Nuuskommentaar: 2 Mei 2017

Witmense in Suid-Afrika skrikwekkend minder

 

 

Frans Cronje van die Instituut vir Rasse-verhoudinge is onlangs deur ‘n joernalis genader oor die toekoms van witmense in Suid-Afrika. Sy antwoord was dat witmense teen die middel van hierdie eeu bes moontlik uit die bevolking sal verdwyn het.

 

Frans Cronje was jare gelede deel van ‘n span wat die toekoms van die Suid-Afrikaanse bevolking bestudeer het. Omdat daar ‘n aantal huidige en historiese vrae oor die akkuraatheid van Suid-Afrikaanse bevolkingsyfers is, het die span noukeurig na die ouderdomstruktuur van die bevolking gekyk.

 

Een van die bevindings was dat daar meer witmense in die ouderdomsgroep 50 tot 59 was as mense van die ouderdom 20 tot 29. Oor die hele ouderdomsgroep 20 tot 40 jaar was daar bewys van witmense wat die land verlaat het. Die span het dié getal op etlike honderdduisende geskat.

 

Daar is ook bevind dat hierdie witmense Suid-Afrika ná 1994 verlaat het. Die span het dit geweet omdat diesulke jongmense se ouers nog in die data was, maar dat die kinders voor 1994 nog te jonk sou wees om sonder hulle ouers te emigreer.

 

Die span het ook opgemerk dat daar ‘n skerp afname was in die getal wit kinders wat in Suid-Afrika gebore word. Dit was nie net die afname wat ‘n mens sou verwag van ‘n al voorspoediger middelklas wat minder kinders kry nie. Die getal wit kinders wat in Suid-Afrika gebore word is ‘n weerspieëling van die afname in die getal witmense in die ouderdomsgroep 20 tot 40 jaar.

 

Die feit dat baie jong witmense buite Suid-Afrika kinders kry, suggereer dat hulle die land permanent verlaat het. Volgens Frans Cronje is dit onwaarskynlik  dat witmense na Suid-Afrika sal terugkeer nadat hulle kinders in die buiteland gebore is.

 

Die navorsingspan het voorspel dat Suid-Afrika se wit bevolking al ouer sal word en mettertyd tot byna niks nie sal verminder.Daar is beraam dat 40 persent van die huidige wit bevolking in die volgende drie dekades weens ouderdom of siekte kan sterf. Namate wêreldwye ekonomiese toestande verbeter, sal dit vir jong witmense makliker word om hulle lewens in die buiteland te lei – veral as die regering voortgaan met dreigemente teen eiendomsregte en die afdwinging van rassekwotas in die sakesektor en werkplek. Geboortesyfers van witmense is te laag om te vergoed vir mense wat sterf of emigreer. Die slotsom is dat ‘n aansienlike vermindering in die wit bevolking voorsien word.

 

Terwyl wit bevolkingsyfers afneem, sal die breër Suid-Afrikaanse bevolking waarskynlik toeneem. In 1994 was die beraamde bevolking in Suid-Afrika 39 miljoen mense. Die syfer het met 40 persent toegeneem tot 56 miljoen vandag. MIV-vigs vertraag wel bevolkingsgroei, maar ten spyte daarvan is die bevolking tans 10 miljoen meer mense as ‘n dekade gelede.

 

Witmense vorm tans ‘n beraamde 8 persent van die totale Suid-Afrikaanse bevolking. Voortgesette veroudering en toenemende emigrasie kan die persentasie tot tussen 1 persent en 3 persent laat daal. Bloot wat die ekonomie betref, sal die implikasie hiervan ingrypend wees.

 

Nuuskommentaar: 3 Mei 2017

Die reg om te staak en die reg om te werk

 

In Suid-Afrika is dit redelik algemeen dat vakbondbase en politici met mekaar meeding om revolusionêre retoriek oor die ekonomie en arbeidsake uit te basuin. Daar is immers ’n magstryd aan die ontwikkel rondom interne ANC-pogings om van pres. Jacob Zuma ontslae te raak.

Hierdie retoriek is skadelik, en dra daartoe by dat die land hard gaan spook om van sy rommelstatus ontslae te raak.

Suid-Afrika se grondwet en arbeidswetgewing het dit al dikwels moontlik gemaak dat enorme skade deur stakings en die intimidasie en geweld wat daarmee saamloop, aangerig word. Dink maar net aan Marikana.

Hierdie hooggeroemde grondwet maak voorsiening vir die reg om te staak, maar nie vir die reg om te werk nie. Op die pragmatiese skaal sou ’n mens graag wou sien dat die persoon wat nie wil staak nie, of nie kan bekostig om te staak nie, die reg sal hê om te werk, en nie deur stakers aangerand, en selfs doodgemaak te word nie.

Die vakbond Solidariteit het in 2014 aangedui dat hy sy regspan opdrag gegee het om voorbereiding te doen vir regstappe om dit aan te spreek. Voor veel water in die see kon loop het die Suid-Afrikaanse regering egter ’n internasionale verdrag geratifiseer wat reeds twintig jaar tevore geteken is. Die verdrag, bekend as die Internasionale Konvensie oor Burgerlike, Maatskaplike en Kulturele Regte, erken onder meer die reg om te werk. Dit bepaal ook dat daar ’n sonsondergangskousule vir regstellende aksie moet wees, en dat kwotas verbied word.

Dié ratifikasie het in 2015 gebeur.

Van ’n sonsondergangsklousule is daar nog geen sprake nie, en van die opskorting van kwotas nog minder. Trouens, as na die rasbenepe retoriek van Zuma geluister word, beweeg die land vinnig in die teenoorgestelde rigting.

Van die reg om te werk kan daar ook min sprake wees as daar nie werk is nie, en Zuma se retoriek vernietig die staatkundige klimaat wat bevorderlik is vir ekonomiese groei. Sy irrasionale optredes het trouens baie daartoe bygedra dat die land reeds by twee graderingsagentskappe rommelstatus verwerf het, en ’n derde is klaarblyklik op hande.

Ironies dat Werkersdag vroeër die week gevier is, terwyl ’n baie groot deel van die bevolking nie kan meedoen nie omdat daar bloot nie vir hulle werksgeleenthede is nie. Nie almal is immers entrepreneurs nie.

Verskeie Amerikaanse deelstate het wel hulle eie bepalings oor die reg om te werk, en nog ander oorweeg dit. Peilings in die deelstate wat dit nie het nie, toon dat die meeste inwoners so ’n bepaling as leë woorde ervaar, maar dit toon ook dat die inwoners van deelstate wat die bepaling wel bevat, meer positief daaroor is. Dit het dus minstens sielkundige waarde.

Dit sou dus goed wees as die veldtog teen Zuma sommer die regering se verbintenis tot hierdie verdrag opeis, en wel op ’n manier wat ekonomies sin maak. Dus ver verwyder van die rowersmentaliteit soos om grond sonder kompensasie te wil onteien – iets wat die ekonomie heeltemal sal laat inplof.

 

 

 

Nuuskommentaar: 4 Mei 2017

Die ANC moet ‘n denkskuif maak

 

Baie is al gesê oor president Jacob Zuma se vernedering in Bloemfontein tydens Cosatu se Werkersdagvieringe. Hy is vooraf gewaarsku dat talle vakbonde wat by Cosatu geaffilieer is, hom nie daar wil hê nie, maar die premier van die Vrystaat, Ace Magashule, het blykbaar die president gerus gestel dat hy met ope arms verwelkom sal word. Dit het nie gebeur nie en die eerste keer in sy termyn moes meneer Zuma die aftog blaas. Wat die voorval in ‘n vreemde en selfs simboliese lig plaas, is dat die ANC juis in die Waaihoek Wesleyaanse Kerk net buite Bloemfontein in 1912 gestig is. Wie het ooit gedink die leier van die regerende party wat homself ewigheidswaarde toegeëien het, 105 jaar later so behandel sou word?  Boonop het die land se grootste biddiens – Dis tyd –  ook pas buite die Rosestad plaasgevind. Dit is tyd dat die ANC homself in oënskou neem en eerlik oor sy ware identiteit besluit.  Die party se stigterslede het hoofsaaklik ‘n grondvisie gehad. Verskeie besoeke is aan Brittanje gebring omdat dié land die koloniale heerser in Suid-Afrika was. Die daaropvolgende ANC-leiers het ‘n soort van ‘n burgerregte-organisasie bedryf wat alle voorregte en moontlikhede vir hulle eie ondersteuners wou opeis. Daarna begin die vryheidstryd wat vanuit die buiteland gevoer is en toe begin die gewapende offensief. Nóg later beding die ANC vir ‘n demokrasie sonder om te besef dat ‘n demokratiese bestel na alle kante toe werk. Daar word ‘n grondwet aanvaar wat eiendomsreg verskans en gelyke behandeling voorsien vir die land se uiteenlopende volksgroepe. Nie lank nie, of die ANC word weer ‘n bevrydingsbeweging omdat hy nie aan die massa se eise kan voldoen nie. Terselfdertyd word sy stigters se grondvisie weer geïnkorporeer, behalwe dat dit nou deur middel van onteiening gedoen sal word. Die land se wit minderheid word andermaal verduiwel en as diewe, onderdrukkers en kapitaal-monopoliste voorgehou. Tans is dit die ANC se era van staatskaping, selfverryking, en grootskaalse magsmisbruik. Gevolglik is daar ‘n reuse-toename in die aantal mense wat onder die broodlyn moet lewe omdat al hulle vooruitsigte opgedroog het. Dit is asof die ANC al sy beginsels en waardigheid verloor het.  Hoe meer die party se leiers daaroor vermaan word, hoe erger word die ondeursigtigheid en verontagsaming van vasgelegde reëls en regulasies. Hoe meer die ANC struikel en spartel, hoe meer word die skuld op buite-faktore en selfs die buiteland gepak. Die African National Congress sal drasties moet herbesin of aanvaar dat sy rakleeftyd nader kom. Daar is ‘n nuwe land aan die opstaan.

 

 

Nuuskommentaar: 5 Mei 2017

Franse verkiesing plaas kollig op langtermyn vraagstukke

 

Meer as veertig miljoen Franse burgers sal eerskomende Sondag hul stemreg kan opneem om die volgende Franse president te verkies. Frankryk staan voor ’n kruispad. Na die teleurstellende presidentskap van die sosialis, Francois Hollande moet Franse Sondag kies tussen ’n gematigde pro-Europese vryemarkgesinde liberalis, Emmanuel Macron en die nasionalistiese en anti-Europese Unie kandidaat, Marine Le Pen.

 

Frankryk se werkloosheidkoers is hoër as lande soos Duitsland, Brittanje, Nederland, België, Switserland en Oostenryk. Die land se ekonomie staan voor talle uitdagings weens die agteruitgang van die vervaardigingsektor in die noorde, die afname in toerisme weens veiligheidsvrese, die ontvolking van die platteland en gevolglike lae groei in die landbousektor en natuurlik die land se drakoniese arbeidswette wat ’n lae aftree-ouderdom en kort werkweek wat die land onmededingend maak, insluit.

 

Die toename in Moslemterrorisme in Wes-Europa oor die afgelope paar jaar het Frankryk ook harder getref as enige ander land. Frankryk het die grootste Moslembevolking in Wes-Europa en talle stedelike woorbuurte is vandag enklaves van arm, werklose Moslems wat nie by die Franse bevolking geïntegreer is nie. Groot getalle jong Moslemmans het oor die afgelope vyf jaar na lande soos Sirië en Afganistan gereis om daar by terreurgroepe aan te sluit en in burgeroorloë te veg. In talle gevalle het hierdie geradikaliseerde jongmans na Europa teruggekeer, reg om die heilige oorlog teen die vyande van die Islamgeloof voort te sit.

 

Die vraag in Sondag se verkiesing is meer wesenlik as korttermyn vraagstukke oor die hervorming van arbeidswetgewing, wysigings aan die belastingstelsel of investering in nuwe infrastruktuur. Die vraagstukke waarmee Franse kiesers gekonfronteer word, het eerder te make met die soort land wat Frankryk in die toekoms wil wees en hoe Franse hul rol in die res van die wêreld sien.

 

Macron is ten gunste van ’n sterk Europese Unie, die behoud van die Euro en samewerking binne die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie. Binnelands probeer hy ’n fyn balans handhaaf deur homself effens links van die sentrum te posisioneer sonder om te veel sentrumregse kiesers in die rigting van Le Pen te dryf. Hy is dus ten gunste van die hervorming van arbeidswette, maar nie op wyses wat die vakbonde te kwaad sal maak nie.

 

Daarteenoor is Marine Le Pen uitgesproke in haar teenstand van die Europese Unie en die Euro. Sy is ten gunste van die herinstelling van grensbeheer en strenger immigrasiewette. Wat die land se ekonomiese uitdagings aanbetref, is Le Pen proteksionisties ingestel.

 

Die nuutste peilings wys dat die gaping tussen Macron en Le Pen stadig begin toemaak met Macron wat hier en daar onder die 60% begin inbeweeg en Le Pen wat in sommige peilings steun van 40% begin toon. Daar is slegs ’n baie skraal kans dat die gaping teen Sondag heeltemal toegemaak kan word.

 

Die vraag is egter, net soos in verlede jaar se Amerikaanse verkiesing: Wie gaan stem? Die wegblystem gaan Sondag ’n wesenlike impak op die verkiesingsuitslag hê. Die keuse is soos in verlede jaar se Amerikaanse verkiesing een tussen ’n lae-risiko pragmatis en ’n hoër risiko populis. Wie ook al wen, Frankryk sal na die verkiesing groot veranderinge moet ondergaan om op die behoeftes van ’n onrustige bevolking te antwoord en om sy toekomstige rol in Europa en die wêreld te herdefinieer.

 

NUUSKOMMENTAAR: 8 Mei 2017

Presidentskap nie vir onkundiges

 

 

In die VSA het dit tradisie geword om ’n 100 dae na bewindsaanvaarding die president se vertoning te evalueer. By dié geleentheid het pres. Donald Trump laat blyk dat dit ingewikkelder is om president te wees as wat hy gemeen het dit sou wees.

Soos dit dikwels met die oorneem van Amerikaanse gebruike die geval is, het Suid-Afrikaners ook die aanbied van ’n staatsrede en die 100-dae-oorsig oorgeneem. Trouens, die staatsrede is in behoorlike uithanggeleenthede ontwikkel, en daar is nou ook sommer provinsiale en munisipale redes – ten duurste en met glans.

Pres. Jacob Zuma is baie lank by sy eerste 100 dae as president verby. Tog, na die jongste ruk gebeure waarby hy betrek is, kan ’n mens wonder of hy nie nou ook kopkrap en binnensmond mompel nie: “Dit is baie moeiliker om president te wees as wat ek gedink het.”

Die Sondag voor Werkersdag spreek Zuma ’n werkersdaggeleentheid in Mamelodi toe, wat amper ’n presiese weergawe moes wees van die hooffunksie wat die volgende dag in Bloemfontein moes plaasvind. Donker donderwolke van moeilikheid was saam gepak, maar Zuma se spreekbeurt in Mamelodi verloop glad. Trouens, hy praat dubbel so lank as wat sy amptelike spreekbeurt was. Hy kry soveel selfvertroue dat hy die skare vra om met die volgende verkiesing die ANC ’n tweederde-meerderheid te besorg, sodat die grondwet gewysig kan word. Volgens hom verhinder beperkings in die grondwet vooruitgang.

Net ’n dag later verhinder ’n deel van die skare in Bloemfontein nie net hom nie, maar van sy ander kornuite, om te praat. Zuma moes die verrigtinge druipstert verlaat, na hy aanvanklik nog lekker ontspanne gegiggel het. En nie alleen sink die Bloemfonteinse geleentheid – Cosatu se hooffunksie vir Werkersdag nie, in KwaZulu-Natal word die speaker Baleka Mbethe uitgejou, en in Limpopo word Jesse Duarte verhinder om te praat. Beide is stoere Zuma-aanhangers.

Duidelik is dit wat oornag gebeur het te ingewikkeld vir Zuma en sy apparatuur, wat die intelligensiedienste insluit, om ontleed te kry.

Na sowat ’n kwart eeu kom daar al hoe meer geluide uit die ANC dat onbevoegde ontplooide kaders op verskillende regeringsvlakke met kundiges vervang moet word. En net soos dit lyk of besef word dat regeerwerk eintlik nie so maklik is nie, en dat volop kundigheid vereis word, word weer ’n rits politieke kommissarisse ontplooi wat van die werk g’n benul het nie.

In ander lande waar politieke kommissarisse ontplooi word, word hulle gewoonlik parallel of bykomend tot die kundige amptenaar aangestel, juis omdat die ingewikkeldheidsvlak besef word.

Selfs politici word teen onkundigheid beskerm deurdat adviseurs aangestel kan word. Die ingewikkeldste aspek hiervan is om te sorg dat die kundiges inderdaad kundig is, anders gaan die staat ritse hofsake verloor, om maar een gevolg te noem.

Of ’n ekonomiese adviseur raak erg skadelike twak kwyt en ondermyn beleggersvertroue op groot skaal. Normaalweg, as ’n minister so ’n blaps begaan, is die skokeffek kleiner omdat die belegger weet daar is kundiges agter die skerms wat sal keer dat sake ontspoor.

Pas het Zuma weer ’n hofsaak verloor, en ’n rits hofsake wag …

 

 

NUUSKOMMENTAAR: 9 Mei 2017

Witmense weer die slaansak

 

 

Die gerespekteerde dr Mamphela Ramphele het onlangs tydens ʼn radio onderhoud gesê dat “witmense verskoning moet vra vir die rykdom wat hulle bekom het sonder om daarvoor te werk.” Skatryk in eie reg met ʼn rykdom waarvoor die meeste wit mense ʼn paar leeftye sal moet werk is nie ter sake nie.

 

ʼn Rubriekskrywer op News24 skryf ʼn rubriek onder die opskrif “Moet witmense Vryheidsdag vier? en argumenteer hy, witmense moet die dag vier, want hulle moet herinner word daaraan dat hulle spesiale regte en voorregte op die dag weggeneem is. In die tweede plek moet bevoorregte witmense besef dat hulle ʼn verpligting het teenoor swartmense wie se stryd nog ʼn werklikheid is.

 

Christi van der Westhuizen wroeg op Vryheidsdag onder die vaandel van die Ahmed Kathrada Stigting by die Apartheidsmuseum by ʼn paneelbespreking oor “Of ʼn nie-rassistiese Suid-Afrika moontlik is? Sy het dit oor “nie-rassisme wat nie aangespreek kan word, as wit bevoorregting nie aangespreek word nie.”

 

Uit die paar voorbeelde word dit duidelik. Daar kan nie meer sinvol aan ʼn debat oor 2017 se probleme gepraat word, sonder om eers witmense by te sleep en te beskuldig nie. ʼn Kapstok (gewoonlik anti-wit, wit beskuldigend, of selfs haatspraak) kan selfregverdiging bied om vandag se swart wandade te kan kritiseer. Sonder die kapstok  mag hulle dalk net gesien word as regverdigend teenoor die verlede, teenoor witmense en die hemele behoed ons enige iets wat na kolonialisme ruik.

 

Dit is baie maklik om witmense vandag te betrek en verder te blameer. Dr Ramphele soek verskonings en witmense wat erkenning moet gee aan die stryd van swart landgenote.

 

Daar is genoeg verskoning gevra vir apartheid. Die grootste struikelblok is nie meer die wil om verskoning te maak nie, maar die wil om vergifnis te bied. Wie moet dit vandag doen? Die groter ironie is dat witmense nie vir 23 jaar smekend om vergifnis en verneder op hulle knieë kan bly nie. Die verskonings van mnr FW De Klerk by die Waarheid en Versoeningskommissie is afgemaak en is de Klerk selfs verkleineer. Oud polisieminister Adriaan Vlok het in ‘n besonderse simboliese gebaar dr Frank Chikane se voete gewas, as teken van sy berou oor dit wat onder apartheid gedoen is. Hierdie verskoning is deur Adv Dumisa Ntsebeza, gewese hoof van die Waarheid-en-versoeningskommissie se ondersoekeenheid as “te min, te laat” afgemaak.

 

Verskonings is al deur kerkgroepe, media groepe en vele meer gemaak. Wie nog?

 

Wit mense se bydrae in die Suid-Afrika van vandag ten spyte van vele struikelblokke is enorm. Dit kon egter soveel meer gewees het as witmense nie deur wetgewing en beleidsraamwerke soos Swart Ekonomiese Bemagtiging en regstellende aksie, uitgesluit word van die ekonomie nie.

 

Nog verskonings gaan nie die hedendaagse probleme oplos nie. Betrek eerder die goeie wil van wit Suid-Afrikaners wat geroepe voel en vasberade is om in Suid-Afrika te bly, wat wil meewerk om die land te laat werk tot voordeel van almal.

 

 

Nuuskommentaar: 10 Mei 2017

Rassisme met traangevulde oë…

 

Premier Supra Mahumapelo van Noordwes is een van drie ANC-politici wat onregverdig en rassisties opgetree het tydens twee hoogs emosionele begrafnisdienste. Hy het sommer by voorbaat wit Afrikaners die skuld gegee vir die dood van ‘n swart tienerseun op Coligny selfs nog voordat die hof ‘n beslissing gemaak het. Die twee beskuldigdes is op borgtog vrygelaat omdat die landdros gemeen het hulle is geregtig daarop. Mahumapelo se tirade het regstreeks gelei tot grootskaalse geweld en plundery net ná die uitspraak en ‘n bejaarde vrou het ternouernood aan die dood ontkom toe haar plaashuis aan die brand gesteek is. Daarna is nóg huise aan die brand gesteek. Die premier se uitlating dat hy nie witmense se meerwaardigheidshouding kan verdra nie, dui op ‘n diepe minderwaardigheidsgevoel onder sekere etniese rassegroepe in die land.  Die land se handjievol witmense probeer juis om hulle soveel moontlik op die agtergrond te hou. Misdaad, regstellende aksie en vals beskuldigings van gronddiefstal is onder meer daarvoor verantwoordelik. Die premier het baie onverantwoordelik opgetree. Mense is onskuldig totdat hulle skuldig bewys word. Hy het ook nie een keer die gedrag van swart inwoners buite Coligny veroordeel nie.  Ná die massabegrafnisdiens van 16 van die 18 skoolkinders wat in ‘n gru-ongeluk naby Bronkhorstspruit in Gauteng gesterf het, is die Minister van Vervoer, Joe Maswanganyi, skerp gekritiseer oor sy uitlating dat die Padongelukkfonds in die verlede net omgesien het na ryk wittes. Hy het oud-president FW de Klerk ook veroordeel vir sy uitlating dat die ANC ‘n grondwetlike krisis veroorsaak het.  Die Speaker van die Nasionale Vergadering, Baleka Mbete, word daarvan beskuldig dat sy dieselfde begrafnisdiens gekaap het om die ANC te verdedig. Sy het die duisende mense wat teen die ANC in die strate betoog, as leë blikke beskryf wat net ‘n groot geraas maak.  Wat gebeur het, is dat drie hoëvlak ANC-lede hulle slegs 24-uur uitmekaar aan gevaarlike rassistiese uitsprake skuldig gemaak het. Om politieke speletjies te speel ten aanskoue van die hartseer en geskokte naasbestaandes van oorledenes, is onvergeeflik. Hulle was net op soek na troos en versterking, maar moes in soveel woorde hoor dat die land se wittes eintlik vir hulle pyn en lyding verantwoordelik is. Het president Jacob Zuma dus daarin geslaag om sy anti-wit sentimente te vestig?   Wat ‘n mens laat wonder – is hy net desperaat om aan sy eie wankelrige politieke bestaan vas te klou of wil hy ‘n burgeroorlog ontketen?  Hy lewer nooit kommentaar op die groot aantal wit boere en wit stedelinge wat vemoor, vermink of verneder word nie.   Totdat hierdie gevaarlike politieke spel homself uitgespeel het, kan ons net vashou aan die sesde en negende gebod:  Jy mag nie moord pleeg nie en jy mag nie valse getuienis spreek nie …

 

 

Nuuskommentaar: 11 Mei 2017

President Macron. Wat nou?

 

 

Die uitslag van Sondag se presidentsverkiesing in Frankryk was vir niemand ’n verrassing nie. Frankryk is net soos die meeste lande in Wes-Europa nog nie reg vir ’n patriotiese kandidaat wat nasionale belang en eie identiteit onbeskaamd voorstaan nie. Frankryk se probleme is nog nie so ernstig dat genoeg kiesers die risiko sou neem om vir Marine Le Pen te stem nie. Le Pen het immers belowe om op revolusionêre wyse Frankryk se grense te sluit, immigrasie te beperk en Frankryk uit die Europese Unie, Schengen-ooreenkoms en Eurosone te onttrek. Vir baie Franse skep dit alles net te veel onsekerheid.

 

Hoewel die sentrum van Franse politiek dus staande bly en die verkiesing van President Emmanuel Macron beteken dat Frankryk se rol binne Europa min sal verander, is die onderliggende probleme in Frankryk steeds teenwoordig en sal dit net erger word indien Macron soos sy twee voorgangers, Nicolas Sarcozy en Francois Hollande daarvan wegskram om groot en belangrike hervormings te onderneem ten einde die ekonomiese en veiligheidsuitdagings wat die land in die gesigstaar, die hoof te bied.

 

Die 35-ure werkweek wat in 1999 in Frankryk ingevoer is, is totaal onvolhoubaar. Dit gekombineer met die land se maatskappybelasting van 33,3% maak dit baie moeilik vir Franse maatskappye om op die globale mark met hul produkte en dienste mee te ding.

 

Die regeringsburokrasie in Frankryk is van die ergste in Europa en gedurende 2015 het die regering 57% van die land se bruto-binnelandse produk opgeslurp. Terwyl vakbonde in talle Westerse lande oor die afgelope paar jaar saam met tradisionele ekonomiese bedrywe weggekwyn het, is groot vakbonde in Frankryk steeds goedgeorganiseerd en magtig. Tien jaar na die finansiële krisis wat ’n resessie en werkloosheid na die meeste Westerse lande gebring het, is die werkloosheidskoers in Frankryk steeds 10%. In lande soos Duitsland, Nederland, Engeland en Amerika het die werkloosheidskoers skerp afgeneem en is dit in baie gevalle vandag onder 5%.

 

’n Probleem wat in Frankryk, soos in talle ander Westerse lande ook toeneem, is die ekonomiese agteruitgang van die platteland weens voortdurende verstedeliking, tegnologiese veranderinge in die landbousektor, die vergroting van landbou-eenhede en die regering se onvermoë om weens hoë staatskuld steeds die nodige infrastruktuur op die platteland te skep sodat ekonomiese aktiwiteit daar gestimuleer word. Soos in die VSA voel mense op die Franse platteland en in ou industriële dorpe toenemend vervreemd van die elite in Parys en ander groot stede. Dit is belangrik om te onthou dat meer as 40% van Franse kiesers in die eerste rondte van die presidentsverkiesing vir die twee partye op die mees linkse en mees regse grens van die politieke spektrum gestem het. Hierdie kiesers het duidelik protes aangeteken teen die gevestigde politieke orde. In Sondag se tweede rondte van die verkiesing het een derde van kiesers hul stembriefies bederf of eenvoudig tuis gebly en nie gestem nie.

 

Met ’n Moslembevolking van 6 miljoen word die land se veiligheidsbedreiging ook nie kleiner nie. Die Franse kiesers het Sondag vir die korttermyn ’n lae risikobesluit geneem. Die vraag is nou of President Macron bereid gaan wees om die nodige, groter risiko’s te neem om Frankryk op ’n nuwe, beter pad te plaas. Net tyd sal leer.

 

 

Nuuskommentaar: 12 Mei 2017

Kernkragplanne voorlopig gestuit.

 

Die ANC-regering se kernkragplanne is deur ʼn uitspraak in die hooggeregshof in Kaapstad gestuit. Die vraag is of die planne permanent gestuit is?

Solank Zuma president is, moet aanvaar word dat die planne net voorlopig gestuit is. Hy is baie ernstig om dit deur te voer.

Waarom is die kernkragplanne vir Zuma so belangrik?

Omdat dit meer gaan oor Brics en Zuma se verhouding met president Putin van Rusland as wat dit gaan oor die noodsaaklikheid van kernkrag vir Suid-Afrika.

In Desember 2010 het Suid-Afrika lid van Brics geword met Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika as lidlande. Van die vyf lande is Suid-Afrika by verre die kleinste. In elke meetbare opsig hoort Suid-Afrika eintlik nie tussen hierdie groot ontwikkelende ekonomieë nie.

Waarom is ons dan daar?

Omdat die groot Brics lande soos China en Rusland, Suid-Afrika sien as ʼn gerieflike toegangspoort na Afrika. Afrika met ʼn potensiële koopmark van 1200 miljoen inwoners. Afrika met minerale en landbougrond wat hierdie groot ekonomieë nodig het.

In Julie 2014 het die Brics-lande ooreengekom om ʼn nuwe Brics ontwikkelingsbank te skep. Die bank moet hierdie lande help met infrastruktuur ontwikkeling. Die nuwe bank is gestig oor frustrasies wat die Brics-lande met die Internasionale Monetêre Fonds – die IMF het. Die IMF is te Westers volgens hulle. Die IMF se hoofkantoor is in Washington en die VSA en die Europese lande kan effektief enige besluit van die IMF veto.

Die Brics besluit is dat die Afrika hoofkantoor van die nuwe ontwikkelingsbank in Suid-Afrika moet wees.

Zuma voel baie gevlei en belangrik om deel van hierdie Brics-klub se leiers te wees.

Na gesprekke tussen Zuma en die Russiese leier Putin, is sekere ooreenkomste oor kernkrag vir Suid-Afrika tussen die twee lande geteken.

Minister Gordhan het ernstige probleme met die finansiële implikasies van hierdie ooreenkomste en het dit vertraag.

Minister Joemat-Petterson, wat nog altyd lojaal aan Zuma se kant was, moes die kernooreenkomste so gou as moontlik begin implementeer. As gevolg van opposisiepartye se navrae, sekere media-onthullings en die hofsake kon sy die proses nie vinniger laat gebeur nie. By elke Brics beraad is Zuma nou in die verleentheid omdat hy nie vordering teenoor Putin oor die kernsake kan rapporteer nie.

Dieselfde probleme geld vir die Afrika deel van die nuwe Brics-bank. Minister Gordhan het voorwaardes vir die stig van die bank gehad wat nie vir Zuma aanvaarbaar was nie. Die gevolg is dat die bank na drie jaar nog nie in Suid-Afrika gevestig is nie. In April vanjaar moes Suid-Afrika weer aan die ander Brics-lande verslag doen waarom daar nie met die Afrika deel van die bank gevorder is nie. Dit is ʼn groot verleentheid vir Zuma voor die ander Brics leiers.

Deur Gordhan en Joemat-Petterson in Maart te vervang met ja-baas ministers — hoop Zuma om gouer kernkrag- en bank resultate te kry. Daarmee bewys hy aan sy Brics-mede-leiers dat hy wel nog in beheer van Suid-Afrika is.

Daarom moet ook aanvaar word dat Zuma teen die jongste hofuitspraak oor die kernooreenkoms sal appelleer of alles in sy vermoë sal doen om dit te omseil.

Baie van Zuma se onlogiese en kortsigtige besluite maak nie sin nie. Om van Minister Gordhan en Joemat Petterson in Maart ontslae te raak, maak wel meer sin as dit teen die Brics agtergrond beoordeel word. Dan is sake soos korrupsie en persoonlike bevoordeling van sekere individue uit hierdie transsaksies, nog nie by gereken nie.

 

 

Nuuskommentaar: 15 Mei 2017

Vier die Moeder in jou lewe

 

Gister het ons weer Moedersdag gevier.

In soveel huise het dit ‘n gewoonte geword om deel te wees van die viering van die moeder van die huis omdat die gemeenskap dit aanmoedig, self in kerke word daar ‘n groot fokus op die moeders geplaas.  As daar nou ‘n vrou is wat behoorlik verdien om gevier te word is dit die Ma in jou lewe. Dit is so dat jy eers werklik besef wat ‘n ma vir haar gesin doen wanneer jy self ‘n ma is. Daar lê soveel opgesluit in die woord Mamma – ‘n legio benamings is onlosmaaklik verbind hieraan: trooster, versorger, verpleegster en so hou die lys aan en aan. Vra enige vrou wat sy in ruil vir goeie moederskap verwag en sy sal jou vertel sy verwag nie om oorlaai te word met geskenke nie, want die hart waarmee sy dit doen dag-na-dag, jaar-na-jaar is net so vol onvoorwaardelike liefde vir haar kinders dat dit haar vreugde bring en dìt is vir haar genoeg.

Natuurlik is dit ‘n spesiale oomblik wanneer ‘n kind kom dankie sê, maar dit bepaal nie ‘n ma se toewyding aan haar gesin nie. Die beste wat enige kind vir ‘n ma kan doen, ongeag ouderdom, is om meer gereeld as net op Moedersdag, liefde te bewys deur waardering, respek en erkenning; klein gebare wat deel kan en behoort te wees van ons kind-wees en mens-wees.

Moedersdag is die ideale dag waarop elke vrou wat die voorreg en vreugde van moederskap ken, met ‘n hart vol dankbaarheid, vir haar Here God kan dankie sê dat sy ‘n geseënde vrou is. Baie ma’s bid gereeld vir hul kinders, ongeag of hulle al self ouers is, maar hierdie dag is die gebed anders.  Hierdie keer is die gebed nie vir die kinders, hierdie is ‘n dankbare hart wat lof bring aan die Een wat lewe gee. Daarmee saam is daar die erkenning van afhanklikheid van God en die versoek om genade, wysheid, krag en leiding om die beste MA te wees wat Hy ‘n vrou gemaak het om te wees.

Nie elke ma ken die vreugde van geboorte gee, maar dit maak haar niks minder ‘n moeder nie. Elke vrou met ‘n moederhart vir die kinders wat aan haar toevertrou is, moet gevier word!

Vier die moeders in jou lewe, hulle is kosbaar en spesiaal. Moeders vier jou moederskap met vreugde en dankbaarheid vir die voorreg van ma-wees.

Die mooiste naam waarby ‘n vrou geroep kan word, is Mamma!

 

 

 

Nuuskommentaar: 16 Mei 2017

WETTELOSE GEMEENSKAPPE BEDREIG DIE TOEKOMS VAN SUID-AFRIKA

 

Die onluste en verwoesting by Coligny die afgelope tyd het die kollig opnuut op die uitdagings wat op Suid-Afrika wag laat val. Bo en behalwe dat Suid-Afrika op ekonomiese gebied tot rommelstatus verklaar is, het die verwoesting en plundery van eiendom die vraag laat ontstaan of die owerhede hoegenaamd in staat is om die land te regeer. Dit het ‘n algemene verskynsel geword dat eiendom verwoes en geplunder word hetsy om uiting aan griewe te gee of onder die  voorwendsel dat dit om griewe gaan. Die polisie is oënskynlik magteloos om die slagoffers van die verwoesting en plundery te beskerm.

Wat veral kommerwekkend is dat verslaggewing deur sekere mediaplatvorms die indruk skep dat die wettelose optrede oogluikend goedgekeur word. Dit geld ook vir sekere  gemeenskapsleiers en kerkleiers wat óf nie die moed van hulle oortuiging het om dit te veroordeel nie óf andersins dit oogluikend goedkeur.

Sondagaand het ‘n nuusleser op ‘n televisienuuskanaal doodluiters berig dat die moord op ‘n seun die onluste by Coligny ontketen het. Eerstens bots dit met die feite wat algemeen bekend is en tweedens minag dit die beginsel van ons reg dat ‘n persoon slegs van moord beskuldig kan word  indien so ‘n persoon deur die hof skuldig bevind is. Landdros Magaola Fosa wat die aansoek van die twee beskuldigdes om borgtog moes oorweeg, het hom in ‘n onbenydenswaardige posisie bevind. Enersyds moes hy reg en geregtigheid laat geskied en die aansoek op grond van die vereistes van ons reg oorweeg en andersyds die gramskap van sekere lede van die gemeenskap trotseer wat geen agting vir die reg hoegenaamd het nie. Die feit dat landdros Fosa wel borgtog toegestaan het, spreek boekdele vir sy integriteit. Dit is uiters jammer dat die media, gemeenskap- en kerkleiers nie moeite gedoen het om die regsbeginsels waarop borgtog oorweeg moet word te beklemtoon en ‘n beroep op die betrokke gemeenskap te doen  om hulle daaraan te onderwerp nie.

Dit is ook opvallend dat onderhoude wat met die betogers gevoer word en op televisie gebeeldsend word, klakkeloos geskied en dat geen poging aangewend word om dit op ‘n ewewigtige wyse te doen  sodat alle aspekte van die saak belig kan word nie.

Indien ons Suid-Afrika uit die moeras wil lig waarin die land hom tans bevind, gaan dit ‘n reuse spanpoging deur kerk en samelewing verg. Die media kan in  hierdie opsig ‘n belangrike rol speel deur wettelose optrede op ‘n objektiewe en ewewigtige wyse te rapporteer waar die handhawing van wet en orde die grondslag is.

 

 

Nuuskommentaar: 17 Mei 2017

As redelikheid ’n skaars kommoditeit word …

 

Die Suid-Afrikaanse politieke speelveld het in absurdheid verval en die paar stemme van redelikheid wat wel nog bestaan, lê werklik yl gesaai. Indien ons egter hierdie stemme in die publieke diskoers teëkom, moet ons met alle erns na hulle luister en die boodskap wat hulle uitdra, versterk, veral as dit van swart leiers kom.

Redelikheid het te doen met billikheid en regverdigheid, terwyl redeloosheid geassosieer word met sinlose, onverstandige handelinge wat volgens die HAT selfs vergelyk kan word met die redelose optrede van ’n dier.

Die gesprek oor kolonialisme wat onlangs deur die FAK by die Voortrekkermonument gefasiliteer is, het baie stof tot nadenke opgelewer. Maar, bowenal, was daar by prof. Pitika Ntuli, die gasspreker, ’n stem van redelikheid te bespeur en dit behoort goeie nuus te wees vir Afrikaners wanneer invloedryke swart persone met redelike argumente vir die toekoms van Suid-Afrika vorendag kom.

Gewis sal Afrikaners en leiers soos prof. Ntuli nie oor alles saamstem nie, maar Afrikaners kon binne eie geledere self nog nooit saamstem oor alles nie en dit is dus niks nuut nie. Wat wel van belang is, is dat daar gesprekke begin plaasvind tussen groepe wat voorheen skepties en selfs suspisieus teenoor mekaar gestaan het.

Aan die ander kant van die spektrum is daar vandag die oorgrote meerderheid van politici, akademici en ander leiers wat werklik die toonbeeld van onredelikheid en sinloosheid is. In Henry Hazlit se klassieke werk getiteld Economics in one lesson is die groot les, in ’n neutedop, wat enige ekonoom of selfs gewone persoon moet leer dat: Alle beleid of selfs gewone persoonlike keuses korttermyn- sowel as langtermyngevolge het. Die goeie ekonoom of redelike persoon sal nie slegs die korttermyngevolge van ’n besluit in ag neem nie, maar ook die langtermyngevolge, asook wie almal daardeur geraak sal word. Dit klink seker voor die hand liggend, maar duidelik vind hierdie basiese kennis geen neerslag by mense soos prof. Chris Malekane van Wits nie. Sy uitlatings oor nasionalisering en dat ’n gewelddadige stryd regverdigbaar is om sekere ekonomiese doelwitte te bereik, getuig nie van redelikheid nie, maar eerder die teenoorgestelde. Die korttermyngevolge van sy planne mag dalk armoedeverligting meebring, maar die langtermyneffek hiervan op die land en ander groepe mense sal katastrofies wees.

Alhoewel redelike stemme ondersteun moet word, sal daar terselfdertyd baie versigtig geoordeel moet word of die redelikheid nie dalk valse redelikheid is wat ingespan word as politieke wapen nie. Vanuit hul geskiedenis is Afrikaners uiteraard hiermee goed bekend.

Maar, met die warboel tans binne die ANC en sy alliansievennote, is daar dalk nou ’n gaping vir redelike stemme om leiding te gee, en Afrikaners behoort kennis te neem hiervan en dit te ondersteun.

 

 

Nuuskommentaar: 18 Mei 2017

Die Zumakrasie

 

Twee uiteenlopende politieke leiers waarsku dat die land op ‘n Zuma-diktatorskap afstuur. Die ANC-veteraan Matthews Phosa sê dit word bewys deur die president se verontagsaming van die grondwet asook sy drastiese besluite sonder om met die ANC se top-leierskap te beraadslaag. Julius Malema sê as president Jacob Zuma nie nou of binne die afsienbare toekoms deur ‘n mosie van wantroue gestuit word nie, sal hy bloot aanvoer dat die ANC nie van hom ontslae wil raak nie en dit as ‘n verskoning gebruik om verdere grondwetlike skade aan te rig.

‘n Diktator word gewoonlik gesien as iemand met ‘n fors houding en militêre drag wat mense die hasepad laat kies as hy nader kom. Dink maar aan Adolf Hitler en Benito Mussolini. Kim Jong-un van Noord-Korea is ‘n moderne diktator met ‘n bra potsierlike voorkoms, maar hy skroom nie om mense te laat verdwyn nie. Teoreties word daar tussen sterk en swak diktators onderskei. ‘n Sterk diktator het absolute mag en span alles in om sy doel te bereik soos om belastings te verhoog en huurmoorde te beveel. Swak diktators, daarenteen, volg ‘n plan van aksie om die gewenste uitwerking te kry. Hulle manipuleer die politieke scenario en skuil gewoonlik in die duister of agter ander mense. Hulle maak staat op propaganda en beheer die openbare mening. Die eerste gevaarligte van ‘n naderende diktatorskap in Suid-Afrika het begin met die middernagtelike afdanking van ‘n gerespekteerde finansminister en ‘n omstrede kabinetskommeling sonder om die ANC se ses mees senior leiers te raadpleeg. Kort voor dit word die einste finansminister met ‘n telefoonoproep uit die buiteland teruggeroep al was hy besig om stewige beleggings te bemiddel. Daarna verdwyn die president weer met ‘n vliegtuig in die donkerte.

Sy reaksie op die Grondwethof se Nkandla-uitspraak, sy openlike minagting van die howe en sy manipulasie van ANC-ministers om sy doen en late goed te praat, was reeds waarskuwingstekens van ‘n staatsleier wat ‘n verskuilde agenda het. Sy houding oor die land se kredietafgradering en sy uitlatings dat daar ‘n paralelle regering buite die landsgrense is wat die ANC wil verdring, kom al hoe nader aan die profiel van ‘n diktator, weliswaar ‘n swak een.

Brian Molefe moet Eskom onder ‘n wolk verlaat oor sy verhouding met die Guptas, maar word binne ‘n paar maande heraangestel. Waarskynlik om te sorg dat die kernkragprogram voortgaan nadat die hof alle ooreenkomste in dié verband ter syde gestel het. Die Zuma-hand is weer eens sigbaar. Gesiene ANC-leiers kritiseer sy optrede, maar is net ‘n paar dae later weer soos slaapwandelaars wat nie eers weet hulle is in ‘n nagmerrie nie. ‘n Groep Serwiërs het jare gelede aan ‘n groep Siriërs gesê ‘n vuil oorlog word met ‘n oorlog van burgerlike verset, hofsake en internasionale bewusmaking beveg.  Selfs ‘n diktator sal uiteindelik sneuwel . . .

 

 

Nuuskommentaar: 19 Mei 2017

Merkel op koers om vierde termyn te wen

 

Oor die afgelope sestig jaar het die Christelik-Demokratiese Unie van Angela Merkel net vyf jaar ’n regering in die deelstaat Noordryn-Wesfale gelei. Dié deelstaat, waar een uit elke vyf Duitse kiesers woon, was nog altyd die hartland van die Sosiaal-Demokratiese Party. In Sondag se verkiesing in Noordryn-Wesfale het die Christelik-Demokratiese Unie egter eerste geëindig. Daar het vanjaar in drie Duitse deelstate verkiesings plaasgevind en in al drie het die CDU gewen. In twee van die drie het hulle die sosialiste uit die top posisie geskop.

 

Angela Merkel, voorsitter van die CDU en sedert 2005 bondskanselier van Duitsland, het met die naweek se oorwinning in Noordryn-Wesfale haar greep op beheer van Duitsland verder versterk. Toe Merkel ’n paar maande gelede aangekondig het dat sy haarself vir ’n vierde termyn as bondskanselier beskikbaar gaan stel het politieke kommentators wyd bespiegel dat sy moontlik besig is om haar hand te oorspeel.

 

Die toestroming van vlugtelinge na Duitsland oor die afgelope twee jaar het ernstige druk op Merkel en haar oopgrensebeleid geplaas. Met byna twee miljoen aankomelinge, meestal Moslems, uit Derde Wêreldlande soos Sirië, Afganistan, Irak en talle Afrikalande het die Duitse regering groot druk ervaar om huisvesting, maatskaplike en ander dienste aan almal te lewer. Kulturele botsings en ’n toename in misdaad deur vlugtelinge het die vraag laat ontstaan of die einde van Merkel se politieke loopbaan in sig was.

 

Op 24 Januarie vanjaar het Martin Schulz aangekondig dat hy homself beskikbaar gaan stel om die Sosiaal-Demokratiese Party se kandidaat vir bondskanselier te wees. Schulz was die afgelope vyf jaar president van die Europese Parlement en is redelik gewild in Duitland. Binne weke het Schulz sê party begin voorloop in peilings en was daar nog meer rede om te glo dat Merkel se rakleeftyd verby is.

 

Vandag, vier maande voor die Duitse federale verkiesing, lyk dinge egter totaal anders. Na drie deelstaatoorwinnings loop die Christelik-Demokratiese Unie gemaklik voor in peilings en is Merkel weer baie gewild. Beide die sosialiste aan haar linkerkant en die populistiese Alternatief vir Duitsland aan haar regterkant het wesenlike steun verloor.

 

Hoe kry Merkel dit reg? Eerstens moet belangrike ekonomiese gegewens nie onderskat word nie. Die Duitse ekonomie is tans baie sterk met hoër as verwagte ekonomiese groei en laer as verwagte werkloosheid. Data wat verlede week bekend gemaak is, toon dat die regering se belastinginkomste oor die volgende vyf jaar sowat 54 miljard Euro meer as verwag gaan wees. Merkel en haar regering het dus baie beweegruimte om belasting te verlaag en spandering te verhoog.

 

Oor die afgelope paar maande het Merkel ook stelselmatig strenger teen immigrante begin optree. Baie asielsoekers se aansoeke is afgekeur en na hul lande van herkoms teruggestuur. Minder vlugtelinge word ontvang en Merkel doen alles in haar vermoë om ’n ooreenkoms met Turkye waarvolgens die Turke die meeste vlugtelinge teen ’n prys huisves, in stand te hou.

 

Terwyl Merkel en haar Christelik-Demokrate spog oor hul ekonomiese sukses en beloftes oor laer belasting, infrastruktuurontwikkeling en beter veiligheid maak, het die ander partye min om aan Duitse kiesers te bied. Die vraag is nie meer of Merkel in September gaan wen nie, maar eerder hoe vêr sy gaan wen.

 

 

Nuuskomentaar: 23 Mei 2017

Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit

 

Eergister is Unesco se Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit in Suid-Afrika en baie ander lande gevier.

Suid-Afrika, as buitengewone heterogene land, sou op die oog af besonder toegerus wees om kulturele diversiteit te vier. Die grondwet maak immers vir elf amptelike tale voorsiening en dat ook ander inheemse tale soos die KoiSan-tale spesiale beskerming geniet. Benewens Pansat is daar nog ’n grondwetlike liggaam wat na die belange van diversiteit moet omsien, naamlik die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die regte van Taal-, godsdiens, en kultuurgemeenskappe. Suid-Afrika het ook verskeie internasionale verdrae onderteken en geratifiseer wat byvoorbeeld kwotastelsels verbied, en ’n sonsondergangsklousule vir regstellende aksie vereis.

Maar waar is hierdie land, Utopia? Want Suid-Afrika is dit nie.

In dié stadium veg Solidariteit en AfriForum in die howe oor universiteite wat onder die gehawende vyeblaar van die bevordering van meertaligheid, Afrikaans uitfaseer. Die Suid-Afrikaanse Ruimte-agentskap het Afrikaans as een van sy amptelike talle laat vaar, en Sepedi en isiZoeloe in die plek daarvan ingevoer, terwyl Afrikaans die enigste Afrikataal met ’n ruimte-woordeboek is.

Die president en sy kornuite raak-raak gereeld aan haatspraak in hul woordestryd teen blankes. In die proses word die Afrikaner as kulturele entiteit heeltemal van sy kulturele onderbou gestroop, en in die proses van sy volkeregtelike regte beroof.

Uit mediaberigte wil dit voorkom of die tyd toe die Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit hoofsaaklik gevier is deur byeenkomste waar verskillende kulture iets tradisioneels met die ander kom deel het, nou in onguns begin verval. ’n Groepie wat die riel dans dat die stowwe staan, ’n paar volkspeledansers, en ’n myn of twee se gumboot-dansers doen net nie meer die ding nie. Die beleefde handeklap by die hoë gaste kompenseer eenvoudig nie daarvoor dat die betrokke kulture die volgende dag weer die skyf van aanvalle en allerlei vorme van diskriminasie is nie.

Dit beteken nie dat diegene wat aan sulke byeenkomste wil deelneem of bloot wil bywoon, dit nie moet doen nie. Solank besef moet word dat taal-, godsdiens- en kultuurgemeenskappe meer regte het as net die taal-, godsdiens en kultuurregte. En juis daarom is dit so hartseer dat die howe ter wille van byvoorbeeld taalregte opgesoek moet word – en dit skynbaar sonder ’n gewaarborgde gunstige uitkoms.

Dit is skreiend dat die Afrikaner knaend by politici moet hoor dat hulle eintlik vreemdelinge, of besoekers, aan die land is. Hulle moet in hul spoor trap, aldus die EFF se leier, Julius Malema.

Juis omdat die Afrikaner sy kulturele erfenis koester – en daardeur inhoud gee aan Unesco se viering van Kulturele Diversiteit. Dit is tyd dat Unesco en ander internasionale liggame objektief kyk na hoe die Suid-Afrikaanse regering mooi doelwitte ondermyn. Unesco en ander moet kennis van die dokumentasie wat Solidariteit met bewyse aan VN-liggame voorsien. Die Suid-Afrikaanse regering wat sy eie reëls maak wat teen internasionale norme indruis is ’n bespotting van mooi ideale.

Want so kan dit nie aangaan en ’n volk gestraf word wat die regte ding probeer doen nie.

 

 

Nuuskommentaar: 24 Mei 2017

Iran nie die groot sondebok in Midde-Ooste

 

Twee belangrike gebeure het die afgelope naweek in die Midde-Ooste plaasgevind. Saterdag is President Hassan Rouhani met ’n wegholoorwinning tot ’n tweede termyn van vier jaar as president van Iran verkies. Sondag het President Donald Trump in Riyadh in Saoedi-Arabië ‘n belangrike toespraak voor leiers van talle Moslemlande gelewer.

 

Een probleem van Amerikaanse buitelandse beleid is dat dié land nie maklik vergewe en vergeet nie. Die huidige obsessie oor Noord-Korea en voortdurende verdagmakery van Rusland is goeie voorbeelde daarvan. Sedert die revolusie in Iran in 1979, toe ’n Amerikaans-gesteunde monargie omvêrgewerp is, is Iran deel van die lysie van lande wat voortdurend deur Amerika beveg moet word.

 

Die verdelingslyn tussen Soenniete en Sjiiete in die Midde-Ooste word die afgelope jare toenemend deur die Amerikaners uitgebuit. Dit maak dus sin dat President Trump besluit het om sy groot Midde-Oosterse toespraak Sondag in die hartland van Soenni-Islam te gaan lewer.

 

Tydens die toespraak het Trump ook te velde getrek teen Iran en is die Irannese byna gelykgestel aan die Islamitiese Staat. Oor die afgelope paar jaar is die verhouding tussen Amerika en Saoedi-Arabië versterk met Amerikaanse wapenvervaardigers wat blink glimlag soos wat hulle wapens aan Saoedi-Arabië verkoop. Dit is immers ook hierdie wapens wat tot verwoesting in Yemen aanleiding gegee het en wat aan talle rebellegroepe in Sirië beskikbaar gestel is.

 

Die Amerikaanse oorloglustiges is sekerlik spyt daaroor dat die gematigde President Rouhani van Iran Saterdag herkies is. Die Amerikaners sou eerder wou sien dat sy meer ekstreme teenstander, Ebrahim Raisi, die verkiesing moes wen sodat hulle kon verklaar: Kyk daar, ons was reg oor Iran!

 

Die realiteit is egter dat Amerika soos met Noord-Korea en Rusland nie van hul uitgediende denke oor Iran kan ontsnap nie. Die feit dat 57% van Irannese kiesers Saterdag vir Rouhani gestem het, stuur ’n sterk boodskap dat ’n meerderheid van kiesers in Iran beter verhoudinge met die Weste wil handhaaf. Rouhani se veldtog is gebou op goeie verhoudinge met die Weste, beter internasionale handel en die regte van minderhede soos Christene. Klink dit nie soos die soort Midde-Oosterse leier wat die steun van die Weste verdien nie? Daar bestaan min rede om te dink dat Iran ’n bedreiging vir die Weste of selfs die res van die Midde-Ooste inhou.

 

Wat in Sirië en Yemen gebeur, is genoeg rede om te besef dat die Soenni’s van Saoedi-Arabië veel meer die sondebokke van die Midde-Ooste is. Onder die diktatorskap van Bashar al-Assad, gesteun deur Rusland en Iran, het minderhede soos Christene beskerming in Sirië geniet. Na die Soenni-gedrewe burgeroorlog is Sirië vandag aan flarde geskeur, is die meeste Christene uit die land verjaag en het ekstremistiese groepe ’n voet in die deur.

 

Amerikaanse beleid jeens Iran word grootliks gedryf deur die Amerikaanse wapenhandel met Saoedi-Arabië, bitterheid oor die Irannese Revolusie en Amerika se vrees vir die gesamentlike invloed van Rusland en Iran in Midde-Oosterse politiek.

 

Die Amerikaanse regering hou homself blind vir die finansiering wat talle terroristegroepe soos Al-Kaïda en die Islamitiese Staat uit Saoedi-Arabië ontvang. Westerse leiers wat ernstig is oor vrede in die Midde-Ooste en goeie verhouding tussen die Weste en Moslemlande sal eerder gematigdes in Iran moet ondersteun en met meer kritiese oë na Saoedi-Arabië moet kyk.

 

 

Nuuskommentaar: 25 Mei 2017

Die ruimte van God se liefde.

 

Tradisioneel vier Christene veertig dae na die eerste Paasdag die hemelvaart van Jesus Christus en vir sommige werklikheidsbeskouings word die hemelvaart ‘n verleentheid.

Die beeld van die hemel as ‘n salige en ewige rusplek, ‘n plek bo die wolke of ruimtes waarheen Christus soos ‘n ruimtereisiger vaar, word as onrealisities of oudmodies beskryf.

Sulke beskrywings, uitsprake en beelde kan egter baat deur nie op die hoe van Christus se hemelvaart te fokus nie, maar op die wat, op die betekenis van sy hemelvaart.

Hierdie betekenis word so bely: Ek glo…in Jesus Christus wat opgevaar het na die hemel en wat sit aan die regterhand van God…

In hierdie belydenis word die hemelvaart van Christus verbind aan sy almag, veral soos dit in die kruisiging en opstanding geopenbaar is.

Twee gedagtelyne vanuit die verbintenis dien tot troos en bevryding vir gelowiges.

Die eerste is dat die hemelvaart Christus se troonbestyging bekend maak.

Dit openbaar dat Hy mag het oor lewe en dood, oor die diepste misteries van menswees en dat Hy álle mag het: om te oordeel en genade te betoon, om te laat kwyn en weer te laat groei en die mens en die kosmos te stuur.

Dit beteken dat Christus nie onaktief terugsit nie, maar vanuit sy heilige ruimte sy kerk en skepping teen vyande en aanvalle verdedig en dit doen Hy met die mag waarmee die dood verslaan is.

Dit is in die tweede plek bevrydend, want die mens kan so weer mens word.  Die mens is nie God nie en Hy hoef nie God se werk oor te neem nie; die mens kan vertrou op God se mag: ‘n Mag van liefde soos in die kruisiging en opstanding gewys word.

Die hemelvaart waarsku juis teen die mens se dors om soos God te wees, deur alle mag na te streef; dit plaas die mag van God se liefde teenoor die mens se liefde vir mag.

Die mens se gedagtes en dade is behep met mag en hy span alles in om mag te kry.

Daagliks berig die radio, koerante en media platforms oor wie het die mag en wie gaan die mag verloor. Ure, maande en jare word gespandeer om te ontleed hoe mag gebruik en misbruik is en hierdie vrae fassineer die mens.

Politici smag na mag en geld;  en in ruimtes soos die kantoor, fabriek en selfs in huwelike word magspeletjies gespeel. Mense gebruik manipulering om mag oor ander mense te kry en die filosoof Nietze het sinies opgemerk dat mense nie vertrou moet word nie, want hulle is daarop uit om mag oor jou te  kry.

Daar is geen tekort aan die mens se vermoë om instrumente en middele van mag te kaap of te skep nie; ten spyte van die mens se onuitputlike dors na mag, bly dit verganklik.

Tereg het Napoleon Bonaparte opgemerk dat state se mag op vrees en dood gebaseer is en wanneer die state wissel word die vrees en dood net voortgesit. Wie is dan in wie se mag?

Wat die Bybel in die boek Daniël hiervan sê is tog kenniswaardig: Ten spyte van al die praatjies, kan die mens en magte net roem op wat hy vernietig, wat hy kan doodmaak; nie op wat hy kan skep of kan opwek nie.

Hierteenoor vier Christene die hemelvaart van Christus wat met al sy mag lewe uit die dood wek, die ruimte van God se liefde vir ons oopsluit en ons daar(in) dra.

 

 

Nuuskommentaar: 26 Mei 2017

Ekonomie vra ʼn nuwe manier van sake doen

 

Manne (en vroue), ons gaan moet begin anders dink oor hoe ons sake doen. Dit is beslis nie nuus dat Suid-Afrika se ekonomie tans onder erge druk verkeer nie, nee, daarvoor flikker die rooi ligte al ʼn geruime tyd.

Kyk maar net na verskeie sektore in Suid-Afrika:

Highveld Steel, die eens suksesvolle staalreus in Witbank, het vroeër in 2016 sy deure finaal gesluit en sowat 1 753 werknemers is hierdeur hulle inkomste kwyt.

Verder bly die platinum-mynboubedryf in Suid-Afrika steeds onder druk met die waarde van platinum wat oor die laaste vyf jaar gehalveer het. Mail and Gaurdian berig dat dit Lonmin tans meer kos om platinum te myn as die prys wat hulle daarvoor kan kry.

Die plaaslike hoenderbedryf het aan die begin van die jaar ʼn dringende beroep op die regering gedoen om hulle te beskerm teen buitelandse invoerders wat sekere hoenderprodukte teen ʼn appel en ʼn ei in die plaaslike mark stort. Die bedryf meen tot 133 000 mense kan hulle werk verloor indien die Suid-Afrikaanse hoenderbedryf sou vou.

So onlangs soos Donderdag verlede week het General Motors aangekondig dat hulle die motorvervaardiger se bedrywighede in Suid-Afrika dramaties gaan afskaal. Ian Nicholls, president en besturende direkteur van GM in Suid-Afrika, het aangevoer die besluit is geneem omdat daar die afgelope paar jaar aansienlike veranderinge in die internasionale motorbedryf is. Maar hy het egter ook duidelik gesê dat GM glo daar is internasionale geleenthede waar hulle ʼn groter opbrengs op belegging kan hê.

Verlede week is daar ook berig dat die sosialemedia-boikotveldtog teen die Spur-restaurantgroep verreikende gevolge op sekere van die restaurante se maand-tot-maand inkomste gehad het. Die Spur-restaurant in die Nigel het volgens die plaaslike gemeenskapskoerant sy deure gesluit na ʼn volgehoue wegblyaksie, terwyl sekere ander Spur-restaurante ʼn afname in besigheid van tussen 24% en 45% toon.

Ons kan donkiejare sit en debatteer oor wat hierdie bedrywe en besighede gedoen of nie gedoen het nie. Wat veroorsaak het dat hulle verliese ly, en hoekom mense hulle nie sal, kan of wil ondersteun nie.

Maar as ʼn mens vir ʼn oomblik net een tree terugneem, moet jy besef dat enige onderneming wat sy deure sluit, of ʼn bedryf wat nog mense moet aflê, in werklikheid beteken dat daar iewers ʼn gesin vanaand honger gaan slaap, en as dit nie vanaand is nie, gaan dit moontlik binne die volgende paar dae of maande wees.

Suid-Afrika het reeds een van die wêreld se hoogste werkloosheidsyfers: dit bly hier rondom 27%. Sowat ʼn derde van ons samelewing het nie werk nie, het nie ʼn inkomste nie – kom ons herkou eers ʼn bietjie hieraan.

Daar is dikwels en verskeie waarskuwings gerig oor die gevare wat ʼn groeiende werklose massa kan inhou.

Politici raak tog soms ʼn waarheid of ʼn wysheid kwyt. Die voormalige Nigeriese president Olusegun Obasanjo het tydens die onlangse bekendstelling van sy boek “Making Africa Work” gesê die werklose jeug is sy grootste vrees. “Hulle frustrasie sal lei tot woede. Dit gaan sal geen politieke, streeks- of godsdienstige grense ken nie, dit sal ʼn ontploffing wees.”

Werkloosheid is ʼn tikkende tydbom – dit stel mense op verskeie wyses bloot. Ek wil nie weet hoe dit voel om te wonder waar jou volgende bord kos vandaan sal kom nie, en dit is soveel erger as jy na ʼn gesin moet omsien.

Daarom sê ek weer ons sal eenvoudig anders oor sake moet begin dink: Bedrywe sal hulle werksaamhede dalk heeltemal anders moet aanpak. Dit kan gedoen word – daar is planne om nuwe lewe in Highveld Steel te blaas, en dit werk. Ondermenings sal natuurlik ook moet dink of hul pryse en dienste nog mededingend is in ʼn internasionale mark, en of hulle steeds waarde vir geld bied. Hulle sal ook moet nadink oor hoe hulle hul klante, die verbruikers, hanteer.

Maar ons as verbruikers het ook ʼn verantwoordelikheid oor wie ons ondersteun en hoe ons, ons plaaslike bedrywe dra.

 

 

Nuuskommentaar: 29 MEI 2017

NET ‘N VONK IS NODIG

 

Tersiêre onderwysinstellings is vandag ʼn kruitvat wat die toekoms van Suid-Afrika gyselaar hou.

Sonder om te verwys na die vraagteken wat daar tans oor die vlak van opleiding by universiteite en kolleges bestaan, wil dit voorkom of dié mikrokosmos van jong denkers, wat allerweë beskou word as die kern van vernuwing in enige land, reeds gesterf het.

Die landswye protes teen klasgelde wat die voortgesette akademiese program by alle groot tersiêre instellings in trurat laat ruk het, is reeds ou nuus. Dit het egter ʼn agterstand veroorsaak wat kwalik ingehaal gaan word. En dit het die sukkelende Suid-Afrikaanse ekonomie miljoene rand uit die sak gejaag.

Nog belangriker. Die kultuur van protes wat gevestig is, het veroorsaak dat wat andersins ʼn sinvolle smeltkroes vir die leiers van die toekoms kon wees, nou eerder net nog ʼn slagveld geword het. Feitlik elke stuiptrekking in die land, hetsy polities, maatskaplik of verhoudings tussen rasse en geslagte, vind ʼn rimpeling op kampusse.

In die jongste dae is die sosiale media oorheers deur ʼn naakte betoging teen geweld teen vrouens op die Tukkie-kampus. Skaars het stof gaan lê of mansstudente van die universiteit kom in die spervuur nadat hulle openlike seksistiese en selfs banale plakkate tydens die inoefening van vroulike groepe vir die jaarlikse Serrie-kompetisie vertoon het. Die optrede word afgemaak as studentetradisie, maar talle studente voel dat dit net té toevallig is dat dit net na die vrouebetoging gebeur het.

Die feit is, twee gebeurtenisse wat skynbaar nie met verband hou nie word onmiddellik as ʼn simptoom van seksisme in die land ervaar. Dieselfde kompetisie het verlede week ook ʼn rassekleur bygekry toe die Sonop-manskoshuis onttrek het ná ʼn klag deur die EFF dat hulle sanggroep te wit is en nie die demografie van die universiteit verteenwoordig nie.

Voorvalle soos dié op kampus bekommer ouers wat hul kinders universiteit toe wil stuur al hoe meer. Dit kom dus nie as  ʼn verrassing dat al hoe meer jong Suid-Afrikaners, wit en swart, elders ʼn heenkome vind nie.

Die opsie om in die VSA of in Europa te gaan studeer is dood eenvoudig nie haalbaar nie, want dit is te duur. Dit het ouers genoop om na ander moontlikhede, selfs op die Afrika-kontinent, te kyk. Lande soos Namibië, Botswana, Zambië en selfs Kenia bied vir sommige studierigtings oplossings.

Daar is egter ook bestaande beurse vir Suid-Afrikaners wat aangebied word deur die Koreaanse Ontwikkelingsinstituut, die Mauritius-Afrika Beursskema, beurse van die Japanese ministerie van onderwys, kultuur, sport, wetenskap en tegnologie en die Pan Afrikanistiese universiteit in Ethiopië.

In Mauritius is dit selfs moontlik om medies te studeer vir die helfte van wat dit in Suid-Afrika sou kos. Mens moet egter byvoeg dat die studie net drie jaar duur.

Die universiteite en kolleges se standaarde is op ʼn hoë vlak en bied grade en diplomas wat internasionaal aanvaar word.

Die hartseer gevolg is, dat Suid-Afrika só outomaties sy toekomstige leiers wat ʼn verskil in ons sukkelende demokrasie kon maak, verloor.

 

 

Nuuskommentaar: 30 Mei 2017

Gaan die spoke Trump se kop laat rol?

 

Suid-Afrikaanse ondersteuners van pres. Donald Trump raak bitterlik boos as rubriekskrywers selfs die mees terloopse ooreenkoms tussen Trump en pres. Jacob Zuma tref. Dat daar omringende faktore is wat ooreenkomste toon, is egter so, soos dat beide presidente te kampe het met ’n groep wat hul termyne wil kortknip, en dat hierdie groepe onophoudelik besig is om hul planne te probeer realiseer.

Beide presidente het egter ook die vermoë om deur vreemde uitlatings of optredes die aandag op ’n negatiewe manier op hulle te trek.

Zuma se uitlatings en optredes, soos om die land rommelstatus te besorg, is goed bekend.

Maar algaande begin meningspeilings, die media en die kritici van Trump ook dieselfde taal praat. En dit sluit peilingsagentskappe is wat taamlik akkuraat was in die uitslag van die presidentsverkiesing, en dus nie van ’n bevooroordeeldheid teenoor Trump beskuldig kan word nie.

Trump se onplesierigheid met ’n groot deel van die media is welbekend. So ook sy skeptisisme met die land se intelligensiedienste, wat sy afdanking van die direkteur van die FBI, James Comey, insluit. Dit blyk dat Trump van Comey verwag het om ’n ondersoek na Michael Flynn, ’n voormalige veiligheidsadviseur, onder die mat in te vee.

Dadelik het die bedenkinge oor Trump se omgaan met veiligheids- en intelligensie-aangeleenthede posgevat. En Trump sal nog leer … die spioene word nie om dowe neute spoke genoem nie, want hulle kan erg by jou kom spook.

Kort hierna raak dit bekend dat Trump hoogs-geklasifiseerde en sensitiewe inligting met die Russe gedeel het. Die aanvanklike reaksie was dat Trump net sowel hoogverraad kon gepleeg het, maar Trump, as hoogste gesag oor geklassifiseerde inligting, kan in teorie daarmee maak wat hy wil. Hy self sê hy het dit as gebaar van goeie gesindheid gedeel.

In die praktyk moet egter nou bepaal word of Trump se gulhartigheid nie die sensitiewe bron se lewe in gevaar gestel het nie.

Voorts leef bewerings voort dat van Trump se verkiesingsveldtogwerkers in 2016 ook inligting na die Russe laat sypel het. Dit maak nou deel uit van ’n ondersoek wat gelei word deur Robert Mueller, ook ’n voormalige hoof van die FBI. Dié ondersoek kan daartoe lei dat Trump in ’n staat van beskuldiging geplaas word.

Maar dis nie al nie. Na die onlangse terreuraanval in Brittanje, het die Britte die Amerikaners daarvan beskuldig dat hulle sensitiewe inligting wat met hulle gedeel is, aan die media uitgelek het. Die deel van inligting tussen die Amerikaanse en Britse agentskappe is na berig word hieroor opgeskort.

Zuma se verhouding met Suid-Afrika se intelligensie-agentskappe word al lankal as hoogs bedenklik beskryf.

Tog het die ergste gevalle van intelligensie-manipulasie heel moontlik niks met die intelligensiedienste te make nie. Die sogenaamde intelligensieverslag wat gebruik is om Pravin Gordhan as minister te pos, is na bewering deur ’n Britse beeldpoetsersorganisasie, destyds met Guptabande, opgestel.

Nog ’n beweerde intelligensieverslag wat glo regeringsoptrede gemanipuleer het, is glo deur Zuma se seun opgestel. Hierdie twee verslae gaan nog erg by Zuma kom spook.

 

 

Nuuskommentaar: 31 Mei 2017

Dit het sin om Republiekdag te onthou

 

Op 31 Mei 1961 het Suid-Afrika ’n Republiek geword. Dié dag, toe Suid-Afrika sy algehele onafhanklikheid van die Britse Ryk verklaar het, was vir talle Afrikaners bevrydend en van groot betekenis.

Suid-Afrika se lidmaatskap van die Britse Statebond is met Republiekwording opgeskort en die land het eers weer in 1994 deel daarvan geword.

Daar was baie pessimiste en teenstanders wat gemeen het die opskorting van lidmaatskap van die Statebond sal geweldige negatiewe gevolge vir die land inhou. Die teendeel was egter waar en Suid-Afrika het onder leierskap van dr. H.F. Verwoerd van toe af ’n ongekende maatskaplike opbloei vir al sy inwoners ervaar.

Ondanks volgehoue boikotaksies het die land op haas elke terrein vooruitgegaan wat selfs die opposisie in die parlement verbyster het.

Marthinus van Bart het in ’n artikel vir die FAK geskryf: Die Bruto Binnelandse Produk van die Suid-Afrikaanse ekonomie het jaarliks teen ’n koers van 6% gegroei, terwyl die inflasiekoers 2% was. Die land was selfversorgend vir sy voedsel, terwyl hy ’n vername uitvoerder van vrugte en graanprodukte geword het. Met die stigting van Sasol en die verkryging van brandstof uit steenkool, was die land besig om hom van sy afhanklikheid van die petroleum-oliemark te speen. Sy verdedigingsmag het een van die doeltreffendstes ter wêreld geword en die vervaardiging van pantsertuig, wapens, ammunisie en vegvliegtuie het goed op dreef gekom. Ook die Vloot is met verbeterde skepe en wapentuig toegerus. Kernnavorsing het met rasse skrede gevorder sodat Suid-Afrika ’n wêreldleidende rol daarin begin speel het. Die geldstelsel is gedesimaliseer (Rand en sent), goudproduksie is verhoog – met Federale Mynbou wat ook Afrikaanse kundigheid toegang tot die mynwese gebied het. Nywerhede het sterk aangegroei en werkgeleenthede vir al die inwoners het vir ekonomiese opheffing van die hele gemeenskap gesorg. Net 5% van die swart bevolking was teen 1966 nog werkloos.

Van die ouer garde dink gereeld en met heimweë terug aan die kleurryke byeenkomste wat ter viering van Republiekdag, wat ook ’n vakansiedag was, gehou is. Dit was vir baie Afrikaners ’n kultuurbelewenis en dit het ’n belangrike dag in die geskiedenis geword wat met vryheid en die afskud van die Britse juk vereenselwig is. Ook op skoolvlak is dié geskiedenis oorgedra en is kinders op ’n jong ouderdom deelgemaak van die vieringe deur aan tablo’s, spreekkore, debatte en vlaghysingparades deel te neem.

Maar waarom is dit dan belangrik dat Republiekdag in die harte van mense voortleef en dat die nageslag steeds oor die betekenis hiervan ingelig word?

Met Republiekwording het ons ons vryheid teruggekry. Om vry te wees, het vandag nog meer waarde en betekenis vir Afrikaners as minderheidsgroep. Ons wil vry wees om oor onsself en ons instellings te besluit en te regeer. Ons wil vry wees om ons eie lot te beslis en nie van ‘n korrupte meerderheidsregering afhanklik te wees.

Daarom pak organisasies soos AfriForum en Solidariteit veldtogte en projekte aan om uiteindelik by hierdie vryheidsideaal uit te kom.

Omdat ons ook vry wil wees om ons geskiedenis in herinnering te roep en aan ’n nuwe geskiedenis te bou, glo ons dat ons steeds Republiekdag in ons harte mag vier en ons kinders oor hiervan mag vertel.