Nuuskommentaar : 27 Februarie 2017

Onthou Majuba!

Die Britse weermag het die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gegaan. Diè kreet het sy ontstaan in die laaste slag van die Eerste Vryheidsoorlog toe die Boere die Engelse oorwin het en die vryheid van die Boererepublieke herstel is. Vandag onthou ons steeds Majuba. Die afgelope naweek het honderde Afrikaners die slag by die Majubaberg herdenk en op verskeie plekke, soos Orania, word dit as `n vakansiedag herdenk.

In vandag se tyd met sy gejaag is dit baie maklik om verwyder te raak van ons erfenis. Op Geloftedag staan ons skielik stil en herdenk die oorwinning tydens die Slag van Bloedrivier. Dié dag val darem aan die begin van die Desembervakansie. Maar Majubadag, Van Riebeeck-dag en selfs Hemelvaartsdag gaan ongesiens verby. Toe die vakansiedae destyds afgeskaf en vervang is met Vroue-, Jeug- en Werkersdag was daar verskeie Afrikaners wat gesê het dat hulle steeds sal vasklou aan die oorspronklike erfenisdae. Met die verloop van tyd het dit egter al moeiliker geraak en was dit maar te gerieflik om op die nuwe vakansiedae langnaweek te hou.

Om jou kultuur te herdenk verg egter nie ‘n vakansiedag nie. Jy hoef nie die dag van die werk af te kry om die heldedade van Stephanus Roos en ander manskappe te herdenk nie. Dit is veel belangriker dat die verhale lewendig gehou word, dat dit aan die jonger geslag oorvertel en dat die vieringe wat wel steeds gereël word ondersteuning geniet.

Toe die Britte die Tweede Vryheidsoorlog met die kreet ‘Onthou Majuba’ binne gaan het hulle `n motivering in daardie woorde gevind. Dit het hulle aan `n vorige nederlaag herhinner en hulle laat besef dat hulle nie te vol selfvertroue moet wees nie. Dit het hulle daarop gewys dat hulle kwesbaar is.

Die vraag is wat ons, vandag in 2017, ‘onthou’. Waaraan klou ons vas en watter leuse dien vir ons as motivering? Vandag, waar die Afrikaner as `n minderheid moet veg vir sy eie oorlewing, die van sy taal en die van sy kultuur is daar een baie gepaste slagspreuk. Vandag, met die onsekerheid en uitdagings wat ons moet trotseer is daar wel twee woorde wat as inspirasie kan dien. In 2017 waar ons eie alternatiewe moet skep en eienaarskap moet neem van ons toekoms is daardie selfde slagspreuk wat die Britte aan hulle nederheid herhinner het ook op ons van toepassing. Daarom kan ons vandag wanneer ons op ons kwesbaarste voel stil raak, terugdink aan die heldedade van die Eerste Vryheidsoorlog en saggies prewel: “Onthou Majuba!”

 

Nuuskommentaar : 24 Februarie 2017

Terugslag vir demokrasie tref Afrika in die hart

Die Demokratiese Republiek van die Kongo, of ook bekend as die DRK, het pas aangekondig dat die land nie die beloofde verkiesings aan die einde van die jaar gaan hou nie. Dit sou te duur wees, en aangesien veral die koperprys gedaal het, het die land nie sy verwagte inkomste gehaal nie.

Die probleem is egter groter as net ’n verkiesing wat nie gehou word nie. P

res. Joseph Kabila se tweede, en laaste termyn, het reeds einde verlede jaar verstryk. ’n Verkiesing is egter nie gehou nie, omdat volgens die regering, die land nie reg was daarvoor nie.

Dié besluit het tot onluste gelei waartydens minstens vyftig mense dood is. Met die tussenkoms van veral kerkleiers het die regering en opposisieleiers tot ’n ooreenkoms gekom dat Kabila tot Desember aan bewind sal bly, maar dat hy nie in die verkiesing wat dan gehou word, herkiesbaar sal wees nie.

Onderhandelings oor ’n tussentydse regering wat ook lede van die opposisie sal insluit, het egter hierna doodgeloop.

Min mense wat die Kongolese tradisie ken waar die presidente hulself ten koste van die land verryk, het verwag dat Kabila sonder ’n paar maneuvers die aftog as president sal blaas. Opstande, afskeidings, burgeroorlog en sluipmoord is veel meer volgens die Kongolese “tradisie.” Kabila se pa, Laurent Kabila, wat die jarelange diktator Mobutu Sese Seko verjaag het, is self in ’n sluipmoord  dood.  Joseph het self twee verkiesings oorleef, maar toe die grondwet sy verdere presidentskap kelder, word die grondwet eenvoudig onder die mat ingevee.

Bloomberg het in Desember  verlede jaar die sluier effens gelig oor die omvang van die rykdom wat die Kabila-familie versamel het. Hulle besit of beheer onder meer 120 firmas, beheer mineraleregte op onder meer ’n groot diamantveld, en hierdie invloed strek oor die hele land. Presiese syfers is moeilik om te bekom, maar een firma se opbrengs oor vier jaar het 350 miljoen dollar beloop.

In Mei 2014 het die City Press berig dat pres. Jacob Zuma se broerskind, Khulubuse Zuma, twee olievelde in die DRK ter waarde van 100 miljard dollar bekom het. Dit het glo deur die bemiddeling van die president self geskied. Na berig word het Kabila, wat die oordrag per dekreet laat geskied het, bepaal dat Suid-Afrika, die ANC en selfs die Zuma-familie baat daarby moet vind.

Dit is nie baie bemoedigend vir die demokrasie en die grondwet in Suid-Afrika as Zuma ongeveer heeltemal passief is oor wat Kabila met die DRK aanvang nie. In Wes-Afrika het Nigerië en ander moondhede gou ingegryp toe die sittende presidente in eers Senegal, en toe Gambië, die verkiesings verloor het maar aan die mag bly klou het. Laurent Gbakbo, die afgesette Senegalese leier, word nou deur die Internasionale Strafhof verhoor.

Suid-Afrika se rol as streekmoondheid word so ontplooi dat Robert Mugabe al jare lank ’n skrikbewind in Zimbabwe kan voer, en dat die verkiesings wat te midde van streng perssensuur plaas, op ’n streep vry en regverdig verklaar word. Dit boesem nie baie vertroue in oor wat op eie bodem kan gebeur nie.

 

Nuuskommentaar : 23 Februarie 2017

Demokrasie deur Regspraak

Suid-Afrika is op binneaarse voeding. Die daaglikse stapelvoedsel wat ʼn staat nodig het om te oorleef, die brood en botter van ʼn werkende demokrasie, is die land en sy mense ontneem.

In die plek daarvan lewe ons in ʼn oorgereguleerde bestel wat deur ʼn warboel van wette en subartikels, soos geïnterpreteer deur die land se howe, die daaglikse werking van die staat reguleer.

Dit het ʼn vaste patroon begin word.

Eers word die staatsrede omver gewerp, dan tree die veiligheidsmagte buite jurisdiksie op parlementêre grond op en dan word die grondwetlikheid van die proses deur een of ander opposisieparty in die hof getoets.

Uitspraak word gelewer en reëls word neergelê – net om tydens volgende jaar se staatsrede deur die Speaker geminag te word. Die gevolg? Die howe word van vooraf genader en die hele proses word ʼn karousel van geregtelike rompslomp.

In die jongste bedryf van die makabere teater, gaan die leier van die EFF, Julius Malema hom opnuut wend tot die grondwethof om pligte wat deur die land se parlement nagekom moes, word oor te neem.

Nie alleen word die proses om die parlementêre reëls te verander weereens na die howe geneem nie, die plig van die parlement om in terme van ʼn opdrag van die grondwethof op te tree, word nogmaals getoets.

Die EFF wil hê dat die hof die parlement moet verplig om pres. Jacob Zuma te dissiplineer, nadat laasgenoemde ingevolge ʼn vroeëre uitspraak deur dieselfde hof aangedui het, dat hy sy plig as staatshoof in terme van die grondwet versuim het. Die hof het bevind dat Zuma nie die grondwet gehandhaaf, verdedig en gerespekteer het nie.

Regskenners is van mening dat die EFF se aansoek nie suksesvol gaan wees nie.

Die direkteur van die Sentrum vir Grondwetlike Regte, Phephelaphi Dube, sê indien die grondwethof uitspraak in die Zuma-aangeleentheid lewer, ʼn gevaarlike presedent geskep sal word. Dit sal die skeiding van magte tussen die wetgewende gesag, uitvoerende gesag en die regbank laat vervaag. Dit beteken dat as die hof die parlement se werk doen, die parlement die hof se werk sal kan begin doen.

En dít wil ons nie hê nie.

Nog ʼn voorbeeld van die oorregulering van die samelewing is die voorgestelde Wetsontwerp op die Voorkoming en Bestryding van Haatmisdade. Kenners is dit eens dat dié wet net so min voordeel vir harmonieuse rasseverhoudinge in die land gaan inhou, as wat die doodstraf as afskrikmiddel vir moord dien.

Dié wet is net nog ʼn stok in die hande van ʼn bang regering.

Soos by talle vorige geleenthede is die konsepwet nie goed deurdink nie en dit blyk nou byvoorbeeld dat die domini wat teen selfde-geslag huwelike predik, maklik vir 10 jaar agter die tralies kan gaan sit.

Dit is te verstane dat die ANC bang is. Die party is besig om stadig maar seker in duie te stort.

ʼn Regering deur die howe is ongesond, maar tans is dit die land se enigste redding. Laat ons maar net hoop dit bly so en dat geregtigheid in die lang duur sal seëvier.

 

Nuuskommentaar : 22 Februarie 2017

BTW betrek almal in die land

Dit gons al geruime tyd oor die landsbegroting wat vanaand deur Minister Pravin Gordhan gelewer word. Hy verkeer onder enorme druk om staatskuld te verminder en die regering se belasting-inkomste te vergroot. Die Suid-Afrikaanse belastingbetaler is nie baie geneë oor die voorspelling dat die betroubare middelinkomste-groep al weer moet opdok vir die regering se oordadigheid en/of armoede nie. Die land se superrykes is ook nie te vinde vir ‘n spesiale welvaartbelasting om die boeke te laat klop nie. Daarom is verskeie finansiële ontleders dit eens dat ‘n twee-persent verhoging in BTW – Belasting op Toegevoegde Waarde – die ideale oplossing is om die land se oortrokke rekening te verlig. Die ANC is gekant teen die voorstel want dit is kort voor sy leierskapskonferensie en die volgende algemene verkiesing wat uiteindelik sal bepaal  wie die land oor die volgende paar jaar gaan lei. Vakbonde is ook glad nie ten gunste van verhoogde BTW nie, hulle dink dit sal werkers en diegene sonder werk net nog verder benadeel.  ‘n Paar onduidelikhede moet in dié verband opgeklaar word. Baie produkte – veral stapelvoedsels – was nog alyd vrygestel van BTW. Daarby bied die Staat gereeld hulppakkette in die vorm van voedsel aan die armstes van die armes. Nóg konsessies kan bygevoeg word.  Gewone belastingbetalers sal ‘n twee-persent verhoging in BTW kan bekostig.  Hulle het ook nog altyd die keuse om van sekere produkte en dienste af te sien as hulle nie regtig meer wil betaal nie. Die groot voordeel is dat almal in die land met verhoogde BTW betrek word. Die staat se probleme word dus nie net deur sekere groepe en groepies gedra nie. – almal maak ‘n bydrae – of hulle nou ryk, arm, swart of wit is. BTW is dus inklusief en transaksie-gedrewe en sal beslis die belasting-gaping verklein en die Staat ‘n bykomende inkomste van 30-miljard rand besorg. Dit was nog altyd ‘n ongesonde beginsel om superbelasting  te hef. Mense in dié kategorie dra al reeds die las of beskik oor strukture om die bykomende verhoging te systap.  Die Verenigde Koninkryk en Amerika het bevind dat ‘n verlaging in korporatiewe belasting juis tot verbeterde groei en wekskepping lei. Ongelukkig is Suid-Afrika se fiskale nood te groot om langtermyn te dink. Opposisiegroepe onder leiding van die DA gaan ná die begroting vra dat ‘n omvattende bestedings-hersiening gehou word om uitgawes oor die volgende twee boekjare te herpriotiseer.  Australie, Kanada en Brittanje doen dit al jarelank. Dit stel die regering in staat om vir toekomstige voorkeur-uitgawes te beplan. Dit kan dalk net daartoe lei dat minder dienslewerings-betogings en stakings in Suid-Afrika plaasvind.  Die bestedings-hersiening moet in samewerking met die Tesourie, die nasionale, provinsiale en munisipale regerings gedoen word. Geld wat op dié manier bespaar word, kan vir werkskepping, infrastruktuur en nóg fiskale dissipline gebruik word.

 

Nuuskommentaar : 21 Februarie 2017

Verstaan vandag die waarde van taal

Vandag is Internasionale Moedertaaldag. Die toekoms van die wêreld se taalskatkis is egter donker met sowat 2400 van die bestaande 2700 tale waarvan die voortbestaan ernstig bedreig word. Globalisme en die afbreek van grense lei toenemend tot die redusering van taal tot ’n ekonomiese faktor waar groot tale wat oor grense heen gepraat en verstaan word vernietigende gevolge vir kleiner en veral streeksgebonde tale het.

 

Die kulturele waarde van taal gaan toenemend verlore in ’n wêreld waar die materiële oor die kulturele heers. Vir dekades het filosowe in die rasionele empiriese tradisie beweer dat taal slegs ’n middel is om inligting te kommunikeer.

 

Die Kanadese filosoof en skrywer, Charles Taylor, beskryf egter in sy nuwe boek, The Language Animal, dat die rol wat taal speel om die gedagtes wat dit oordra ook te help vorm, vir te lank onderskat is. Die manier waarop taal deur artistieke uitdrukking, stemtoon, gebare, metafore en klemverskille die inligting wat dit oordra, beïnvloed, maak taal meer as net ’n middel van kommunikasie.

 

Die Amerikaanse skrywer, John Ciardi, wat reeds in 1986 oorlede is en wie bekendheid vir sy vertaling van die werk van Dante verwerf het, het voor sy dood reeds gesê dat vertalings uit een taal na ’n ander verkeerd is omdat vertalings eintlik uit een kultuur na ’n ander plaasvind. Volgens Ciardi was sy ervaring met vertalings uit Italiaans na Engels dat die mens eintlik meestal onbewus is van die wyse waarop sy woordkeuse deur ’n breër kulturele raamwerk beïnvloed word.

 

In 1930 het Benjamin Lee Whorf ontdek dat die Hopi-taal van ’n inheemse Amerikaanse stam geen merkers vir tyd het nie. Woorde soos ‘later’, ‘voor’ en ‘na’ bestaan nie in die taal nie en daar is ook geen verlede- of toekomstige tyd in die Hopi-taal nie. Een van die gevolgtrekkings van Whorf se studie is dat die Hopi-mense ’n totaal ander begrip en belewenis van tyd gehad het.

 

Nog ’n meer bekende voorbeeld van die kulturele uniekheid van tale is die feit dat sommige tale van volkere in Alaska en die noorde van Kanada tussen 50 en 70 woorde vir ys het. Deur ’n artikel oor ys uit byvoorbeeld die Inuit-taal na Engels te vertaal, lei tot ’n noodgedwonge verlies aan kulturele inhoud. In Russies is daar geen woord vir ‘blou’ nie, maar wel woorde vir ‘ligblou’ en donkerblou’.

 

Taylor bevind in sy boek dat die mens deur taal homself inlig, die inligting op verskillende maniere verwerk en interpreteer en dan dit uiteindelik oordra of kommunikeer. Die betekenis wat ’n individu aan inligting gee, word beïnvloed deur die woorde, klemverskille en ander kulturele merkers in daardie persoon se gebruik van sy taal.

 

Wanneer ons dus vandag op Internasionale Moedertaaldag die vraagstuk oor die toekoms van die wêreld se taalskatkis probeer in oënskou neem, is dit belangrik om die waarde van taal vêrder as net die algemene persepsie van ‘’n kommunikasiemedia te neem.

 

Vir ’n taal soos Afrikaans wat tot ’n streek en een of twee kultuurgroepe beperk is, sal sy voortbestaan afhang van ons vermoë om verby die aanhang van globalisme uit koue ekonomiese oortuigings, te tree.

 

Nuuskommentaar : 20 Februarie 2017

Hoop ten spyte van nuwe vlaag plaasaanvalle

 

In die afgelope 17 dae was daar reeds 11 plaasaanvalle in Suid-Afrika. Tydens hierdie aanvalle is 11 mense vermoor. Die skokkendste hiervan was waarskynlik die grusame moord op twee egpare, Gert Smuts en sy vrou Paulina, albei in hul 70’s, en hul seun Louis en skoondogter Belinda, albei in hul 40’s, op die plaas Modderbult in Mpumalanga. Louis en Belinda se kinders het in hierdie aanval hul ouers én grootouers verloor.

Dan word berig ontvang van ʼn plaasaanval wat Dinsdagaand naby Hartbeespoort plaasgevind het, en waarvan die details nog nie bekend is nie.

ʼn Soektog na mediadekking wat aan hierdie elf plaasaanvalle gegee is, lewer nie veel op nie. Met die uitsondering van Maroela Media is daar net hier en daar en slegs oor die mees grusame plaasaanvalle en –moorde verslag gedoen deur digitale nuuswebwerwe en hul gedrukte eweknieë.

Dit wil blyk dat plaasaanvalle deesdae dieselfde status geniet as padongelukke – ʼn minimum lewensverlies of ʼn bepaalde graad van grusaamheid word vereis voor so ʼn aanval as nuuswaardig beskou word.

In 2016 het die waarnemende nasionale polisiekommissaris, luitenant-generaal Khomotso Phahlane, dit tydens ʼn mediakonferensie duidelik gestel dat plaasmoorde vanaf verlede jaar as prioriteitsmisdaad beskou sou word en die aandag sou kry wat dit verdien.

Met 11 aanvalle in twee weke wil dit egter lyk asof sommige media en sommige polisielede ewe min aandag en prioriteit aan plaasaanvalle en plaasmoorde gee.

Die resultate van ʼn navorsingstudie wat Maroela Media in 2016 gedoen het om Afrikaanssprekendes se moraal te probeer bepaal, beaam wat ons reeds weet: 99% van die respondente het saamgestem dat die land se regering korrup is; 80% het aangedui dat hulle en hul geliefdes nie veilig voel in die land nie, en 77% het min of geen hoop gehad dat die land se ekonomie en finansies reggeruk kan word. Van almal wat die vraelyste voltooi het, het 84% gesê dat hulle baie meer angstig is as ʼn paar jaar gelede en 90% het aangedui dat hulle nie dink hulle kinders het ʼn toekoms in SA nie. ʼn Mens kan hierdie persentasies afspeel teen plaasaanvalsyfers, wat maar een van die faktore is wat tot gevolg het dat mense onveilig voel en angs ervaar.

Maar uit die navorsing wat gedoen is, is daar ook enkele ligstraaltjies wat ʼn mens gerusstel dat Afrikaanssprekendes nie heeltemal hopeloos geword het en moed opgegee het nie.

70% van die respondente het aangedui dat hulle voel hulle kan private produk- en diensleweringsinstansies vertrou. 67% van die respondente het gesê hulle stem tot ʼn groot mate of volkome saam dat hulle die vrugte daarvan sal pluk as hulle hard werk, en 72% het gesê hulle glo hul toekoms is in hul eie hande, ten spyte van omstandighede in die land. 91% het aangedui dat hulle Afrikaanssprekend is, en trots is daarop. Gevra oor hoe hulle hul eie identiteit sien, het die grootste persentasie geantwoord dat hulle hulself in die eerste plek sien as Christene, en eers daarna as Afrikaans, Suid-Afrikaners of Afrikaners.

Ons moet bly vertrou dat Afrikaanssprekendes, ten spyte van terugslae en aanslae, nuwe hoop sal kry in hul identiteit as Christene en in hul karakter as hardwerkende landsburgers wat hul toekoms in hul eie hande neem.

 

Nuuskommentaar : 17 Februarie 2017

Politieke versplintering na nuwe vlak gevoer in Nederland

 

Op 15 Maart, vier weke van nou af, sal sowat 10 miljoen Nederlanders die geleentheid kry om 150 volksverteenwoordigers tot die Tweede Kamer der Staten-Generaal te verkies. Die Tweede Kamer der Staten-Generaal, oftewel die laerhuis van die Nederlandse Parlement, is ‘n magtige politieke instelling waar koalisieregerings na verkiesings gevorm word en waar die meeste wette geskryf en toesig oor die kabinet uitgevoer word.

 

Tans het 17 politieke partye verteenwoordiging in die Tweede Kamer. Tydens die komende verkiesing sal kiesers vir kandidate van 28 partye kan stem. Nederland word tans regeer deur ’n koalisie van die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie en die sentrumlinkse Partij van de Arbeid. Hoewel hierdie koalisie sedert die vorige verkiesing in 2012 oorleef het, lyk die kanse skraal dat die twee partye na vanjaar se verkiesing weer saam sal kan en wil regeer. Die Partij van de Arbeid het oor die afgelope vier jaar bykans in duie gestort wees sy rol in die huidige regering. Mark Rutte, die huidige Eerste minister van Nederland en leier van die Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het die arbeiders op meesterlike wyse gebruik om sy sentrumregse, meer vryemark gesinde beleid uit te voer. Behalwe dat hierdie twee partye nie meer vreeslik lus is om met mekaar in ’n regering saam te werk nie, is daar byna geen kans dat hulle saam genoeg steun sal kry om ‘n regering te vorm nie.

 

Soos in die meeste Europese lande, beleef ook Nederland hoe die gevestigde politieke partye wat meestal sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog regeer het, toenemend ongewild raak en hoe die politieke landskap ’n totale versplintering beleef. ’n Tweede Kamer met 150 parlementslede wat uit soveel as 20 politieke partye saamgestel is, gaan sukkel om ’n werkbare regeringskoalisie te vorm. Die dae waar twee of drie partye kon saamkom om die nodige 76-stemme meerderheid te behaal, is waarskynlik verby. Soveel as vyf of selfs ses politieke partye van regoor die ideologiese spektrum sal in ’n koalisie bymekaar moet kom ten einde ’n nuwe regering te vorm.

 

Die politieke uitdaging in Nederland is nie net die agteruitgang van die ou groot partye nie, maar ook die vestiging van ’n breë front van nispartye wat elkeen deur een of twee kernsake gedryf word. Tans is daar in die parlement ’n party vir diereregte, ’n party wat die belange van bejaardes vooropstel en selfs ’n party wat op die regte van Turkse immigrante fokus.

 

Soos wat daar in België, Spanje en Griekeland deesdae gesukkel word om regeringskoalisies saam te stel, gaan Nederland waarskynlik ook toenemend dieselfde beleef. Burgers se frustrasie met die gevestigde politieke orde en die toenemende ondermyning van demokrasie deur ’n regerende Europese elite gaan tot ’n verdere fragmentering van die Nederlandse politieke aanleiding gee. Intussen gaan die nasionalistiese Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders waarskynlik eerste of tweede eindig. Die uitsluiting van hierdie party uit ’n koalisieregering sal die vertroue in die Nederlandse demokrasie eerder laat afneem. Massa-immigrasie, terrorisme, die burokrasie van die Europese Unie en Nederlandse identiteit in ’n globalistiese wêreld kan oor die volgende vier weke tot ’n baie interessante politieke stryd in Nederland aanleiding gee.

 

Nuuskommentaar : 16 Februarie 2017

Moedertaaldag

 

Later hierdie maand op Dinsdag 21 Februarie – is dit Internasionale Moedertaaldag. Hierdie dag het ten doel om erkenning te gee aan die wêreld se tale (waarvan daar omtrent 6500 is) asook om hulde te bring aan die eie moedertaal – in ons geval Afrikaans.

 

Dit wil met ‘n eerste oogopslag voorkom of Afrikaans tans ‘n bloeitydperk beleef. Pretoria FM – by verre die grootste gemeenskapsradiostasie in die land – hoop, glo en leef in Afrikaans.  Vertonings soos Afrikaans is Groot lok duisende toekouers. In tuisnywerhede, snuffelwinkels en by buiteligmarkte is produkte in Afrikaans beskikbaar. Dit het mode geword om koffiebekers en skinkborde te koop waarop Afrikaanse slagspreuke staan soos “Gaan groot of gaan huis toe”. Studente dra T-hemde met die woorde “Praat Afrikaans of hou jou bek”. Daar is in die meeste toonaangewende materiaalwinkels materiaal vir gordyne en beddegoed en klere  waarop eg-Afrikaanse woorde gedruk is wat ook iets van ons kultuur weerspieël – woorde soos “pypkan”, “boeretroos” en “Afrikaners is plesierig”.

 

Die Afrikaanse filmbedryf beleef ‘n hoogtepunt met die vervaardiging van die meeste Afrikaanse flieks ooit die afgelope jare. Hieronder tel goeie kwaliteit films soos Modder en bloed, Dis ek, Anna, Die wonderwerker  en Treurgrond.

 

Tog het Afrikaans op ander baie belangrike gebiede in die woorde van NP van Wyk Louw “tussen die engtes” beland. Na die ANC se bewindsoorname in 1994 het Engels die de facto-amptelike landstaal geword. Afrikaans is doelbewus op verskeie lewensterreine uitgeskuif – in die staatsdiens, die regstelsel en op universiteitsvlak.

 

In 1990 kon ‘n Afrikanerjongmens kies tussen vyf uitnemende residensiële Afrikaanse universiteite met Afrikaanse koshuise. Tans is Afrikaans by die enkele universiteite wat wel nog sekere klasse in Afrikaans aanbied, voortdurend in die spervuur.  Afrikaanse skole het in so ‘n mate verengels dat getalle gekrimp het van meer as 1 200 Afrikaanse skole voor 1994 na minder as 600 Afrikaanse skole landwyd. Voorts word Afrikaanse skole gedwing om Engelssprekende leerders in te neem, selfs is daar voldoende plek in nabygeleë Engelse skole.

 

Dis kommerwekkend en noop ons om op hierdie terreine nog meer vir Afrikaans te doen as wat wel gedoen word – veral in die lig daarvan dat die wenslikheid van moedertaalonderrig nie meer gedebatteer word nie. Dit word as voldonge feit aanvaar.

 

Dr Pierre Edwards, hoof van die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria, wys daarop dat die beste onderwysstelsels sterk voorstaanders van moedertaalonderrig is. Finland word beskou as een van die wêreld se beste onderwysstelsels. Inwoners van Finland praat Fins of Sweeds en leerlinge van beide tale kan akademiese moedertaal-onderrig vanaf die eerste skooljaar tot op universiteitsvlak kry. Nie Fins of Sweeds is wêreldtale nie, maar dit verhoed nie dat studente tot op tersiêre vlak daarin onderrig word  en daarna ‘n regmatige plek in die samelewing inneem nie.

 

Droom, dink en leef in Afrikaans. Deur dit te doen, aanvaar ons verantwoordelikheid vir Afrikaans. Afrikaans is immers deel van ons DNA.  Daarom is Afrikaans vir ons veel meer as net nog ‘n taal.

 

Nuuskommentaar : 15 Februarie 2017

Trump die Twisappel

 

Sedert die inhuldiging van pres. Donald Trump as die 45ste president van die VSA, verlede maand, behou hy sy status as ikoniese internasionale twisappel.

Die honderde openbare protesoptogte waartydens miljoene in ʼn staat van massahisterie kort ná sy inhuldiging teen sy presidentskap betoog het, is nou reeds ou nuus.

Uit die staanspoor is daar ook ʼn vurige debat oor Trump se verkiesing in die sosiale media gevoer. Aanvanklik oor die wettigheid van die verkiesing, daarna oor die inhuldigingstoespraak en nog later oor sy omstrede besluite. Dit duur ad nauseum voort.

Maar hoe is dit moontlik dat een leier soveel emosionele reaksie uitlok. Selfs in lande soos Suid-Afrika, waar ons veel kan sê oor ons eie president?

Dit het luidens mediaberigte aan die lig gekom dat een van Trump se grootse teenstanders, die Hongaars-gebore miljardêr, George Soros, miljoene dollar aan dié georkestreerde openbare protes bestee het. Soros het nie alleen miljoene dollar aan Hillary Clinton se verkiesingsveldtog spandeer nie. Gerugte wil dit ook hê dat hy ʼn reusebedrag in ʼn weddenskap verloor het toe Clinton die presidentsverkiesing verloor het.

Die vraag is of die sosiale mediaveldtog teen Trump, wat oënskynlik spontaan ontstaan het, steeds só voortduur? Sommige ontleders vergelyk dit selfs met die rol van die sosiale media in die sogenaamde Arabiese Lente in die Midde-Ooste en Noord-Afrika in 2010. Die “Dubai School of Government” het ʼn studie oor die invloed van sosiale media op burgerlike verset gedoen en bevind dat daar teen Januarie 2011 ʼn gekoördineerde veldtog van verset was – veral om die bestaande leierskap te bevraagteken en om landsburgers aan te moedig om te onttrek aan staatsbeheerde prosesse.

Is dit nodig om die vraag te vra: Word die veldtog wat teen Donald Trump in die sosiale media gevoer word georkestreer? Of is dit ʼn samesweringsteorie?

Ter plaatse word daar feitlik daagliks sogenaamde fopnuus oor Trump op die sosiale media versprei en gulsig deur sy opponente opgeraap. Dit is duidelik dat die debat oor Trump lank reeds enige balans verloor het. Reg of verkeerd, het hy die nommer een slaansak op veral Facebook geword.

Of mens nou verskil of saamstem met Trump se omstrede besluite, dit is altyd belangrik om die kaf van die koring te skei. Dit is ook belangrik om nie emosioneel te raak nie – ter wille van sinvolle debat.

Tans is daar selfs ʼn groepie op Facebook wat sover gaan as om te wonder wanneer Trump dan ʼn sluipmoordenaar ten prooi sal val?

Een aspek wat duidelik opval, is dat ʼn hele aantal plaaslike joernaliste nou gesoute politieke ontleders geword het en willekeurig hulle standpunte deel, sonder om vir een oomblik te huiwer by die beginsel van onpartydigheid in die nuus. Hulle deel houe links en regs uit en kan nie insien dat Trump inderdaad die verkose president van die VSA is nie.

Dit is nie alleen irriterend nie, dis onverskillig, want die groepie raak so Trump-behep dat hulle skynbaar die ware vraagstukke op eie voorstoep miskyk. Dis jammer, want debatsvoerders laat hul onderrokke vér uithang en doen skade aan hul eie reputasies.

 

Nuuskommentaar : 14 Februarie 2017

Lesse te leer uit parleboendoe-debakel

Die skandalige gemors tydens verlede week se parlementsopening hou tog ’n paar lesse in.

Hoewel die EFF se optrede op geen manier goedgepraat kan word nie, het staatkundige vergrype heelwat vroeër die geleentheid geskep vir dié party se ontwrigtende optrede.

Dit het veral gehandel oor die Nkandla-saga, waar die parlement sy oorsigrol versuim het om die president verantwoordbaar te hou. Die uiteinde is dat Zuma en die parlement in die grondwetlike hof liederlik slae gekry het omdat hulle die grondwet verontagsaam het.

Boonop het nie die ANC of die parlement enige saakmakende regstellende optrede hieroor van stapel gestuur nie.

Suid-Afrika se posisie kan nie werklik met dié van die VSA vergelyk word nie. Daar word die president deur die kiesers, en nie die partye nie, verkies. Die president het ook heelwat meer magte wat normaalweg elders deur die lande se parlemente verrig word.

Van hierdie magte het die wêreld nou ook reeds deeglik kennis geneem na die nuutverkose pres. Donald Trump ’n hele rits daarvan onderteken het. Die geldigheid van een daarvan word nou in die howe uitbaklei, wat toon dat die president se magte ook beperkings het.

Die konsep hieragter is dat die demokrasie alleenlik gesond kan bly as die verskillende regeerinstansies se magte beperk bly deur dit met ander magte te laat balanseer.

Na Trump se verkiesing het die kiesers ’n regomkeer gemaak. Terwyl Barack Obama aan bewind was het die meeste Demokratiese kiesers geglo die president  se uitvoerende magte moet aan min beperkings onderhewig wees. Die Republikeine was daarteen. Na die verkiesing glo die meeste Republikeinse kiesers nou Trump moet grootliks vrye teuels hê – iets wat die demokrate by voorbaat laat sidder.

In die geheel wil die kiesers nie die president se  magte te onbeperk laat nie, veral as die Kongres nie saamstem nie. Net 32 persent glo die president moet desondanks kan voortgaan.

Zuma het vanuit Luthuli-huis die ANC in die parlement met afstandbeheer beheer. Hierdeur is die parlementêre oorsigrol en verantwoording hou soos deur die grondwet vereis, basies tot niet gemaak. Zuma beskik ook oor buitengewone magte om aanstellings te doen, so kon ’n stelsel van patronaatskap tot stand kom.

Zuma kan egter nie die opposisiepartye ook so inbind nie, en dit het veroorsaak dat die parlement met die staatsrede eerder aan die parleboendoe van ’n piesangrepubliek herinner.

Weer sal die howe moet oordeel oor hoe grondwetlik juis dit is dat ’n president wat deur die Konstitusionele Hof tot orde geroep is, as president kan bly dien.

Selfs al is dit tegnies houdbaar, is dit prakties onhoudbaar, en sal die grense getoets  word tot Zuma die aftog blaas.

Die chaotiese gebeure moet egter nie die aandag van die feit aflei dat Zuma steeds sy rasse-obsessie bly dryf nie.

 

Nuuskommentaar : 13 Februarie 2017

Ken mekaar se geskiedenis

 

Februarie elke jaar die afgelope 41 jaar staan in die VSA bekend as Black History Month. Die idee is dat Amerikaners in hierdie maand meer oor die geskiedenis van hul swart landgenote moet opdoen met die veronderstelling dat dit tot rekonsiliasie sal bydra.

Hoewel daar vraagtekens is oor of so ’n maand na soveel jare nog nodig is, en of dit ooit nodig was, word daar vanjaar oor ’n wye front meer aandag as in jare hieraan spandeer. Daar is eenvoudig te veel tekens dat rasseversoening in die VSA nie op koers is nie. Selfs die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president word in sekere kringe as ’n manifestasie hiervan beskou.

Die vraag is egter of groter kennis van mekaar se geskiedenis in Suid-Afrika nie die polarisasie wat oor ’n wye front ervaar word, sal kan help besweer nie? Of is die verskillende persepsies van die geskiedenis so ingebed dat die pad uit hierdie verskillende weergawes nie meer weerstand en konflik sal oplewer as die verskille self nie?

Hoewel persepsie oor grondbesit in Suid-Afrika uiteenlopend is, was die duidelikste demonstrasie van uiteenlopende historiese perspektiewe toe pres. Jacob Zuma ’n striemende aanval op die aankoms van Jan van Riebeeck aan die Kaap gedoen het. Sy idee dat swart mense tot voor 1652 in vrede en harmonie geleef, en baie pret gehad het, strook wel nie met die geskiedenis nie, maar het aanklank by baie gevind, ook sommige senior wit joernaliste.

Hoe sensitief die grondkwessie is, het geblyk uit die geskiedenisles wat dr. Pieter Mulder, destyds leier van die Vryheidsfront Plus, oor grondbesit in die parlement gelewer het. Dit het groot verontwaardiging onder swart parlementslede ontlok, en selfs Zuma het baie skerp reageer. Ook verskeie swart LP’s van die DA het Mulder erg verkwalik.

Peilings toon dat tot ongeveer 85 persent van swart mense glo blankes het hul grond bekom deur dit van swart mense te steel. Die persentasie blankes wat dit ook glo, neem ook geleidelik toe. Hierteenoor het die Ad hoc-komitee oor grondbesit, wat verskeie Afrikanerorganisasies insluit, hierdie opvatting as die groot leuen beskryf.

Zuma se volgehoue opmerkings dat blankes swart mense se grond gesteel het, het hom verskeie klagtes van haatspraak by die Menseregtekommissie op die lyf laat loop. Die kommissie is opsigtelik nie lus om die nodige aandag aan die saak te skenk nie.

Die oorwinnaar skryf die geskiedenis, en al beteken die Nasionale Vredesakkoord in beginsel dat daar nie ’n verloorder was nie, is dit nie wat in die praktyk ervaar word nie. Niemand behalwe die Afrikaner sal sy eie geskiedenis behoorlik bewaar nie, en daar is ’n groeiende bewuswording by KoiSangroepe dat hulle ook verantwoordelikheid vir hul eie geskiedenis moet neem. In te veel gevalle is die Koisan se geskiedenis reeds heeltemal verdring, en bring dit botsende grondaansprake mee.

Om ter wille van ’n skynbare vrede op leuens terug te val, kan ook nie deug nie.

 

Nuuskommentaar : 10 Februarie 2017

Vooruitgang of verval vir Frankryk?

 

Is die eens magtige Frankryk op ’n onstuitbare pad van verval? Frankryk staan deesdae bekend as die land met die mees pessimistiese burgers in Wes-Europa. Op 23 April sal Franse na die stembus gaan om ’n nuwe regering en president te verkies. Met die verkiesingsveldtog volstoom aan die gang is dit duidelik dat agteruitgang van amper alles in Frankryk die groot tema van vanjaar se verkiesing sal wees.

 

Die land se werkloosheidskoers staan tans op 10%. Frankryk het die grootste Moslembevolking in Wes-Europa. Na verskeie bloedige terroriste-aanvalle oor die afgelope paar jaar het Frankryk se toerismebedryf ’n skerp afname in besoekersgetalle beleef. Die huidig president Francois Hollande is uiters ongewild en sy beleid word grootliks deur die meeste Franse verwerp. Daar is sekerlik genoeg rede vir Franse om pessimisties te wees.

 

Met die sosialiste wat na Hollande in ’n warboel verkeer en die sentrumregse kandidaat Francois Fillon om wie se kop ’n nepotisme-skandaal ontwikkel het, kon die nasionalistiese kandidaat, Marine Le Pen nie ’n beter tyd as die afgelope Sondag gekies het om haar verkiesingsveldtog te loods nie.

 

In haar toespraak voor duisende ondersteuners in Lyon het Le Pen die Franse verkiesing as ’n keuse tussen patriotisme en globalisme gestel. Le Pen en haar Front National staan onbeskaamd vir patriotiese waardes en die beskerming van die eie.

 

Waar lê die oplossing vir Frankryk se probleme? Om die oplossing te vind moet die rede vir die probleme in Frankryk eers ondersoek word. Globalisme het talle Westerse lande oor die afgelope paar dekades wesenlik verander. Net soos in Amerika en Brittanje het Frankryk ook ‘n sogenaamde ‘roesstrook’ in die noorde van die land ontwikkel soos wat fabrieke moes sluit omdat produkte teen goedkoper pryse ingevoer kon word. Die gemiddelde ouderdom van boere in Frankryk styg voortdurend en daar is ’n groot tekort aan jongmense wat tot die landbousektor toetree. Met massa-immigrasie oor die afgelope vier dekades ervaar Frankryk demografiese druk van ’n groterwordende Moslembevolking.

 

Wat die verkiesing van Donald Trump in Amerika en die Brexit-stem in Brittanje ons gewys het, is dat daar ’n wesenlike irritasie met die gevolge van globalisme in die grootste Westerse moondhede is. Die gewildheid van Viktor Orban in Hongarye en die feit dat Marine Le Pen in Frankryk en Geert Wilders in Nederland in verkiesingspeilings voorloop, behoort alle twyfel oor die wesenlikheid van die afkeur vir globalisme uit die weg te ruim.

 

Wat behels die alternatief tot globalisme? Wat in die media as regse populisme uitgebeeld word, behoort eerder as die patriotiese alternatief beskou te word. Le Pen soos Trump, Wilders en Orban wil onwettige immigrante deporteer, immigrasie uit Moslemlande beperk, invoerheffings instel om eie vervaardiging weer aan te moedig en plaaslike bedrywe beskerm.

 

Terwyl Franse pessimisties oor die toekoms is, is daar rede om in ’n blink Franse toekoms te glo. Frankryk het steeds ’n sterk kultuuridentiteit. Die land het ook die hoogste bevolkingsaanwas in Wes-Europa en is steeds die gewildste toerismebestemming in die wêreld. Van die beste landbouprodukte in die wêreld word in Frankryk geproduseer. Die vraag is of die Franse daarin kan slaag om hul bindende krag van identiteit te behou en die negatiewe gevolge van globalisme teen te werk. Net tyd sal leer.

 

Nuuskommentaar : 9 Februarie 2017

Is dit die einde van globalisasie?

 

In ’n verslag wat onlangs deur die navorsingsinstituut van die internasionale bank, Credit Suisse, bekendgestel is, dui alle koersaanwysers daarop dat globalisasie besig is om af te neem. In dieselfde verslag word globalisasie beskryf as “… the most powerful economic force the world has witnessed in the past seventy years.”

Die vraag wat nou ontstaan is: ‘Hoe gaan die enorme impak van ’n afname of selfs verdwyning van globalisasie die wêreld verander en wat kan ons doen om onsself teen die moontlike gevolge te beskerm?’

In die verslag word drie moontlike scenario’s geskets oor die toekoms van globalisasie.

Eerstens, kan hierdie afname van tydelike aard wees waarna globalisasie nie net sal herstel nie, maar tot ’n groter mate toeneem. Dit sal inhou dat die wêreldekonomie steeds deur die Weste en veral Amerika en die dollar oorheers word en dat algemene stabiliteit sal voortduur met internasionale handel wat toeneem en sosio-politiese omstandighede wat wêreldwyd, oor die algemeen verbeter.

’n Tweede scenario behels die opkoms van Asië wat tesame met ’n meer stabiele Europa gevolglik ’n wêreldekonomie sal skep wat op drie pilare rus, naamlik die Amerikas, Europa en Asië. Asië sal in dié verband deur China gelei word. Hierdie scenario sal teweeg bring dat internasionale instansies en organisasies, soos die Wêreldbank, vervang word deur selfs groter, maar meer streeksgeoriënteerde finansiële instellings. Ontwikkeling op verskillende vlakke sal meer gefokus word om te voldoen aan plaaslike behoeftes wat sal lei tot die totstandkoming van meer plaaslike kern- ekonomiese sentrums, asook minder internasionale migrasie. Daar kan verwag word dat die vorme van regering ook sal aanpas tot die verskillende streke met ’n wegval van die eenvormige internasionale strewe na demokrasie volgens die Amerikaanse model.

Die derde scenario wat voorgehou word, skets ’n donker prentjie waar globalisasie totaal in duie stort met gevolglike omstandighede wat soortgelyk is aan die gebeure in 1913 met die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog. Die globale finansiële krisis tesame met ’n toename in terreuraanvalle die afgelope paar jaar het tot gevolg gehad dat nasies nou minder geneig is om saam te werk om sodoende ’n herhaling van hierdie gebeure te verhoed. Hierdie situasie kan verder versleg namate die wêreldekonomie afneem. Die faktore tesame met hoë vlakke van skuld, ongelykheid en immigrasie kan verder aanleiding gee tot groter proteksionisme, militêre skermutselinge tussen magtige lande, volskaalse wedywering tussen geldeenhede, die opgang van anti-globalisasiebewegings en politieke partye, ’n aanslag teen internasionale maatskappye en uiteindelik ’n verval van demokratiese waardes. Hierdie scenario, wat tot onlangs toe nog as hoogs onwaarskynlik gesien is het uiteraard nou ’n moontlikheid geword. Die Brexit-uitslag tesame met die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president, wat ten spyte van die algemene verwagting wel plaasgevind het, is hiervoor verantwoordelik.

In hul gevolgtrekking maak die samestellers van die verslag die volgende opmerking: “…, our view is that globalisation has now come to an end and is slowly being replaced by a world where very distinct poles are forming – economically, socially, ethically and politically. This process has the potential to provoke friction, specifically as regions develop different ways of ‘doing things’”.

In Suid-Afrika sal die verdere afplatting van die ekonomie en gepaardgaande styging in armoede die disfunksionele politieke sisteem en faksiegevegte binne die ANC op die spits dryf. Dit kan verder veroorsaak dat die regerende party in ’n desperate poging om aan bewind te bly, skerp aanvalle loods op vryheid, asook eiendomsreg om sodoende die massas te probeer paai. Indien ’n meer gefragmenteerde internasionale orde ons voorland is, sal Afrikaners hand in eie boesem moet steek om hierdie situasie te beredder. Wat ook al die oplossing behels, die basis waarvan af ons sal moet optree, lê in die herwinning van die gemeenskapsgedagte. Dis waar ons krag lê.

 

Nuuskommentaar : 8 Februarie 2017

Die onbesonge helde

 

Regeringsleiers se huldeblyke aan die voormalige Springbok-skrumskakel, Joost van der Westhuizen, is goed ontvang. Dit gebeur nie baie dat witmense met Afrikaanse name en vanne deur politici uitgesonder word nie. Dit was dus ‘n riem onder die hart om te hoor dat swart politici die rugbylegende se veggees op die veld en teen sy dodelike siekte bewonder en uitlig. Destyds toe die ABW-leier, Eugene TerreBlanche dood is, was die polisieminister feitlik dadelik op die toneel om eerbied te betoon en ‘n oproep om kalmte te doen. Met oud-president Nelson Mandela se afsterwe was dit weer talle plaaslike en internasionale witmense wat opregte medelye met sy familie gehad het. Hy is ook vereer vir sy bydrae tot vrede. Die dood is ‘n gelykmaker.  Dit onderskei nie tussen swart en wit, ryk of arm nie. Maar wanneer dit by die dood kom van mense wat vermoor word, kry die dood ‘n ander gedaante. Tegnies sou mens ‘n moordenaar kan vergewe as daar ware berou is, maar gebeur dit ooit? Hoeveel keer hoor ons nie van ‘n regter wat in sy uitspraak benadruk dat die skuldige of skuldiges geen berou toon nie. Of die grynsende gesigte van moordverdagtes wat ons op beeldmateriaal sien as hulle skuldig bevind word.  Dan kry die dood weer ‘n angel en die doderyk word bemagtig. Dit is goed om helde te vereer. Almal doen dit. Maar dit is net so goed  – indien nie beter nie, om elke dag die duisende onbesonge helde te vereer. Die mense wat ander in nood te hulp snel. Die landbouers wat ongeag die droogte, peste en plae nog sorg vir die land se kostafel. Die regeringsleiers wat korrupsie veroordeel en daarvoor gestraf word, die jongmense wat nie huiwer om ‘n ouer mens oor die straat te help nie.  Studente wat tydens ‘n betoging sien hoe ‘n vrou in haar motor geïntimideer en gedreig word en haar na veiligheid lei. Mense wat uit hulle pad gaan om diere te red.  Daar is duisende voorbeelde van heldhaftigheid in ons land en elders in die wêreld. Die helde en heldinne is dikwels naamloos en gesigloos, maar die warm gevoel wat hulle in harte veroorsaak, kan nie misken word nie. Hoekom dan soveel gruwelmisdade in ons land?  Plaasaanvalle vind gelyktydig in twee of selfs drie provinsies plaas en stad- en dorpsaanvalle is net ‘n kort kop agter. Dit is gewoonlik weerlose inwoners wat geteiken word. Dit help nie om wetgewing teen haatspraak en haatmisdaad op te stel as daar reeds soveel haat-misdade plaasvind nie. Die regering het te lank uitsprake gemaak wat gewetenlose burgers aanmoedig om mede-landsburgers uit te wis. Stel ‘n ander voorbeeld. Bring hulde aan die gewone man op straat en die talle mense wat liefdeswerk oor die kleurskeidslyn verrig. Besing die onbesonge helde.

 

Nuuskommentaar : 7 Februarie 2017

Vryehandel versus Sogenaamde Vryehandel

Op die hakke van Brexit verlede jaar is Donald Trump vanjaar in die nuus oor sy onttrekking van Amerika uit die sogenaamde Trans Pacific Partnership, oftewel TPP. Trump word, soos met Brexit-voorstanders, wyd en syd daarvan beskuldig dat hy hierdeur teen die vryemark en teen vrye internasionale handel is, maar hou hierdie beskuldiging steek?

Die TPP sou naas die Noord-Amerikaanse Vryehandelsooreenkoms (NAFTA) en die Europese Unie die derde groot streekshandelsooreenkoms ter wêreld wees. State soos Japan, Australië en Kanada was deel van die aanvanklike twaalf ondertekenaars van die inisiatief.

Vooraanstaande sakelui, joernaliste en regeringslui wêreldwyd het Trump intussen vir die onttrekking gekritiseer. Anthony Gardner, pasuitgetrede Ambassadeur vir die Verenigde State na die Europese Unie, sê byvoorbeeld: “Ons glo in goeie handelsooreenkomste. Ek dink die Transpasifiese Ooreenkoms sou belangrik wees nie net om ekonomiese groei te stimuleer nie, maar meer belangrik, om ons te help om die reëls vir globale handel te skryf – iets wat ons vir dekades nou al doen.”

Gevra oor die moontlikheid dat die VSA ‘n direkte vryehandelsooreenkoms met Brittanje kan sluit, sê Gardner dat die vroegste waaroor samesprekings daaroor kan begin twee jaar van nou af is: “Om ‘n vryehandelsooreenkoms tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk te doen sal nie eenvoudig wees nie; en dit sal nie vinnig wees nie.”

Hierdie uitlatings van Gardner is tipies van die dubbelpratery en ingesteldheid van vandag se staatlike politici. Aan die een kant praat hulle van vryehandel – en aan die ander kant is hy trots daarop dat hulle nou al “dekades” lank die “reëls vir globale handel” skryf.

Die sogenaamde vryehandelsooreenkomste wat die wêreld vandag ken is allesbehalwe vryehandelsooreenkomste – dit is duisende en duisende bladsye van tegniese puntjies, reëls, uitsonderings, subsidies, heffings, begunstiging en penalisering met ‘n legioen van regslui wat toustaan om dit te interpreteer. Vra maar vir enige Afrikaanse boer, wat probeer om iets na die sogenaamde vryemark-EU uit te voer, hoe Gardner en die eurokrate klippe in hul pad rol.

Dit is goeie nuus dat Gardner vervang gaan word. Bloomberg spekuleer dat die plaasvervanger die Brexit-voorstander professor Ted Malloch kan wees. Malloch was in Januarie vanjaar in die nuus nadat hy die EU met die VSSR vergelyk het; en na die EU verwys het as ‘n supranasionale en onverkose liggaam met burokrate wat hande uitgeruk het.

Dit is intussen tog so dat Trump met ‘n hele aantal ander uitsprake nie noodwendig ‘n voorstander van vryehandel is nie, maar wat sy afbreek van die bestaande internasionale sogenaamde vryehandelsooreenkomste betref is hy op die regte koers.

Anders as wat Gardner beweer is ‘n ware vryehandelsooreenkoms baie maklik. Dit skaf belastings, heffings, kommissies, kwotas en burokrate se werksgeleenthede af; en laat dit aan boere, maatskappye, entrepreneurs en ander private organisasies om hul eie handelsooreenkomste te beklink. Hier is nog ‘n geleentheid vir Trump om die wind uit die seile van die establishment te haal – om voor Gardner se voorspelde twee jaar om is reeds ‘n kort, bondige vryehandelsooreenkoms met die Verenigde Koninkryk te sluit.

 

Nuuskommentaar : 6 Februarie 2017

’n Meer realistiese politiek nou nodig

Vra enige ekonoom en hy sal vir jou sê dat een van die grootste bedreigings vir aandelemarkte, die stabiliteit van geldeenhede en kommoditeitspryse onsekerheid is. Wanneer mense en instellings onseker is oor die toekoms neem hulle makliker besluite om hier en nou hul belange te beveilig of om hul posisie te verskans.

 

Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die meeste Westerse lande ekonomiese sukses, politieke stabiliteit en redelike vlakke van vrede en veiligheid beleef. Oor die afgelope paar jaar het die gevolge van onbekostigbare sosiale programme, verouderende bevolkings, uitgediende ekonomiese stelsels, onbeheersde immigrasie uit Derde Wêreldlande, globalisering, terrorisme en ’n algemene tekort aan ’n gedeelde visie en burgerlike motivering tot nuwe onsekerheid in Westerse lande aanleiding gegee.

 

Die politieke ruimte in talle Westerse lande word toenemend deur opportunisme, ideologiese intervensionisme, reaksionêre denke en populisme beset. Terwyl mense in Europese lande op ’n ouderdom van tussen 60 en 65 jaar met ruim voordele kan aftree, sit baie jongmense sonder werk of slegs met tydelike werk en beleef die middelklas hoe hul inkomste stagneer en hulle nie meer vir aftrede voorsiening kan maak nie.

 

In Amerika voel ’n groot deel van die bevolking reeds vir lank dat dit eintlik jaar na jaar met hulle slegter gaan. Talle peilings wys hoe mense voel dat hulle harder moet werk sonder dat hul lewenspeil daarmee saam verbeter. In Europa sien jong gesinne hoe stagnante ekonomieë, demografiese druk en enorme staatskuld ’n swaar las op volgende generasies plaas.

 

Weens al hierdie onsekerheid sien ons vandag dat die politieke middel in duie stort met die linkse en regse pole wat sterker word en toenemend teen mekaar opgestel word. Die verval van die politieke middel, wat in baie Westerse lande vir dekades regeer het, is nie noodwendig sleg nie. Die soort leierskap van Angela Merkel, Barack Obama, David Cameron en talle ander Westerse hoofstroompolitici het oor die afgelope paar jaar die vlakke van onsekerheid eerder verhoog as verlaag.

 

Westerse politici het die afgelope paar jaar in reaksie op ekonomiese, politieke en demografiese onsekerheid met oordrewe selfvertroue reageer deur pypdrome van die kitsdemokratisering van die Midde-Ooste tot die ekonomiese en uiteindelik politieke vereniging van Europa voor te staan. Die groot drome wat eerstens die krag van Westerse beginsels moes bewys en tweedens identiteit- en ander verskille moes oorkom in die naam van langtermyn vrede, het grootliks misluk. Amerika en Europa se intervensionisme in die Midde-Ooste was rampspoedig. Die Europese Unie en die Eurosone dreig om uitmekaar te bars en Amerikaners draai soos vir ’n lang periode voor die wêreldoorloë weer hul gesig na binne met die rug na buite.

 

Die enorme tekort aan politieke realisme lei daartoe dat hoofstroom politici se pypdrome met reaksionêre denke meeding. Langtermyn onrealistiese idees stry dus teen korttermyn onuitvoerbare kitsoplossings.

 

Wat die Westerse wêreld nou nodig het, is ’n sterk politieke beweging wat op realistiese ontledings van waar ons nou is en waarheen ons kan gaan, moet fokus. Die mislukking van globalisasie moet aanvaar word, intervensionisme moet verwerp word en die waarde van die plaaslike, die kosbaarheid van die eie en die realisme van dit wat nou en hier gedoen kan word, moet weer vooropgestel word.

 

 

Nuuskommentaar : 3 Februarie 2017

Afrika Unie: `n nuwe voorsitter en nuwe geleenthede

Staatshoofde het hierdie week by die Ethiopiese hoofstad, Addis Ababa bymekaargekom waar hulle Moussa Faki Mahamat, Tsjaad se minister van buitelandse sake, as die nuwe voorsitter van die Afrika Unie aangewys het. Hy neem die voorsitterskap by dr Nskosazana Dlamini-Zuma oor. Mahamat het `n paar prominente kandidate vir die plek uitgestof. Onder andere Amina Mohamed, Kenia se minister van buitelandse sake, Abdoulaye Bathily, `n diplomaat en akademikus van Senegal en Mba Mokuy, voorheen `n senior raadgewer vir die president van Ekwatoriaal Guinee.

Die Afrika Unie bestaan uit 54 state en `n twee derde meerderheid of 36 stemme is dus nodig om die voorsitterskap te verseker. Dit het Mahamat sewe rondtes van stemming geneem om die nodige stemme op hom te verenig. Die AU was veronderstel om reeds in Julie verlede jaar `n nuwe leier te verkies maar na drie rondtes kon nie een van die kandidate daarin slaag om die minimum 36 stemme op hulle te verenig nie. Meer as 50% van die ledestate het verlede jaar nie aan die tweede rondte van die verkiesing deelgeneem nie. Die stryd om `n opvolger te kies kan toegeskryf aan die grootskaalse verdeeldheid tussen die onderskeie streke in Afrika.

Mahamat het vanaf 2003 tot 2005 gedien as die eerste minister van Tsjaad. Hy was ook voorheen betrokke by die Afrika Unie waar hy as die voorsitter van die ekonomiese, sosiale en kulturele raad gedien het. Hy dien sedert 2008 as Tsjaad se minister van buitelandse sake. Mahamat het onlangs gesê dat hy droom van `n Afrika waar die knal van geweerskote oorweldig word deur die klanke kulturele liedjies en die gedruis van fabrieke. Hy het ook onderneem om die AU se reputasie vir burokrasie aan te spreek en onnodige aanstellings van nog amptenare stop te sit. Hy was ook aktief betrokke by die stryd teen Islam-terreurgroepe.

Daar word dikwels gevra of die Afrika Unie van enige waarde is. Anders as die Europese Unie word daar nie groot besluite oor immigrasie geneem wat bindend op alle lidlande is nie. Daar is ook nie sprake van `n sentrale geldeenheid soos die Euro nie. Dit is waar maar wat wel in gedagte gehou moet word is die feit dat belangike Afrikakwessies daar bespreek word – die verskynsel van ekstremitiese Islam, die kontinent se verhouding met Amerika en lidlande se houding teenoor die Internasionale strafhof. Verder het die AU `n belangrike gerol gespeel om te verseker dat Gambië se demokraties verkose president sy plek kon inneem nadat die verloorder, Yahya Jammeh geweier het om uit tree.

Kan die Afrika Unie meer doen? Ongetwyfeld. Die Afrika Unie kan diktators soos Robert Mugabe van Zimbabwe uit die kussings lig en verseker dat oorlogskriminele soos Omar al-Bashir van Soedan in hegtenis geneem word. Die Afrika Unie kan meer doen om `n dreigende etniese oorlog in Suid-Soedan te verhoed. Daar is baie meer wat die Afrika Unie kan doen en ons kan net hoop dat dit vorentoe `n belangrike bydrae sal lewer om stabiliteit op die kontinent te bevorder.

 

Nuuskommentaar : 2 Februarie 2017

Die versugting na selfbeskikking

Marokko se hertoelating tot die Afrika Unie voorspel niks goeds vir Wes-Sahara se selfbeskikkings-ideale nie. Die Koninkryk van Marokko het reeds die AU – destyds die Organisasie vir Afrika-eenheid – verlaat omdat die Sahrawi Arabiese Demokratiese Republiek as ‘n lid van die AU toegelaat is. Marokko het die gebied in 1975 geannekseer, maar die Polisario Front het voortgegaan om homself as minstens ‘n gedeeltelike soewereine staat te verklaar totdat die internasionale gemeenskap dit later bekragtig het.

Baie bloed het in die woestyn gevloei en Algerië was een van Wes-Sahara se grootste bondgenote in sy strewe na onafhanklikheid.  Wes-Sahara se uitgeweke regering word ook in die Algerynse stad Tindouf gehuisves. Algerië het vroeër die week saam met Suid-Afrika teen Marokko se hertoelating gestem, maar 39 van die AU se 54-lidlande was daarvoor.

Die Verenigde Nasies het Algerië destyds van grootskaalse menseregte-skendings onder Marokkaanse vlugtelinge verdink, maar het ongelukkig na die Koninkryk van Marokko as ‘n besetter verwys en die hoop op ‘n blywende oplossing was daarmee heen. Marokko het tot verlede jaar nog geëis dat die AU Wes-Sahara se lidmaatskap beëindig, maar sal nou as gevolg van die AU se meerderheidsbesluit die liggaam se grondwet moet onderteken en bekragtig. Voorlopig sal Wes-Sahara dus aanbly as ‘n lid. Die Polisario Front was verlede jaar in Suid-Afrika en president Jacob Zuma, as die hoof van die regering, het opnuut belowe om hom te beywer vir selfbeskikking vir die gebied.  Hy het Marokko se aanspraak op die selfverklaarde republiek as kolonialisme bestempel – al was die gebied vroeër Spaans-Sahara wat op versoek van die VN gedekolonialiseer is. Die president se beloftes aan Wes-Sahara is nogal ironies as in gedagte gehou word dat hy die Arikaner se strewe na selfbeskikking van die tafel gevee het. Selfs nadat Suid-Soedan die jongste onafhanklike staat in die wêreld geword het, was die Suid-Afrikaanse regering steeds neusoptrekkerig by die blote gedagte aan selfbeskikking.  In 2009 het die president in sy staatsrede bevestig dat Wes-Sahara steeds gesteun sal word om ingevolge internasionale wetgewing respek vir menseregte in besette gebiede af te dwing  – veral wat betref die reg op vryheid van assosiasie, beweging en spraak. Suid-Afrika sal ook alles doen om buitelandse maatskappye se ontginning en uitbuiting van Wes-Sahara se natuurlike bronne te verhoed. Die regering se steun vir Wes-Afrika lees soos ‘n sprokie. Daarom is dit so jammer dat vryheid van spraak, assosiasie en beweging in ons eie land nou deur haatspraak en haatmisdaad-wetgewing bedreig word.

 

Nuuskommentaar : 1 Februarie 2017

Vuilspel

Die jongste onthullings oor die ANC se beplande verkiesingstruuks tydens die 2016 plaaslikebestuursverkiesing behoort eintlik glad nie te verras nie.

Komende van ʼn regeringsparty wie se betrokkenheid by die Gupta-koerant, The New Age, die Inligtingskandaal van 1978 soos ʼn piekniek laat lyk het, is die beweringe oor ʼn vuilspel-projek wat tydens die verkiesing teen die DA en EFF beplan is, te wagte. Dit is tipies van die ANC om sodra hulle aan die korste ent trek te begin modder gooi – én dit na die tyd te ontken.

Van die projekte wat aan die lig gekom het is vals verkiesingsplakkate vir die EFF, ʼn reuse-sosiale media veldtog teen die DA en die gebruik van streekskoerante om halwe waarhede of sogenaamde fop-nuus te versprei.

Daar is ook ʼn nuwe ANC-beheerde nuus-tuisblad bekend as “The New South African” gestig om joernaliste te mislei en ʼn televisieprogram met die onskuldige naam “The right to vote with Pearl Thusi”, is vir plaaslike televisiekanale opgeneem.

Die advertensiemaatskappy Ogilvy & Mather in Bryanston is gekontrakteer om dié projek, waarvoor 50-miljoen rand begroot is, te help bestuur.

Net so tipies aan die ANC is dat dit nou aan die lig gekom het dat daar feitlik niks gekom het van al die planne wat agter toe deure in donker kamers gesmee is nie. Voorts het die party se propaganda-kryger, Shaka Sisulu, wat glo aan die hoof van die sogenaamde Oorlogskamer, later bekend as die “Media Advisory Team”, gestaan het, heftig ontken dat hy ooit by so ʼn projek betrokke was.

Die ANC se woordvoerder, Zizi Kodwa, was ewe verontwaardig oor die beweringe. Kodwa het gesê die ANC was nog altyd, sedert 1994, verbind aan skoon verkiesingsveldtogte. Hy swyg egter nou, ná die jongste onthullings, soos die graf.

Soos met baie vorige ANC-planne, het die party nagelaat om diegene wat hulle gekontrakteer het te betaal, want al het die projek uit die staanspoor misluk, is daar steeds kostes aangegaan. En dit was ʼn groot fout, want só kom die hele sak patats toe op die lappe. ʼn Vooraanstaande bemarkingskundige en lid van die Oorlogskamer, Sihle Bolani, het vandeesweek die ANC vir sowat 2-komma-2-miljoen rand gedagvaar.

In die naweek het die binnekring van die geheime projek verder uitgebrei toe dit uit Bolani se hofdokumente aan die lig gekom het dat die ANC se hoofbestuurder, Ignatius Jacobs, teenwoordig was op vergaderings, sedert die projek van stapel gestuur is.

Die onthullings bevraagteken die ANC se respek vir demokratiese prosesse in die land en moet nou reeds rooi ligte laat flikker in aanloop tot die algemene verkiesing oor twee jaar. Dit het egter ook ʼn ander boodskap; en dit is dat die regerende party in baie groot moeilikheid is en dat hy enigiets sal doen om te oorleef.

En dít is die belangrikste boodskap – die ANC gaan weer en weer probeer om deur politieke vuilspel aan bewind te bly en die land se kwynende joernaliskorps wat nog ruggraat het sal hierop bedag moet wees.