Nuuskommentaar: 3 April 2017

Gordhan se afdanking

 

Sedert Donderdagaand verlede week val ontleders oor mekaar se voete soos hulle eiertjies oor die weglating van Pravin Gordhan uit die kabinet probeer lê. Al om die uur was dit egter ook duidelik hoe dikwels die pot misgesit is, of die ore aan fopnuus uitgeleen is.

Wat redelik duidelik is, is dat die laaste hoofstuk oor hierdie saga nog nie geskryf is nie. Verskeie kragte is aan die woel, en verskeie daarvan het dit ten doel om van pres. Jacob Zuma ontslae te raak. Voorlopig lyk dit of Zuma sy sin gekry het al het dit groot weerstand onder die Top Ses gekry.

Daar was selfs  sprake dat Suid-Afrika reeds die afgelope naweek afgegradeer sou word as die politieke situasie nie stabiliseer nie.

Intussen het Suid-Afrikaners opnuut die boodskap gekry dat as Zuma iets wil doen, en hy het die mag daartoe, dan doen hy dit, ongeag die gevolge vir die land. Soos sake nou staan, gaan die land se goedkoper petrol in April ook nie lank hou nie – net sodat Zuma sy sin kan kry.

Dit is reg en noodsaaklik dat die inspekteur-generaal vir intelligensiedienste die sogenaamde intelligensieverslag wat Zuma as verskoning gebruik het om Gordhan af te dank, deeglik ondersoek. Volgens alle aanduidings is dit ’n slordige stuk ploertwerk. Volgens die EFF is dit die werk van iemand wat deur die Guptas betaal is, en is die opsteller ook sommer met ’n leuen oor die EFF uitgevang.  Kom dit werklik uit die Suid-Afrikaanse intelligensiegemeenskap is die land hier ook wat gehalte betref diep in die knyp.

Dit sal interessant wees om te sien hoe die veldtogte om Zuma te laat bedank nou verskerp gaan word. Die EFF, met die rugsteun van die UDM en Cope, het ’n aansoek aan die Konstitusionele Hof gerig om die speaker te verplig om Zuma in ’n staat van beskuldiging te plaas. Die DA gaan nog ’n mosie van wantroue instel, en dit sal interessant wees om te sien of mense soos Gordhan en afgedankte minister Derek Hanekom, teen so ’n mosie sal stem. Hulle sal vermoedelik afwesig wees.

Voorts word ’n groot optog deur Save South Africa en Zwelinzima Vavi se nuwe vakbondfederasie na die Tesourie beplan. ’n Petisie waarin Zuma gevra word om sy goed te vat en te loop is op die sosiale media in omloop.

Die samestelling van die nuwe kabinet word as ’n oorwinning vir die Guptas beskryf. Indien dit ook die waarneming van die SAKP is, gaan die onmin in die Kabinet voortduur. En miskien ontwikkel die Groot Ses bietjie ruggraat, wat die situasie op die duur kan omkeer.

Want so kan dit nie aangaan nie…

 

 

Nuuskommentaar: 4 April 2017

Wladimir Poetin toenemend internasionale simbool van nasionale soewereiniteit

 

 

Die meeste Amerikaanse politici is bekend vir hul sterk afkeur in enigiets wat Wladimir Poetin, die president van Rusland, sê of doen. Terwyl Amerika besig is om voortdurend uit sy posisie as wêreldleier gestoot te word, het Poetin sedert hy in 1999 in Rusland aan bewind gekom het daarin geslaag om die Russe weer in die sentrum van internasionale politieke, ekonomiese en veiligheidsvraagstukke te plaas en om homself as een van die belangrikste politieke rolspelers in die wêreld te vestig.

 

Na die einde van die Koue Oorlog het die Amerikaners daarin geslaag om as onbestrede wêreldleier na vore te tree. Die Amerikaanse model van demokrasie en die Amerikaanse oplossings vir internasionale konflik en ekonomiese uitdagings, het die bloudruk vir ‘n nuwe wêreldorde geword. ‘n Chaotiese Rusland en die talle state wat uit die Sowjetunie losgebreek het, moes hieraan onderwerp word.

 

Na verskeie katastrofale oorloë, die gevolge wat ekonomiese krisisse in Amerika vir die res van die wêreld ingehou het en die opkoms van nuwe reuse in veral Asië, is Amerikaanse politici vandag hard aan die werk om met die hulp van groot Westerse media-instellings die Koue Oorlog te laat herleef in die hoop dat hul eie uitgediende ideologie nie ontbloot sal word nie. Indien genoeg Amerikaners net sal glo dat Poetin boos is en ‘n groot veiligheidsbedreiging vir Amerika inhou, sal hulle voortgaan om politici te ondersteun wat die ideologie van globalisme op die wêreld wil afdwing. Jy kan maar net lande soos Pole, Georgië en die Oekraïne besoek om te sien waarmee die Amerikaners daar besig is.

 

Donald Trump se aanvanklike poging om na Rusland uit te reik is vinnig deur die politieke elite in Washington gesmoor. Daar is enkele politici wat egter voortgaan om te vra dat daar nuut oor Rusland gedink moet word. Dana Rohrabacher, ‘n Republikeinse lid van die Huis van Verteenwoordigers bespreek onlangs in ‘n toespraak die spanning tussen idealisme en meer realistiese prioriteite in Amerikaanse politieke besluite.

 

Volgens hom is Amerika voortdurend besig om idealistiese idees oor hoe die wêreld moet lyk op soewereine state te probeer afdwing. Amerikaners wil nie opgee op die droom dat Rusland eintlik na die Koue Oorlog ‘n prototipe van Amerika moes word nie. Die realiteit is egter dat die meeste Russe die demokrasie van die 1990’s baie negatief beleef het en dat Wladimir Poetin vandag met goeie rede een van die gewildste politieke leiers in die wêreld is. Hy het Rusland weer ‘n bestaansrede gegee en het die soewereiniteit van sy land hard en duidelik herbevestig.

 

Christopher Caldwell, ‘n senior redakteur van die Weekly Standard, sê vroeër vanjaar in ‘n toespraak by die Hillsdale College in Arizona dat Poetin vandag vir populistiese konserwatiewes dieselfde betekenis inhou as wat Fidel Castro vir lank vir kommuniste ingehou het. Ten spyte van enorme druk van buite het Castro die outonomiteit van sy land beskerm. Poetin doen dieselfde vir Rusland.

 

Die skrywer Pat Buchanan skryf dat Poetin die grootste simbool van die beskerming van nasionale soewereiniteit in die stryd teen Westerse globalisme geraak het. Dit is waarom nuwe regse politieke partye van regoor Europa na Poetin uitreik. Westerse leiers sal ‘n fout maak om hul eie mense se behoefte na nasionale soewereiniteit te ontken.

 

 

Nuuskommentaar: 5 April 2017

Kreeftegang of Swanesang ?

 

Sedert 1994 met die ANC se bewindsoorname was daar ‘n stelselmatige agteruitgang in die party en gevolglik ook in die regering. Die ANC se topleiers het al vele keer erken dat korrupsie endemies word en dat openbare bronne geplunder word deur ‘n proses wat gou die naam van tenderpreneurskap gekry het. Dit is gou opgevolg met wat vandag algemeen bekend staan as staatskaping. Dit is ironies dat die ANC een van die eerste entiteite was wat dié euwels geïdentifiseer het, maar so min gedoen het om dit te verwyder of minstens hok te slaan. Wat die vraag laat ontstaan: Was dit alreeds te laat om die stortvloed te keer?  Trouens, die blaam is aanvanklik subtiel, maar later openlik verskuif na die sogenaamde nalatenskap van Apartheid. Toe daar besef is dat dié regeringsbestel lankal dood is, het die regeerders Apartheid se voorloper, Kolonialisme begin blameer.

Gedurende die Skuldspeletjie het selfs Jan van Riebeeck die blaam gekry vir baie dinge waarvan hy onmoontlik kon geweet het. Intussen het die ANC al hoe meer weg beweeg van die gewone mense in die land  wat die armes, die werkendes, die werkloses, en die kundiges insluit. Niemand is vandag seker oor die dag van môre nie. Dit is asof die Staat almal se raison d’etre – die rede vir ons bestaan  – vernietig of minstens erg verniel het.  Niemand glo meer in die oppergesag van die Grondwet nie. Politiek het ‘n vloekwoord geword en minderheidsgroepe twyfel aan hulle eie herkoms. Soveel vir die retoriek van nie-rassigheid. Meerderheidsgroepe is ook nie meer seker oor hulle toekoms nie. Mense word vermoor, beroof, besteel en verneder soos nog nooit tevore nie.

Dit is wanneer ons weer troos en versterking vind in Petrus se woorde: “Wees nugter, wees wakker! Julle vyand, die duiwel, loop rond soos ‘n brullende leeu, op soek na iemand om te verslind. Bly standvastig in die geloof en staan hom teë. En moenie vergeet nie: dwarsdeur die wêreld moet julle medegelowiges dieselfde soort lyding verduur”

 

Nuuskommentaar: 6 April 2017

Tyd

 

Die malle gejaag van ons moderne lewe is iets wat ons moeilik systap. Daar is net toenemend druk van alle kante. Vir alles word kits-oplossings gesoek, kits-resultate verwag en kits gee die pas aan.

Die kits, gejaagde lewe maak ons ongeduldig, oorhaastig. Al hierdie gejaag is dikwels uiteindelik maar net n gejaag na wind. Kwaliteit ontbreek in ‘n gejaagde lewe. Dit is noodsaaklik om bietjie rem te trap, tot stilstand te kom en tyd met jou hartsmense deur te bring. Verhoudings word versterk en verdiep deur tyd saam te spandeer.

Doen dinge saam met jou geliedes wat julle geniet. Skakel die televisie en selfone af en fokus op mekaar. Wanneer paartjies nie kwaliteit tyd saam spandeer nie gaan hulle konneksie met mekaar verloor. Volgens die wêreldbekende huweliksberder, Kevin Thompson, is die grootste oorsaak van egskeidings nie noodwendig ontrouheid of geldsake nie, maar eerder die feit dat paartjies dikwels nie moeite doen om nie doelbewus in mekaar te belê nie. Dit strek selfs wyer as net die huwelik. ‘n Mens moet ook doelbewus belê in jou kinders, vriende en kollegas.  Goeie, gesonde, gelukkige verhoudings met jou maat en kinders en mense in jou direkte leefwêreld is immers meer waardevol as enige besitting.

Daar is geen verskoning om verhoudings af te skeep. Tyd diskrimineer nie: elke dag gee aan elkeen 24 uur. Hoe dit gevul word is elkeen se keuse. Tyd is ‘n ontasbare ding, maar tog draai ons hele lewe daarom. In die skeppingsverhaal lees ons van die skeppingsdae en na elke dag wat God geskep het, staan daar: “En dit was aand, en dit was môre.” God verwys na tyd en dan, op die sewende dag, sê God, was dit tyd om te rus. Rus is belangrik. Die Here skep die mens om te heers oor sy skepping, maar ongelukkig kry die mens nie geheers oor tyd nie. Tyd heers oor die mens. Ons maak so maklik tyd vir werk, vir sport, ja selfs die getroue ou sepie saans, maar die gesin kom tweede laaste. Tweede laaste, want dikwels kom die Here heel laaste. En dis waarskynlik hoekom daar so min vervulling in ons lewens is. Die meeste tyd word in beslag geneem deur dit waarvoor soveel van ons nie noodwendig eers ‘n passie het nie.

Daar is ‘n tyd vir werk, en ‘n tyd om te rus. Daar is ‘n tyd om te verdien, en ‘n tyd om te spandeer. Daar is ‘n tyd om vir die werk nee te sê, en vir die kinders ja. Daar is ‘n tyd vir laat werk, en ‘n tyd vir die gesin. Daar is ‘n tyd vir vriende, maar ook ‘n tyd om aandag aan jouself te gee. Daar is ‘n tyd vir oortyd, maar ook ‘n tyd vir speeltyd….

Neem eienaarskap van elke uur, bestuur dit optimaal en gee jou hartsmense die beste deel want dit is hier waar jou rykdom lê.

Mag jy, met jou voet op die rem, vreugde vind in elke oomblik saam met die mense wat sin gee aan jou bestaan.

 

 

 

Nuuskommentaar: 7 April 2017

Zumafikasie spruit uit die President se grondwetlike magskonsentrasie

 

Die nuus word deesdae oorheers deur oproepe regoor die politieke sprektrum om van President Jacob Zuma ontslae te raak. Die rede hiervoor is baie eenvoudig: Jacob Zuma het ons land manalleen tot op die rand van die afgrond gesleep. Maar dit is opmerklik dat die skare van kritici wat op sy bedanking aandring, nie ‘n woord rep oor die rede hoekom een mens soveel mag het dat hy ‘n moderne staat kan kaap en verwoes nie.

 

Die basis van mnr. Zuma se bykans onbeperkte magsposisie is sy uitgebreide magte ingevolge die Grondwet. Die belangrikste faktor wat sy onbeheerste Zumafikasie moontlik maak, is sy omvattende magte om sleutelaanstellings te maak.

 

Zuma se strategie van “Zumafikasie”, behels dat hy die land se sleutelinstellings kaap het deur lojale politieke kaders en persoonlike vriende as hul hoofde te “ontplooi”. Hy beheer die land grootliks deur hierdie netwerk van persoonlike aanstellings, in plaas van deur die amptelike instellings.

 

Hierdie stelselprobleem is al in 2014 vierkantig op die tafel geplaas deur die afgetrede adjunkhoofregter van die Konstitusionele Hof, Dikgang Moseneke. Hy het beklemtoon dat die Grondwet en ander wetgewing ’n merkwaardige hoeveelheid aanstellingsmagte aan die president verleen. In enkele gevalle is die parlement en ander staatsinstellings medeverantwoordelik, maar in die meeste gevalle berus die mag uitsluitlik by die president.

 

Dit spruit uit die grondwetlike onderhandelingsproses, wat omvattende aanstellingsmagte vir die President ingestel het. Hierdie magte strek vanaf die aanstelling van ministers, tot die regters op advies van die regterlike dienskommissie, die hoofde van talle sleutel openbare instellings soos die nasionale direkteur van openbare vervolging, die openbare beskermer, die ouditeur-generaal, lede van die Menseregtekommissie, die Onafhanklike Verkiesingskommissie, asook die ander artikel 9-grondwetlike instellings wat die demokrasie moet bevorder, die kommissarisse van die Staatsdienskommissie, wat staatsamptenare aanstel; hoofde en bevelvoerders van die weermag; die polisiehoof;die hoof van die Intelligensiediens; die hoofde van die Reserwebank, die Belastingdiens en die Onafhanklike Kommunikasie-owerheid.

 

Daarby het die President ‘n bepalende sê met die aanstelling van die hoofde van die land se 715 openbare ondernemings soos Eskom, die SAL, die SAUK, Transnet, en Denel. As ANC leier beheer Zuma ook die ANC se nasionale Kaderontplooiingskomitee, wat ANC lojaliste landswyd aanstel.

 

Zumafikasie is ’n onbedoelde maar grootliks voorsienbare gevolg van die omvattende magte wat die Grondwet aan die president verleen. Gesien in die lig van die ANC se dekades lange uitgesproke voorkeur vir ’n totalitêre regeringsvorm en die risiko dat so ’n magsposisie misbruik kon word, moes soveel magte nooit aan ’n president toegeken gewees het nie. Daarom kan al die skuld vir die treurige stand van sake nie net op ’n onbevoegde en korrupte president en sy gedweë party geplaas word nie. Dit is uiters noodsaaklik dat die stelselfout wat ’n Zuma moontlik maak, dringend hersien moet word om te verhoed dat hierdie of ’n volgende “Zuma” die land finaal oor die afgrond stoot. Die magtige presidensiële stelsel bedreig nie net die grondwetlike demokrasie nie, maar die land se toekoms.

Nuuskommentaar: 10 April 2017

Kinders in chemiese bomaanvalle

 

Die skreiende tonele van kinders wat deur chemiese aanvalle in Sirië getref is, het pres. Donalld Trump van die VSA, oornag die spelreëls van die internasionale politiek laat herskryf.

“Geen kind deur God geskape verdien om so te ly en te sterf nie,” het hy verklaar.

Donderdagnag het die VSA sestig kruisermissiele van Amerikaanse skepe in die Middellandse See afgevuur op die lughawe van waar die Siriese vliegtuie opgestyg het wat die bomaanvalle uitgevoer het.

Dit is nie die eerste keer dat Sirië daarvan beskuldig is dat hy gifgas inspan nie. Soos vantevore, het Sirië ook hierdie aanval op ’n rebellebeheerde dorpie in die noordooste van die land ontken.

Ook Rusland, wat aan die kant van pres. Basjar al Assad aan die oorlog deelneem en dikwels die leiding met lugaanvalle neem, het die gebruik van gifgas ontken. Een van die opsies wat die Russe geopper het, is dat daar ’n gifgas-opslagplek in die dorp was, en dat dit deur die bomme getref is.

Dit kan egter aanvaar word dat die kwaliteit van die intelligensieverslae waarop Trump sy oë kon lê, aansienlik in gehalte sou verskil van die stuk prulwerk wat pres. Jacob Zuma gebruik het om sy minister van Finansies, Pravin Gordhan, af te dank.

Maar het Trump nie eerder emosioneel as strategies opgetree toe hy die kruisermissiel-aanval gelas het nie? Sy reaksie is wel verstaanbaar. Sirië het by herhaling getoon hy hou hom nie by reëls en ooreenkomste nie, en het selfs in ’n stadium met die internasionale gemeenskap saamgewerk om alle gifgas op te spoor en te vernietig. Die internasionale agentskap wat dit uitgevoer het, het selfs die Nobelprys vir Vrede gekry. Maar algaande het dit geblyk dat Sirië die wêreld ’n rat voor die oë gedraai het.

Die Russiese toetrede tot die oorlog het boonop Assad se regering weer die botoon laat voer. Vredespogings is in werking gestel, en net so dikwels geskend. Die Russiese betrokkenheid het die werklikheid geskep dat Assad deel van die oplossing sal wees, nie deel van die probleem, soos die ingesteldheid voorheen was nie.

Min of meer terselfdertyd het Trump ook laat blyk dat die VSA nie sal aarsel om eensydig in Noord-Korea betrokke te raak, as dit nodig sou wees nie. Tot dusver het die wêreld, die VSA ingesluit, China se beskermingsrol oor Noord-Korea gerespekteer. Trump het nou, op die vooraand van sy ontmoeting met die Chinese leier, Xi Jinping, ook laat blyk dat hy niemand se toestemming nodig het om die belange van die VSA en sy bondgenote te beskerm nie.

Trouens, Trump het iets van die rol van ’n internasionale polisiemag laat blyk toe hy gesê het die VSA behou hom die reg voor om eensydig op te tree as internasionale liggame voete sleep.

Natuurlik verdiep Trump se optrede die gevegslinies van die nuwe Koue Oorlog. Die probleem is dat die Koue Oorlog nie op alle fronte ewe koud verloop nie, soos die stryd teen die radikale Islam. En dit lyk juis of Rusland nou ook na ’n paar jaar se blaaskans, ook weer hieronder begin deurloop het.

 

 

Nuuskommentaar: 11 April 2017

Seerowers, terroriste en droogte waarborg Somalië se ondergang

Gekleë in `n militêre uniform het die president van Somalië, Mohamed Abdullahi Mohamed, die land tot `n oorlogsone verklaar en die weermag opdrag gegee om `n nuwe offensief teen die terreurgroep Al-Shabab voor te berei. Al-Shabab word met die terreurnetwerk Al-Kaida verbind. Die aankondiging volg op verskeie aanvalle wat in die laaste tyd uitgevoer is. Minstens sewe mense is verlede week dood toe `n motorbom by `n restaurant in Mogadishu ontplof het. `n Verdere elf mense is dood toe `n minibus oor `n landmyn gery het. President Mohamed is uitgesproke oor die terreurgroepe in Afrika en sy verkiesing die afgelope Februarie het sterk reaksie uitgelok. Al-Shabab het Somaliërs gewaarsku om nie die “vals leier”, soos hulle dit stel, te ondersteun nie.

Al-Shabab is besig om die gebiede wat hulle voorheen beheer het teen `n vinnige tempo te verloor. Hulle is reeds grootliks uit Mogadishu en ander voorstedelike gebiede gedryf. Die stryd teen Al-Shabab word hoofsaaklik deur Afrika Unie en Somaliese magte gevoer. President Donald Trump van Amerika het intussen ook aangedui dat hy magte vir lugaanvalle beskikbaar sal stel.

President Mohamed het ook `n beroep op die kindersoldate gedoen om hulself binne 60 dae oor te gee. Volgens Mohamed is die kidners gebreinspoel en gee hy hulle geleentheid om hulself oor te gee sonder dat hulle vervolging in die gesig sal staar.

Terreuraanvalle is egter nie die nuwe president se enigste of selfs grootste probleem nie. Somalië ervaar tans `n droogte wat `n groot deel van sy 12 miljoen inwoners in hongersnood kan dompel. Dit is een van verskeie lande in daardie deel van Afrika wat `n reuse voedselkrisis in die gesig staar. `n Ander uitdaging is die grootskaalse kapings van vragskepe wat teen die land se kus voorkom. Volgens alle aanduidings het seerowery weer sy terugkeer in dié waters gemaak.

Somalië beskik tans oor al die bestanddele wat nodig is om die land se ondergang te bewerkstelling. Die kombinasie van terreurgroepe, seerowers en `n vernietigende droogte vereis dat daar op verskillende fronte krisisbeheer toegepas moet word. Dit is tans ook bykans onmoontlik om te verseker dat droogtehulp die nodige bestemmings bereik aangesien daar eerstens `n risiko is dat die vragskip deur seerowers gekaap word en daarna dat Al-Shabab dit kan skaak.

Die groot tragedie is dat Somalië se ondergang nie slegs aan `n natuurramp soos droogte toegeskryf kan word nie maar dat dit `n mensgemaakte ondergang is.

 

 

Nuuskommentaar: 12 April 2017

Ons en die geskiedenis

 

Dit is ironies dat Suid-Afrika se derde etniese president, Jacob Zuma, sy verjaardag vier op dieselfde dag as die anneksasie van Transvaal op 12 April 1877. Theophilus Shepstone van Brittanje het daarmee die Sandrivierkonvensie van 1852 verbreek en die anneksasie was die voorloper tot die Eerste Vryheidsoorlog tussen die Ou Zuid-Afrikaansche Republiek en die Verenigde Koninkryk.  In die ooreenkoms is die onafhanklikheid van die Boere noord van die Vaalrivier, dus die Ou Republiek, erken. Shepstone se minagtende ontkenning van dié konvensie sal vir altyd in die geskiedenis opgeteken wees. So ook die daaropvolgende veldslae tussen Boer en Brit wat uiteindelik tot die seëvierende Slag van Majuba gelei het. Naas Bloedrivier was dit die belangrikste enkele gebeurtenis vir die Afrikanervolk in sy oorlewingstryd. Die Vryheid van Transvaal is immers herwin.

President Zuma het waarskynlik nog nooit kennis geneem van dié stuk geskiedenis nie. En tog is daar ‘n ooreenkoms tussen sy optrede en dié van Lord Shepstone. Die Britse edelman het hom weinig gesteur aan ‘n konvensie wat deur sy eie seniors mede-onderteken is. Net so minag die president die Suid-Afrikaanse Grondwet van 1996 wat deur sy eie voorlopers onderteken is. Verskanste eiendomsreg is in dié landswet tot in die fynste besonderhede uiteengesit. Dit was inderdaad een van die belangrikste voorwaardes vir die oorgawe van die mag aan die African National Congress. Taal, kultuur en godsdiensregte is eweneens verskans en die Grondwet verbied rassisme, onderdrukking, haatspraak, minagting van regte en ongelykheid op grond van ras en geslag.

Net soos Lord Shepstone het die president egter bewys dat hy die Grondwet weinig hoër ag as die paper waarop dit geskryf is.  Sy spreekbeurt by die herdenkingsdiens vir die voormalige SAKP-leier, Chris Hani, is gekenmerk deur rassisme. Volgens hom was die anti-Zuma-betogings regoor die land die handewerk van wittes wat hulle kapitaal wil beskerm. Vroeër is die einste wittes van gronddiefstal beskuldig. Daar was wel wit landsburgers wat aan die protesoptogte deelgeneem het, maar elke optrede is deur oowegend swart organisasies gereël. Die president is ongetwyfeld besig met ‘n haatveldtog teen die land se witmense. Hy speel met vuur. Dit is nie altyd getalle wat die oorwinning besorg nie. Gideon en sy klein bende het ‘n groot oormag verslaan. En aan die Kruis is ‘n nóg groter oorwinning behaal

 

Nuuskommentaar: 13 April 2017

Van Rommel tot Gemors

 

 

Onlangs het die president van TLU SA in ‘n mediaverklaring gesê dat as daar so ‘n kategorie was, Suid-Afrika waarskynlik sou kon kwalifiseer vir gemorsstatus, wat uiteraard ‘n graad erger is as die pas verworwe rommelstatus.

 

Dit laat onwillekeurig die vraag ontstaan wat dan nou die huidige status is van ‘n land soos Zimbabwe. Doen graderingsagentskappe nog die moeite om te probeer kyk of daar nog iewers ‘n vlammetjie van hoop onder die rommel te vinde is met die oog op die toekoms?

 

Die volgende vraag is dan hoe lank dit vir Suid-Afrika sal neem om by daardie selfde posisie uit te kom, met ander woorde, hoe lank het die regering nodig om die huidige rommel in ‘n totale gemors te omskep?

 

Regeringsleiers skyn ongeërg hieroor te wees, en natuurlik word dieselfde ou rympie gesing, naamlik dat dit maar deel is van die erflating van die verlede, en dat die graderingsinstansies nie in ag neem waar die land vandaan kom nie.  Dit is natuurlik loutere onsin.  Die gradeerders kyk na die toekoms, en neem waarskynlik die bewese potensiaal van die verlede in ag, en ongeag hulle moontlike politieke bril, sien hulle geen ontwikkeling nie maar slegs agteruitgang.

 

Eweso is daar kommentators wat aan strooihalms vasgryp, en in wese niks anders as ‘n valse gerusstelling kweek nie. Die protesoptogte van verlede Vrydag word as een van daardie strooihalms gesien. Hulle glo dat die graderingsagentskappe die burgerlike ongelukkigheid sal raaksien en dit gebruik om nie te hard op die land se graderings vir die toekoms te wees nie. Net soos die kommentators glo dat die optogte die einde van president Jacob Zuma se ampstermyn gaan wees. Die feite is dat die kiesers vir die ANC gestem het, die ANC het Zuma as hulle leier verkies, en die ANC het hom weer eens agter Zuma geskaar. In terme van die huidige definisie of praktyk van die demokrasie, is Zuma dus onaantasbaar en kan hy voortgaan met sy radikale ekonomiese transformasie.

 

Dit is dalk ‘n sterker punt om te begin, ons eie radikale ekonomiese opbou.  Dit sal egter beteken dat ons vernuwend en dalk selfs radikaal anders sal moet begin dink en optree om op enige wetlike wyse denkbaar, die ANC en EFF se ekonomiese revolusie te frustreer. Doen ons dit nie, pleeg ons ‘n stadige en pynlike selfmoord.

 

Dit was dieselfde TLU SA wat die insinuasie gelaat het dat om selfs net gedeeltelik mee te doen met regeringsprojekte, gaan lei tot algehele selfvernietiging. Boere, en vir die argument sluit dit sakemanne in, wat bereid is om tien of vyftig persent aandele van hulle boerderye of besighede af te staan, is nie meer in beheer nie, en daardie wig in die deur, gaan die deur uiteindelik oop forseer tot wawyd oop, wat honderd persent is.

 

Die Instituut vir Rasseverhoudinge het ook al daarop gesinspeel dat boere en besighede moet kennis neem van wat die regering doen, maar voluit aangaan met hulle bedrywe en om hulleself sterk te maak sonder om mee te doen aan regeringsbeleid, ten minste nie vrywillig nie. Die regering se kapasiteit vir die afdwing van sy kommunistiese maatreëls, word met die dag minder omdat sy krag op elke terrein van regering afneem. In daardie opsig kan dit selfs voordelig wees dat bekwame ministers met swakkes vervang word. Daaruit kan ons net sterker groei as ons dit uit ‘n posisie van beginsel en eendrag aanpak.

 

Nuuskommentaar: 14 April (Goeie Vrydag) 2017

Nuus en Goeie Nuus

 

Afrikaners bevind hulle in ‘n ANC-beheerde Suid-Afrika toenemend in ‘n vyandige omgewing en redes daarvoor is legio.

Daagliks word berig van plaasaanvalle wat met brutaliteit gepleeg word en ‘n parlementêre debat oor plaasmoorde en aanvalle het laat blyk dat Afrikaners nie van die owerheid enige simpatie moet verwag nie.

Mosuia Lekota se oproep dat die rasretoriek en radikalisme van sowel ANC, EFF en ander opstokers gestaak word, was ‘n nugter oomblik wat gou weer deur ‘n see van rassevooroordeel oorspoel is.

Die rasgebaseerde radikale transformasie word met mening voortgesit soos uit die Minister van Landelike ontwikkeling en grondhervorming, Gugili Nkwinti, se wetsvoorstelle blyk.

Volgens mnr Nkwinti sal wit minderhede se reg om eiendom aan te koop en die reg om volgens hulle voorkeur grond te verkoop, streng gereguleer word.

Vir die waarde van Afrikaners se eiendom sal dit waarskynlik rampspoedig wees en ‘n verdere inperking van Afrikaners se lewensruimte.

Hierby bly dit nie.

Onlangse statistieke wat deur die Sentrale Statistiek Diens bekend gestel is, voorspel dat Afrikaners binne 60 jaar ‘n skrale 3 % van die land se bevolking wees.

Jong Afrikaners emigreer na groener weivelde en die ouer garde verhuis na die Weskaap met die hoop op ‘n rustiger bestaan. In terme van die huidige owerheid se ras – en getalle politiek beteken dit dat Afrikaners nog minder regte gegun sal word.

Afrikaners beleef nie net die aftakeling van hul regte en lewensruimtes nie, maar verduur ook ‘n aanslag op hulle siel.

In die howe woed ‘n stryd tussen diegene wat die Christelike godsdiens uit skole wil ban en diegene wat die opvoeding van hul kinders as verlengstuk van die Christelike geloof bely.

Die aanslag op die Christelike geloof is nie soseer polities gemotiveer nie, maar dit is deel van ander keuses naamlik  tussen tradisie en moderniteit, tussen geloof en ongeloof.

Voorts takel die uitvlug na materialisme en genotsug die kern van die Afrikaner se wese.

Die kern van die Afrikaner se wese is, soos by ander volke en nasies, deur die verkondiging van die een heilige algemene Christelike kerk gevorm.

Hierdie verkondiging het die Afrikaner na Christus gelei en vandag op Goeie Vrydag neem Afrikaners kruis en dwars in Suid-Afrika  en wêreldwyd kennis van sy lyding en kruisiging.

Teenoor die daaglikse nuus word die kruis van Christus as ‘Goeie Nuus’, as Evangelie beskryf.

Tereg word gevra hoe dié tragiese dood aan die kruis op Golgotha as goeie nuus beskryf kan word, veral as die gekruisigde nie voldoen aan die kenmerke van wat die mens as held of redder beskou nie.

Trouens aan die kruis sterf Christus met die vraag: ‘My God, my God waarom het u my verlaat?’

Hierdie vierde kruiswoord van Christus uit Psalm 22 dra nie net menslike twyfel nie, maar ook hoop.

Die hoop dat God sal hoor en in die nood van die sondaarmens sal ingryp.

Die menslike nood is juis godverlatenheid vanweë die sonde en die sonde begrens die mens, verskraal alle lewensruimtes tot die dood toe.

Die mens is dus gedoem om duskant die dood sinloos te lewe of sin te soek in selfgemaakte gebrekkige  geregtigheid.

Christus se kruisdood en hoop op God is nie tevergeefs nie, sy opstanding uit die dood, laat blyk dat God  die nood van die mens hoor en die kruisvraag beantwoord naamlik: God gryp deur Christus in die mens se nood in.

Deur die ingryp in Christus word die dood net ‘n oomblik in die lewe en word die opstanding die  anker van die lewe.

Dit is die Evangelie wat die grondslag is van die kerk; wat ook aan Afrikaners verkondig is en ons verseker dat die lewe en geskiedenis ten spyte van die mens in die hande van die opgestane Here is.

Nuuskommentaar: 17 April 2017

Bokkieweek

 

Die afgelope naweek is die tweede o/21-Bokkietoernooi op Orania aangebied. Dié toernooi word deur AVS gereël wat ook verantwoordelik is vir die Winterweek of Bokkieweek soos dit algemeen bekendstaan. Die gewilde toernooi, wat weer op skolespanne gemik is bied rugby- netbal- en hokkietoernooie aan en lok jaarliks 10 000 mense na die gasheerdorpe. Hierdie redelike nuwe toernooi maak weer voorsiening vir naskoolse spanne om teen mekaar mee te ding. Die eerste 0/21-Bokkietoernooi is deur ses rugbyspanne bygewoon en vanjaar het agt rugbyspanne en ses netbalspanne aan die toernooi deelgeneem. Die aantal toeskouers het ook in groot getalle toegeneem.

Die sukses van die tweede toernooi en die verwagte groei van toekomstige toernooi kan aan `n paar faktore tooegeskryf word. Die eerste is die politieke redes. Daar word toenemende druk geplaas op skole-, universiteits- en professionele spanne om meer swart spelers by die span in te sluit. Daar is ongetwyfeld baie talentvolle swart spelers en hulle word reeds by spanne ingesluit. Ongelukkig word die spelers se talente in twyfel getrek weens die groot druk wat op spanne geplaas word om te transformeer. Verder is daar ook `n frustrasie by spelers en ouers oor die feit dat transformasie  swaarder weeg as meriete.

`n Verdere faktor is AfriForum se betrokkenheid. As hoofborg van die toernooi verseker AfriForum dat daar voldoende geriewe en infrastruktuur in plek gestel word om `n suksesvolle toernooi aan te bied. Rugby- en netbalballe met mooi kunswerk op, netjiese tente en afdakke langs die veld en ander geriewe wat dié toernooi op `n ander vlak plaas. Die afgelope naweek se toernooi is weereens `n bewys dat `n sterk vennoot `n belangrike bydrae lewer tot die sukses van `n geleentheid.

Die derde is gemeenskapsbetrokkenheid. In samewerking met AfriForum en AVS het die Orania Dorpskantoor die Steenbok Herberg opgerig wat verblyf aan `n groot getal spelers kan voorsien. Verblyf sal vorentoe `n belangrik faktor wees as Orania as gasheer van ander groot sportgeleenthede wil optree. Buiten rugby en netbal het die spelers ook geleentheid gehad om jukskei te speel, museums te besoek en ander Afrikaneraktiwiteite te beleef.

As daar oor die toekoms van die Afrikaner gepraat word, word dikwels beklemtoon hoe belangrik selfstandigheid is. Daar word gesê dat die Afrikaner slegs sal oorleef as hy eienaarskap van sy toekoms neem en eie instellings vestig. Selfstandigheid beteken nie net poltieke selfstandigheid nie, dit beteken ook eie sport en kulturele instellings daarstel. Die groei wat die redelik nuwe 0/21-Bokkietoernooi tans beleef is `n aanduiding dat daar suksesvol in daardie rigting gewerk word.

 

 

 

Nuuskommentaar: 18 April 2017

Trump maak een na die ander ommeswaai in internasionale beleid

 

Verlede jaar tydens die Amerikaanse verkiesingsveldtog het Donald Trump die dapper stap geneem om teen die grootste deel van sy party se standpunt in te gaan en die Amerikaanse oorlog in Irak as ’n sinnelose oorsese avontuur wat tot voortslepende skade vir Amerika lei, te beskryf.

Trump het verder gegaan deur te sê dat enige poging van Amerika om President Bashar al-Assad van Sirië uit die kussings te lig in die hand van terroristegroepe soos die Islamitiese Staat sal speel. Trump se standpunt het vir hom sterk steun gewen onder mijoene Amerikaners wat moeg was vir die oorlogsmal, intervensionistiese konsensus wat vir te lank die Republikeinse Party oorheers het. Genoeg Amerikaners was en is steeds teen duur oorsese oorloë gekant dat Trump se standpunt oor Amerikaanse militêre betrokkenheid in die Midde-Ooste en Asië baie stemme vir hom gewen het.

Die afgelope paar weke het Trump en sy administrasie egter totaal van standpunt verander. Eers het die Trump-administrasie hul verbintenis tot die verdediging van Suid-Korea en selfs Japan teen Noor-Koreaanse aggressie bevestig. Sowat 30 000 Amerikaanse soldate en ’n groot verskeidenheid van die beste wapentuig waaroor die Amerikaanse weermag beskik word teen ’n enorme koste in Suid-Korea en Japan gereed gehou.

Waar Trump aanvanklik, heeltemal korrek, krities was oor die uitgediende idees van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie en veral die groot koste van dié na-oorlogse verdedigingsburokrasie, het Trump intussen kritiek teen Rusland se betrokkenheid in die Oekraïne uitgespreek en voortgegaan om Amerika se betrokkenheid in Oos-Europa te bevestig, alles teen die wil van Rusland.

Die grootste ommeswaai deur die Trump-administrasie het egter verlede week gekom met die skielike besluit om ’n lugmagbasis van die Siriese weermag gedurende die nag met dosyne missiele te bombardeer. Die konflik in Sirië is uites ingewikkeld en talle Westerse leiers het al bevestig dat dit onmoontlik is om tussen ’n goeie en slegte rolspeler te kies. Eerstens is die konflik tussen ’n wye reeks partye van regoor die spektrum tussen goed en baie boos.

Deur Bashar al-Assad uit die kussings te lig sal ’n leierskapsvakuum geskep word wat soos vroeër in Irak en Libië nadat Saddam Hoesein en Moeammar al-Ghaddafi deur Westerse magte uit die kussings gelig is, tot ’n teelaarde vir ekstremistiese groepe sal lei. Talle groepe soos die Islamitiese Staat en Al-Qaïda droom van ’n situasie waar al-Assad se regering deur Westerse magte uit die kussings gelug word.

Trump se ommeswaai in Sirië word gemotiveer deur die gifgasaanval in ’n stad wat tans deur rebellemagte beheer word. Daar bestaan eerstens geen bewyse dat die Siriese regering vir die aanval verantwoordelik was nie en tweedens kan een enkele, hoewel bose aanval, tog nie die beleid van die magtigste land in die wêreld bepaal nie. Hierdie gifgasaanval was in elk geval nie die eerste van sy soort in die Siriese oorlog nie.

Trump se toenemend aggressiewe internasionale beleid vernietig enige kanse op ’n beter verhouding met Rusland, Iran, Turkye en ander belangrike moondhede. Dit laat ook vrae oor Trump se blykbare maklike ommeswaai in standpunte en sy vermoë om deur die neo-konserwatiewe oorlogsmal groepering binne die Republikeinse Party by onnodige konflik in lande soos Sirië en Noord-Korea ingesleep te word nie. Intussen verloor hy van sy grootste ondersteuners.

 

 

Nuuskommentaar: 19 April 2017

Kan Suid-Afrika iets by die Siriese situasie leer?

 

Omstandighede in die burgeroorlog-geteisterde Sirië en in Suid-Afrika het byna ongesien so begin plooi dat daar sterk ooreenkomste begin ontwikkel het. Daar is egter ook genoeg verskille, soos die opstand in Sirië wat tot geweld oorgegaan het, sodat ons moet duime vashou die ooreenkomste makeer die pas.

Beide lande beskik oor presidente wat in hul eie lande verkies is, al word die proses in Sirië nie as ’n ware demokratiese produk beskou nie.

Beide presidente Bashar al-Assad en Jacob Zuma, lei partye wat ’n tradisie het van sterk te wees, en waar verdeeldheid soos in eenpartylande hanteer word.

Teen beide is daar ’n wye opstand, en in beide is die opposisie erg uiteenlopend en onderling nie op goeie voet met mekaar nie. In hul opstand teen die onderskeie bewinde, staan die opposisie egter taamlik eendragtig saam.

In beide lande is die bevolkings erg heterogeen, en skroom die presidente nie om die etniese faktor te manipuleer nie.

Behalwe Rusland, Iran en enkele organisasies, het Assad se bewind min steun in die buiteland. Die ANC se buitelandse teenspoed kom nou in hoofsaak in die simboliek van rommelstatus wat twee graderingsagentskappe nou al op omvattende terreine aan Suid-Afrika toegeken het.

Beide presidente klou soos nete aan hul ampte, terwyl daar vir beide veel aantrekliker opsies sou wees om die politiek te verlaat en af te tree. Trouens, vir beide is dit beter om te gaan omdat die vasklouery ernstige probleme kan oplewer – in Assad se geval aanklagte van misdade teen die mensdom, en in Zuma se geval sewehonderd drie en tagtig aanklagte van onder meer bedrog.

Beide het nou nog die kans om in ’n mindere of meerdere mate die terme van hul uittrede te beding. Assad sal in Rusland ’n welkome toevlug kan kry, en Zuma in een van die Sadek-lande. Dit is selfs moontlik dat Zuma ’n soort spesiale amnestie kan beding en ongesteurd op Nkandla kan aftree, maar aanduidings is dat die publiek dit nie sal duld nie. Die ondersteuning wat van opposisiepartye nodig is hiervoor lyk skraal.

Tot hoe ver sou Zuma bereid wees om te gaan as sy tweede en laaste termyn as staatspresident in 2019 ten einde begin loop, en die moontlikheid van tronkstraf hang steeds oor sy kop? Dit is ondenkbaar dat hy ook chemiese wapens op selfs kinders sal inspan. Maar daar is tog ook iets onheilspellends oor Zuma se geneigdheid nou om sy stempel met groot magsvertoon van die gewapende magte te demonstreer, soos tydens die onlangse parlementsopening, en pas verlede week met die opposisiesaamtrek by die Uniegebou.

Wat wel soos ’n paal bo water staan is dat geweld nie nou deur Zuma se opponente oorweeg word nie. Een van die opposisieleiers, Bantu Holomisa, van die UDM, het wel gesê dit kan nie toegelaat word dat die opstand in protesoptogte stagneer nie – die gesamentlike opposisie moet onder een dak byeenkom en oor verdere opsies besluit. Dit klink darem nie of geweld een van die opsies wat oorweeg word nie.

 

 

Nuuskommentaar: 20 April 2017

Uitslag van referendum in Turkye hou uitdagings vir Weste in

 

Die president van Turkye, Reccep Tahip Erdogan, was suksesvol. Die ja-stem in Sondag se referendum het, hoewel ook maar net-net, gewen. Dit beteken dat die nodige grondwetlike wysigings in Turkye nou aangebring word om die parlementêre stelsel af te skaf in ruil vir ’n uitvoerende presidentskap.

 

Die realiteit in Turkye is dat die land sterk in twee verdeeld is. Erdogan se meer konserwatiewe, regse Party vir Regverdigheid en Ontwikkeling het sedert sy stigting in 2001, die politieke toneel in Turkye gedomineer deur stedelike en suid-westelike liberales saam met die Koerdiese minderheid in die suid-ooste van die land te isoleer in ’n meesterlike konsolidasie van die meer konserwatiewe Islamitiese stem saam met dié van die armer werkerklas en laaggeskoolde massas van veral die oostelike dele van Turkye.

 

Die resultaat in Sondag se referendum is nie juis iets waarop Erdogan trots kan wees nie. Die ja-stem het met slegs 51% gewen en 18 grondwetwysigings sal na die land se verkiesing in 2019 geïmplementeer word. Erdogan het gehoop vir ’n wegholoorwinning om sy sterk posisie as absolute leier van Turkye te bevestig. Dit het egter nie gebeur nie.

 

Erdogan en sy regering het elke magsmiddel tot hulle beskikking ingespan om die verkiesing in hul guns te beklink. Joernaliste is in hegtenis geneem en media-instellings wat krities teenoor die ja-stem was, is gesluit. Een van die beste leiers van die nee-stem, die Koerdiese politikus Selahattin Demirtas, is weens kamstige terrorisme in die tronk gestop en kan ’n vonnis van tot 142 jaar tronkstraf opgelê word.

 

Die ja-stem is gelei deur Erdogan, sy eerste minister en die hele regering wat van elke regeringsmiddel gebruik gemaak het om die nee-stem te stoomroller. Enige besoeker aan Turkye sou in die afgelope weke beleef het hoe die ja-stem die openbare domein gedomineer het. Regeringsleiers het op groot verhoë die ja-stem bevorder terwyl baniere en advertensies ten gunste van die ja-stem orals te sien was.

 

’n Studie van 168,5 ure se beriggewing op 17 nasionale televisiekanale wys dat die ja-stem meer as 90% van die dekking geniet het. Erdogan het verlede jaar se mislukte staatsgreeppoging deur pro-demokratiese groepe, insluitende ’n wesenlike deel van die land se weermag, misbruik om instellings wat die nee-stem kon bevorder, te vernietig.

 

Turkye was vir dekades ’n bondgenoot van Westerse lande soos Amerika en Europa. Sedertdien Erdogan in 2003 eerste minister van Turkye geword het, het die land egter groter Islamisering in ruil vir Westerse demokrasie toegelaat terwyl outokrasie en nasionalisme die moderne waardes van die Weste begin vervang het. Waar Turkye ’n paar jaar gelede nog lid van die Europese Unie wou word, is daar vandag min wil daarvoor onder leiers soos Erdogan.

 

Turkye is ten spyte van Sondag se verkiesingsuitslag en alles wat die afgelope paar jaar gebeur het, egter steeds een van die belangrikste lande in ’n streek met baie uitdagings. Westerse lande het Turkye nodig om massa-immigrasie te bekamp en vrede na die Midde-Ooste te bring, maar met ’n toenemend outokratiese regering staan die verhouding tussen die Weste en Turkye voor groot uitdagings.

 

 

Nuuskommentaar: 21 April 2017

Die Mandela Personifikasie

 

Dit is teleurstellend om te veneem dat die Wes-Kaapse regering ‘n Mandelabeeld van miljoene rand en ‘n gepaardgaande uitstalling van sy lewe en werk by die Stadsaal beoog. Die standbeeld sal opgerig word op die balkon waar die voormalige politieke vryheidsvegter sy eerste toespraak gelewer het ná sy vrylating uit die Victor Verster Gevangenis. Die provinsie sal drie-komma-vyf-mljoen rand tot die standbeeld en uitstalling bydra en die metroraad een-komma-drie-miljoen rand.  Kapenaars is darem gevra om insette te lewer oor hoe die voormalige staatshoof ten beste vereer kan word. Die inisiatief word deur die departement van ekonomiese geleenthede gelei wat vraagtekens laat ontstaan oor hoe ekonomies-vatbaar en regverdigbaar ‘n standbeeld en uitstalling in vandag se onsekere finansiële klimaat is. Kaapstad gaan reeds gebuk onder ‘n enstige waterskaarste, misdaad op die Kaapse Vlakte het buite beheer getol en motoriste kan skaars oor die weg kom op die stad se besige paaie. Nelson Mandela is meer as drie jaar gelede oorlede na ‘n lang lewe wat grootliks bestaan het uit die strewe na ‘n politieke bestel wat destyds verbode was, hofsake, tronkstraf, persoonlike opofferings en ernstige siektetoestande. Na sy vrylating het hy egter die wêreld aan sy voete gehad. Dit was asof selfs die internasionale gemeenskap op ‘n held gewag het. Mandela se oproep vir vrede en verdraagsaamheid en ‘n demokratiese Suid-Afrika het op dowe ore geval. Van sy ondersteuners was agterdogtig oor sy tegemoetkomendheid en ander mense wat die ANC voorheen wantrou het, het onseker gebly – veral nadat die leiers wat hom opgevolg het, ander kleure begin toon het. Dit het later daartoe gelei dat politici van Mandela se ANC begin praat het om ‘n onderskeid met die hedendaagse ANC te tref. Mandela was nie in sy eie oë ‘n held nie. Hy het in sy skrywe, Conversations with Myself, dan ook gewaarsku teen mensverering en menslike afgodsaanbidding. Dit was moontlik hierdie nugtere denke wat selfs die hardvogtiges met nuwe oë na hom laat kyk het.  Dit bewys dat daar ‘n groot verskil is tussen waardering en aanbidding. ‘n Politieke leier kan heldhaftig optree sonder om ‘n held te wees.  Standbeelde is ook nie altyd die beeltenis van ‘n goeie leier nie. Goeie leierskap word gemenmerk aan die vrugbare opbengs wat dit lewer. En tog lewe die Mandela-kultus voort soos blyk uit die kosmopolitiese Kaapstad se vasberadenheid om die stad met ‘n beeld van die gewese leier te versier. Of is dit om munt te slaan uit die Mandela-nalatenskap? Onlangs het die Noordwes-regering se voorneme om ‘n Zuma-standbeeld op Groot Marico aan te bring, onder opposisiedruk gesneuwel. Met goeie reg, want ‘n ware leier se uitnemendheid word gemeet aan sy erflating. Dit is onnodig om ‘n Goue Kalf te maak.

 

Nuuskommentaar: 24 APRIL 2017

LOOP-EN-VAL PROTES

 

Skaars het die protesstof in die strate gaan lê, of die eerste krake verskyn reeds in die kits-koalisie wat wil hê pres Jacob Zuma moet die trekpas kry.

Verlede week het die Demokratiese Alliansie alleen, hulle ietwat tenger stemmetjie dik gemaak in Polokwane/Pietersburg en vroeër die maand is Pretoria se strate letterlik rooi geverf met uniforms van die Ekonomiese Vryheidsvegters.

Die leier van die UDM, Bantu Holomisa, wat in die afgelope weke as ʼn sterk figuur in die opposisiekoalisie teen Zuma na vore getree het, het nou ʼn beroep gedoen op, soos hy dit gestel het, “less walking, more talking”. Dit was Holomisa wat parlementslede se reg om in die geheim te stem na die grondwethof geneem het.

Op sosiale media is die slagspreuk van DA-leiers in teenstelling “less talking, more walking”.

Holomisa se uitgangspunt is dat protesoptogte alleen, nie vir Zuma uit die kussings gaan lig nie. Hy sê die optogte het nou hul doel gedien. Holomisa sê Suid-Afrika het nou ʼn verenigde opposisie nodig wat die wa deur die drif kan trek. Hy stel voor dat al die opposisiepartye om ʼn tafel saamtrek tydens ʼn nasionale konvensie en ʼn toekomsvisie vir die land bepaal.

Hy het ʼn punt beet, want as daar ooit ʼn tyd was om teen die ANC te verenig dan is dit nou. Die party is deurspek met agterdog en broederhaat.

Dit het begin met sprake van ʼn komplot om Zuma te vergiftig, toe volg ondermeer die beweerde sameswering deur oudminister Pravin Gordhan om die ANC-regering omver te werp.

In die afgelope dae was daar gerugte van ʼn sluipmoordplan op beide die party se kroonprinses, Nkosazana Dlamini-Zuma, en die SAKP se adjunksekretaris-generaal, Solly Mapaila. Om alles te kroon is ʼn koplose kat in Cosatu- president, Sdumo Dlamini, se tuin gekry.

Dit moet gesien word teen die agtergrond van die sistematiese uitmoor van SAKP-leiers in KwaZulu-Natal, sedert die begin van die afgelope plaaslike verkiesingstryd.

Die ANC is voor die grootste krisis sedert die muitery teen die party se regime in sy kampe in Angola in die tagtigs. Zuma het ʼn integrale rol in die onderdrukking van die komplot gespeel. Onder die kodenaam Pedro was hy lid en later tweede in bevel van die ANC se gevreesde sekuriteitsafdeling bekend as Mkobodo – dit beteken die klip wat vermorsel.

Die afdeling was verantwoordelik vir die marteling en in sommige gevalle ook die teregstelling van uitgewekenes in onder andere die Angolese kampe Quatro en Viana.

Zuma en die ANC het dus ʼn geskiedenis van die onderdrukking van enige komplot teen die leierskap.

Indien die opposisie dus nou saamstaan kan hulle die geleentheid benut. Maar dan moet die EFF afstand doen van sy onsinnige kwetsende grondbesitbeleid en die DA moet eerder die bal speel as om vervolgings teen sy eie lede in te stel. Die partye sal dalk selfs die leierskap van mense soos Bantu Holomisa en Cope se Mosiuoa Lekota moet aanvaar.

Maar wat is die kans dat dit alles gaan gebeur?

 

 

 

Nuuskommentaar: 25 April 2017

Selektiewe rassisme al groter probleem as rassisme

 

 

Min mense sal stry dat rassisme in Suid-Afrika, soos elders in die wêreld, ’n probleem is. Wat egter pas opnuut bevestig is, is dat selektiewe rassisme ’n nog groter probleem is, toe die Menseregtekommissie op ’n verslag van Solidariteit, Rassisme, haatspraak en dubbele standaarde: Geensins ’n swart-en-wit saak nie.

Die verslag bevat verskeie gevallestudies wat bewys dat rassistiese optredes deur blankes in wese as ’n veel groter vergryp beskou en hanteer word as veel erger rassistiese uitlatings van swart teen wit. Dat dit in die verslag empiries bewys word, het die Menseregtekommissie egter nie verhinder om die verslag erg te kritiseer nie, en in die proses ’n klomp strooipoppe voos te skiet.

Die basiese redenasie is dat apartheid ’n situasie geskep het wat steeds ’n blywende werklikheid skep, wat onewehandige optrede verg. Daarom sal mense soos pres. Jacob Zuma en Julius Malema hul monde nogal wyd kan rek oor blankes, en hoef nie naastenby dieselfde sanksie as Penny Sparrow te vrees nie.

Die onewehandigheid lei nou daartoe dat Solidariteit later vanjaar die regering by verskeie plaaslike en internasionale instansies vir rassisme gaan verkla.

Die huidige aksie wat massa-aksies insluit, om Zuma uit sy amp te dwing, was gou die skyf van Zuma se taktiek om dit as rassisme af te maak. Dat die optogte, wat hom skynbaar meer pla as enige van die ander aksies soos hofsake, blyk daaruit dat die optogte rassisties sou wees al was by verre die meerderheid deelnemers swart, en beslis meer veelrassig as enigiets wat Zuma kan monster. Hy was heldersiende genoeg om plakkate te sien waarop swart mense as ape uitgebeeld word, iets wat niemand anders te siene gekry het nie.

Sy deuntjie oor wit monopolistiese kapitaal, wat glo deur die Guptas se gewese beeldpoetsers, Bell Pottinger in Londen geskep is, is nou al erg afgesaag en maak die vooruitsigte vir die land om uit rommelstatus te wikkel, net moeiliker.

Ja, rasitiese optredes oor die sosiale media is skadelik en ’n probleem, maar dit kan nie opweeg teen die verwoestende gevolge van uitsprake en optredes van politici tot in die hoogste gestoelte nie. En dit kom maar telkemale na vore, soos ’n ANC-LP wat tydens die debat oor plaasaanvalle in die parlement uitroep: “Begrawe die boere lewend.”

Dié persoon is sedertdien geïdentifiseer, maar so ver bekend nog nie eens deur sy partystrukture aangespreek nie. Ook ander LP’s het al die parlementêre privilegie misbruik om uiters vlambare stellings oor die kleurgrens heen te maak.

Al regverdig die ANC en die menseregtekommissie die onewehandige hantering van rassisme ook hoe verbete, rassisme bly rassisme. Selfs die uitdrukking, omgekeerde rassisme, moet liefs daargelaat word omdat dit ook ’n vorm van onderskeid impliseer. Al wat regtig omgekeer word is die Volla wat te vinnig om die draai is.

Onewehandigheid oor rassisme is nou ’n groter probleem as rassisme self, juis omdat die onregverdigbare geregverdig word, en dat dit die grondwet wat gelykheid voor die reg waarborg, tot in sy wortel verkrag.

 

 

Nuuskommentaar: 27 April 2017

Die verval in dorpe  – tekenend van algemene verval

 

Wanneer laas het jy die vooreg gehad om ons land se natuurskoon te waardeer?  Die platteland met netjiese landerye en boerdery aktiwiteite vertel die storie van harde werk, vooruitgang en trots. Ongelukkig is dit nie orals die geval nie.Die buitewyke van Ventersdorp Sannieshof, Delareyville, Vryburg en Kuruman vertel slegs een storie, die verhaal van verval. Dit is dieselfde ervaring in Mpumalanga waar slaggate in dorpsgebiede die norm raak. Dit is asof dit eenvoudig net maar gelate aanvaar word.

 

Dit is geensins kritiek op die inwoners van die dorpe nie. Voorstede in Gauteng vertel ook die verhaal van jarelange verval. Rommel lê die wêreld vol en instandhouding word feitelik nie meer gedoen nie.

 

Die sigbare verval in die platteland herinner aan die waarskuwing wat Dr Frans Cronje van die SA Instituut vir Rasseverhoudinge by ʼn grondkonferensie op 31 Mei 2013 in Muldersdrift gerig het. By die konferensie wat deur die Ad Hoc Groep vir die Beskerming van Eiendomsregte aangebied is, het dr Cronje pertinent die waarskuwing gerig dat ondeurdagte wetgewing veral ʼn negatiewe impak het op die samelewings het rondom kleiner dorpe. Vier jaar later is die negatiewe impak nie net meer ʼn dreigement nie maar is dit duidelik sigbaar.

 

Dr Cronje het gewaarsku dat kommersiële boerdery die ekonomiese kern is van ons klein dorpies. As die skaal en produktiwiteit van hierdie boerderye belemmer word sal dit grootskaalse gevolge vir ons platteland meebring. Klein besighede is almal op die platteland direk afhanklik van die kommersiële boerderygemeenskap.

 

As die kommersiële boerderye kwyn is daar direkte gevolge vir besighede soos apteke, kafees en supermarkte. Dit is vandag baie duidelik as mens deur die platteland ry dat die sakekerne grootliks begin verdwyn het. Die langtermyn gewin wat die boerderygemeenskap aan die dorpies voorsien het, is uitforseer. Plaaslike geld word nou spandeer by die Chinees, Pakistani, Ethiopiër of Somaliër en dit is hoogs waarskynlik dat daardie geld nie weer plaaslik belê word nie maar aan familie aan daardie lande gestuur word. Dit sou ook redelik veilig wees om te beweer dat die meeste van die handelaars ook geen inkomste- of invoerbelasting, of BTW op hul produkte betaal nie.

 

Die gevolge is katastrofies. Soos wat die ekonomie kwyn en die verval toeneem, begin die skole kleiner raak en sluit later heeltemal. Ons hoor ook van die impak op kerke en gemeenskappe in die breë. Prof Andries Bezuidenhout van die Universiteit van Pretoria gebruik die term “sosiale involusie” om sulke agteruitgang te beskryf. Dit gebeur telkens as die formele ekonomie deur ’n informele ekonomie vervang word en die staat gevolglik nie meer belasting kan invorder om dienste te verskaf nie.

 

Ons hoor nou gereeld dat die huidige regering nie goed is vir die land nie. Dit is sagkens gestel. Beleidsraamwerke en ondeurdagte wetgewing waarteen telkens gewaarsku word, is ekonomies vernietigend. Nêrens is dit meer sigbaar as in die landelike gebiede nie.  Praatjies oor nasionalisering van myne en onteiening van grond gaan die verval net nog verder stukrag gee.

 

 

Nuuskommentaar: 28 April 2017

Radikale Ekonomiese Transformasie.

 

Wat presies beteken die begrip radikale ekonomiese transformasie?

Die begrip word vandag in bykans elke ANC toespraak gebruik.

Toe aan president Zuma gevra is wat hy met radikale ekonomiese transformasie bedoel, het hy ʼn baie vae verduideliking gegee — opgevolg deur sy gewone senuweeagtige laggie.

Na 23 jaar van ANC regering is armoede en werkloosheid meer en nie minder nie. Van die ANC se beloftes van ekonomiese groei en werk vir almal, het niks gekom nie. Verkiesingsuitslae wys dat ANC kiesers meer en meer ekonomies ontnugter raak.

Julius Malema het hierdie gaping raakgesien. Dit skep vir hom ʼn geleentheid waarmee hy president Zuma en die ANC kan vernietig. Hulle wat hom as ANC jeugleier geskors het. Daarom kies Malema “EFF” as sy politieke party se naam – Economic Freedom Fighters — Ekonomiese Vryheidsvegters. Die begrip radikale ekonomiese transformasie forseer hy so op die politieke agenda.

Skielik, na die ANC se terugslae by die stembus, begin president Zuma ook praat van radikale ekonomiese transformasie. In sy jaarlikse verklaring op 8 Januarie – ter viering van die ANC se stigtersdag, is radikale ekonomiese transformasie ʼn belangrike tema.

Hy herhaal dit weer in vanjaar se staatsrede in die parlement. Blatant steel Zuma so sekere EFF beleidstandpunte. Hierdeur probeer Zuma keer dat die EFF die ontnugterde ANC kiesers daarmee aan hulle kant kry.

Binne in die ANC het die begrip radikale ekonomiese transformasie die laaste paar maande die kodewoorde geword om te identifiseer watter ANC leiers in die Zuma kamp is.

Verlede week het mev. Dlamini Zuma by ʼn byeenkoms in Sasolburg al die onrealistiese standpunte van haar eks-man president Zuma herhaal en natuurlik na “radikale ekonomiese transformasie” verwys. Daarmee stuur sy die sein uit dat sy die Zuma-groep se kandidaat in die ANC presidentsverkiesing in Desember is.

ANC leiers wat hierdie woorde vermy en eerder van “inklusiewe ekonomiese groei” praat, was tot onlangs nog duidelik nie in die Zuma kamp nie maar wel in die Ramaphosa en Gordhan faksie in die ANC.

Wat die ANC debat en leierskapstryd skielik meer verwarrend maak, is dat Ramaphosa hierdie week (Woensdag 19 April) by die Black Business Council (BBC) hiervan afgewyk het. In sy toespraak verwys hy nou ook skielik na “radikale ekonomiese transformasie”.

Beteken dit dat Ramaphosa nou ook in die Zuma kamp is?

Nee, dit beteken eenvoudig dat die ANC leierskapresies voluit aan die gang is.

Dit beteken verder dat hierdie nie ʼn geveg is om Suid-Afrika se mense of die wêreld se steun te kry nie.

Hierdie is ʼn geveg om die steun van die ANC taklede te kry. Dit is hierdie taklede wat in Desember vanjaar die nuwe ANC president gaan aanwys.

Deurdat Ramaphosa skielik dieselfde woorde as president Zuma en sy eksvrou gebruik, verhoed hy dat hulle die begrip radikale ekonomiese transformasie vir hulle alleen kan opeis.

Ramaphosa se verduideliking van wat radikale ekonomiese transformasie beteken, verskil egter in verskeie opsigte van Zuma se vae verduidelikings.

Vir die volgende paar maande gaan meeste Suid-Afrikaners hierdie speel met woorde as deel van ʼn vernietigende leierskapgeveg binne die ANC moet verduur. Tans is dit propaganda towerwoorde waaragter ANC-leiers hoop om hulle mislukkings weg steek deur die indruk te wek van groot nuwe ekonomiese planne.

Wat radikale ekonomiese transformasie werklik in die praktyk beteken, sal in die toekoms afhang van wie hierdie leierskapstryd in Desember wen