal bly, maar dat hy nie in die verkiesing wat dan gehou word, herkiesbaar sal wees nie.

Onderhandelings oor ’n tussentydse regering wat ook lede van die opposisie sal insluit, het egter hierna doodgeloop.

Min mense wat die Kongolese tradisie ken waar die presidente hulself ten koste van die land verryk, het verwag dat Kabila sonder ’n paar maneuvers die aftog as president sal blaas. Opstande, afskeidings, burgeroorlog en sluipmoord is veel meer volgens die Kongolese “tradisie.” Kabila se pa, Laurent Kabila, wat die jarelange diktator Mobutu Sese Seko verjaag het, is self in ’n sluipmoord  dood.  Joseph het self twee verkiesings oorleef, maar toe die grondwet sy verdere presidentskap kelder, word die grondwet eenvoudig onder die mat ingevee.

Bloomberg het in Desember  verlede jaar die sluier effens gelig oor die omvang van die rykdom wat die Kabila-familie versamel het. Hulle besit of beheer onder meer 120 firmas, beheer mineraleregte op onder meer ’n groot diamantveld, en hierdie invloed strek oor die hele land. Presiese syfers is moeilik om te bekom, maar een firma se opbrengs oor vier jaar het 350 miljoen dollar beloop.

In Mei 2014 het die City Press berig dat pres. Jacob Zuma se broerskind, Khulubuse Zuma, twee olievelde in die DRK ter waarde van 100 miljard dollar bekom het. Dit het glo deur die bemiddeling van die president self geskied. Na berig word het Kabila, wat die oordrag per dekreet laat geskied het, bepaal dat Suid-Afrika, die ANC en selfs die Zuma-familie baat daarby moet vind.

Dit is nie baie bemoedigend vir die demokrasie en die grondwet in Suid-Afrika as Zuma ongeveer heeltemal passief is oor wat Kabila met die DRK aanvang nie. In Wes-Afrika het Nigerië en ander moondhede gou ingegryp toe die sittende presidente in eers Senegal, en toe Gambië, die verkiesings verloor het maar aan die mag bly klou het. Laurent Gbakbo, die afgesette Senegalese leier, word nou deur die Internasionale Strafhof verhoor.

Suid-Afrika se rol as streekmoondheid word so ontplooi dat Robert Mugabe al jare lank ’n skrikbewind in Zimbabwe kan voer, en dat die verkiesings wat te midde van streng perssensuur plaas, op ’n streep vry en regverdig verklaar word. Dit boesem nie baie vertroue in oor wat op eie bodem kan gebeur nie.

 

 

 

Nuuskommentaar: 27 Februarie 2017

Onthou Majuba!

 

Die Britse weermag het die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gegaan. Diè kreet het sy ontstaan in die laaste slag van die Eerste Vryheidsoorlog toe die Boere die Engelse oorwin het en die vryheid van die Boererepublieke herstel is. Vandag onthou ons steeds Majuba. Die afgelope naweek het honderde Afrikaners die slag by die Majubaberg herdenk en op verskeie plekke, soos Orania, word dit as `n vakansiedag herdenk.

In vandag se tyd met sy gejaag is dit baie maklik om verwyder te raak van ons erfenis. Op Geloftedag staan ons skielik stil en herdenk die oorwinning tydens die Slag van Bloedrivier. Dié dag val darem aan die begin van die Desembervakansie. Maar Majubadag, Van Riebeeck-dag en selfs Hemelvaartsdag gaan ongesiens verby. Toe die vakansiedae destyds afgeskaf en vervang is met Vroue-, Jeug- en Werkersdag was daar verskeie Afrikaners wat gesê het dat hulle steeds sal vasklou aan die oorspronklike erfenisdae. Met die verloop van tyd het dit egter al moeiliker geraak en was dit maar te gerieflik om op die nuwe vakansiedae langnaweek te hou.

Om jou kultuur te herdenk verg egter nie ‘n vakansiedag nie. Jy hoef nie die dag van die werk af te kry om die heldedade van Stephanus Roos en ander manskappe te herdenk nie. Dit is veel belangriker dat die verhale lewendig gehou word, dat dit aan die jonger geslag oorvertel en dat die vieringe wat wel steeds gereël word ondersteuning geniet.

Toe die Britte die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gaan het hulle `n motivering in daardie woorde gevind. Dit het hulle aan `n vorige nederlaag herhinner en hulle laat besef dat hulle nie te vol selfvertroue moet wees nie. Dit het hulle daarop gewys dat hulle kwesbaar is.

Die vraag is wat ons, vandag in 2017, ‘onthou’. Waaraan klou ons vas en watter leuse dien vir ons as motivering? Vandag, waar die Afrikaner as `n minderheid moet veg vir sy eie oorlewing, die van sy taal en die van sy kultuur is daar een baie gepaste slagspreuk. Vandag, met die onsekerheid en uitdagings wat ons moet trotseer is daar wel twee woorde wat as inspirasie kan dien. In 2017 waar ons eie alternatiewe moet skep en eienaarskap moet neem van ons toekoms is daardie selfde slagspreuk wat die Britte aan hulle nederheid herhinner het ook op ons van toepassing. Daarom kan ons vandag wanneer ons op ons kwesbaarste voel stil raak, terugdink aan die heldedade van die Eerste Vryheidsoorlog en saggies prewel: “Onthou Majuba!”

 

 

 

Nuuskommentaar : 28 Februarie 2017

Hoe naïef wil mense wees?

 

Die ANC het van die begin van die jaar af dit duidelik gestel dat hy sy planne vir ‘n radikale, selfs revolusionêre, ekonomiese transformasie in werking gaan stel.

 

Nie net president Jacob Zuma het daarvan melding gemaak nie, maar ook die minister van Grondhervorming en die adjunkminister van die Staatsdiens, het tydens amptelike toesprake namens die ANC, verwys daarna dat wetgewing, wat die Grondwet kan insluit, aangepas moet word deur hulle ANC-meerderheid te gebruik om grondonteiening sonder vergoeding moontlik te maak. Gerusstellende praatjies dat die ANC geen tweederde meerderheid het om die Grondwet te verander nie, moet helaas verwerp word. As dit oor grond gaan, sal die ANC die steun van die EFF kry, terwyl dit nie seker is dat die IVP en van die ander partye hierdie Grondwetlike verandering sal teenstaan nie.

 

Ook in minister Pravin Gordhan se begrotingsrede, het hy die klimaat geskep vir die radikale ekonomiese transformasie, wat op niks anders neerkom as dat die sogenaamde voorheen bevoordeelde witmense van apartheid nou moet begin bloei ten gunste van die sogenaamde agtergeblewenes, wat hulleself in meer as twintig jaar en met behulp van wetgewing tot hulle voordeel, nog nie noemenswaardig kon vorder nie.

 

Die ANC is dus vasbeslote om radikale verandering deur te voer, wat waarskynlik hoofsaaklik sal geskied ten koste van witmense.

 

Wat egter verstommend is, is die feit dat soveel mense gewoon nie wil glo dat die ANC gaan doen wat hulle sê nie. Twee onlangse meningsopnames op die webblad van Landbou.com bewys dit. In die twee min of meer gelyksoortige vrae, waarvan die laaste lui: Het die Regering erns met die implementering van “radikale sosio-ekonomiese transformasie”? het respondente byna dieselfde oorweldigende mening van tussen 70 en 80 persent gehuldig dat die regering dit nie kan, wil of sal doen nie.

 

Die geskiedenis tot dusver het al geleer dat die ANC alles doen wat hy aanvanklik in sy Freedom Charter van 1953 gestel het. Hy hoef dit nie vandag of more te doen nie. Volgende week of volgende jaar is ook goed, want die ANC het die tydsfaktor aan sy kant.

 

Daarbenewens het die regering reeds begin om boere wat wil uitvoer, se aansoeke om uitvoerpermitte te koppel aan die mate waarin hulle hulleself af verkoop het aan swart ekonomiese bemagtiging. As ‘n boer nie ge”BEE” is nie, sal hy nie kan uitvoer nie. Netso sal boere sonder ‘n SEB-gradering nie weer in aanmerking kan kom vir ‘n waterregistrasie nie. Die regering begin dus om sy beleid van diskriminasie te ondersteun deur afpersing ten opsigte van noodsaaklikhede vir boere. Wat die stomme regering egter nie besef nie, is dat die land skade ly as daar geen buitelandse valuta verdien word nie as gevolg van te min uitvoere, en nie net die betrokke boer nie. Hoe kort moet kortsigtigheid nie nog word nie?

 

Daar kan aanvaar word dat die ANC al sy beleidsdokumente en –uitsprake gaan nakom. Daarom is dit so eenvoudig dom om enigsins daarby betrokke te raak, of dit te ondersteun, al is dit gekwalifiseerd. Die ANC-bewind het al oor twee dekades geleer om mense en instansies in te suig in sy denke sodra daar ‘n beginselondersteuning is.

 

Ons moet wakker word, en vinnig ook, en ons eie agenda begin bepaal in plaas daarvan om die ANC se agenda reaksionêr te volg.